Waarom ik een populistische nationalist ben

Voor de mainstream-elitemedia is het een schande om populist te zijn en is het ook een schande om nationalist te zijn. Wat de heersende klasse denkt interesseert me niet want ik kom op voor het gewone volk. In dit artikel zal ik jullie uitleggen waarom ik populist en nationalist ben!

Als populist ben ik begaan met de belangen van het volk. De heersende elite luistert niet meer naar de belangen van het volk, maar voldoet enkel aan haar eigen belang. Als de mensen uit frustratie radicaal links of rechts stemmen dan zijn ze voor de elite fout. Ik ben als libertarische vrijheidsstrijder voor de elite dus ook fout. Het wordt tijd dat de gewone burger in dit land echt democratische inspraak krijgt en dat de koopkracht, de lonen verhogen en de pestbelastingen dalen. Ook de vrijheid van meningsuiting verdedigen blijft levensbelangrijk.

Waarom ben ik nationalist en meer bepaald Vlaams nationalist? Wel ik ben het beu dat in de Belgische politiek de Waalse francofone elite steeds maar de baas blijft spelen over de Vlaming. Als nationalist houd ik van mijn volk en kom ik op voor een vrij Vlaanderen in een Europa der volkeren.

Ben ik nu een misdadiger of denk je ook zoals ik? Ik verneem graag je reactie!

Geschreven door Erik De Ridder

We leven niet meer in een democratie

In theorie is Belgie, alhoewel ik liever in een vrij Vlaanderen zou leven, een democratie waarin alle burgers gelijke rechten hebben. Wie hier openlijk kanttekeningen bij zet, kan rekenen op felle tegenstand. We leven toch in een vrij land? We zijn toch gelijk voor de wet? Ons parlement wordt toch democratisch gekozen? En het definitieve argument dat alle andere argumenten overbodig moet maken: we hebben het hier zoveel beter dan in <land naar keuze invullen>. Wees blij dat je in Belgie woont! Maar is dit waar of is het alleen maar een droombeeld waar velen zich aan vastklampen?

Er is iets dat me opviel deze week (ik schrijf dit op 30/03). Volgens premier De Croo is België ‘groot voorstander’ van autonome militaire eenheden onder EU-vlag. Werkelijk? Zijn de inwoners van deze ‘democratie’ hier ooit over geraadpleegd? Natuurlijk niet. De Croo is de vertegenwoordiger van de bevoorrechte klasse die zichzelf als alle Belgen ziet. Wat zij met elkaar uitdenken = de mening van de burger. Wat gewone burgers hiervan vinden, doet niet ter zake. Zij zijn niet België, zij kunnen maar beter luisteren naar degenen die het beter weten, de bevoorrechte klasse dus.

Het verschil tussen vrijheid en dictatuur? — “When governments fear the people, there is liberty. When the people fear the government, there is tyranny.”

DE ONDERKLASSE HEEFT NIETS TE ZEGGEN

Deze arrogante houding over de EU is helaas geen uitzondering. De bevoorrechte klasse bepaalt welke koers wij als land varen, en neemt daarbij een loopje met de democratie. In juni 2020 verscheen er een artikel van een linkse, dat hij links is doet er even niet toe! Hij onderzocht wat hoger en lager opgeleiden eigenlijk wilden en hoe vaak hun wensen in beleid werden omgezet. Hij kwam tot de schokkende conclusie dat de wensen van hoger opgeleiden – vooral als ze ook nog een hoog inkomen hadden – altijd de doorslag gaven.

De onderklasse (wij, het gewone volk) heeft geen schijn van kans als de bovenklasse er anders over denkt. Hij beschreef wat de gevolgen zouden zijn als alle groepen werkelijk gelijk zouden worden vertegenwoordigd: ‘Om een paar voorbeelden te noemen: sociale voorzieningen zouden worden uitgebreid, de verschillen tussen rijk en arm zouden kleiner zijn, immigratie zou meer worden beperkt, criminaliteit zou harder worden bestraft en Europese integratie zou worden teruggeschroefd.’ Dit rijtje zal u misschien bekend voorkomen… het wordt ook wel populisme genoemd. Ook mij als libertarier wordt verweten een populist te zijn!

OLIGARCHIE

In feite heeft het grootste deel van België al lang geen inspraak meer. We leven in een maatschappij waarin een bevoorrechte groep de macht in handen heeft en de eigen belangen vooropstelt. Maar dit is een werkelijkheid die het natuurlijk niet zo lekker doet bij de kiezers. En dus werpen de leden van het establishment zich op als verdedigers van de democratie. Ze hebben de mond vol van democratische waarden en zetten uitverkoren groepjes op een voetstuk om maar te bewijzen hoe tolerant en ruimdenkend ze zijn.

Tegelijkertijd zijn ze helemaal niet zo ruimdenkend als het over gewone mensen gaat. Ze kijken neer op mensen die anders denken over zaken als immigratie, QR-codes, vrijheid, democratie, nationalisme, staat, elite, criminaliteit of de EU. Ze willen hier niet eens over in discussie, want hun gelijk is boven elke discussie verheven. Een rapport over de kosten van immigratie vinden ze xenofoob. Maatregelen tegen criminaliteit zijn al snel racistisch en zorgen over de EU zijn natuurlijk bekrompen. Mensen die zich niet laten vaccineren zijn uiteraard dom. Burgers die kritiek op hen hebben zijn dan ‘populisten’ of zelfs ‘extreemrechts’ of erger.

Wat eenlingen roepen op twitter, in de media of zelfs in het parlement kunnen we nog afdoen als incidenten. Erger is het als het establishment deze vergelijkingen langdurig als wapen inzet tegen een groot deel van de bevolking. Met het establishment bedoel ik hier de gevestigde orde: politiek, media, wetenschappers, de top van het bedrijfsleven en van de overheid. Deze groep heeft de macht in België en al zitten er natuurlijk ook andersdenkenden in (de meesten dan nog gecontroleerde oppositie van PVDA/PTB en VB), de tendens is duidelijk. Niet allemaal zullen ze het hardop zeggen, maar velen voelen zich verheven boven de gewone burgers. Zij zijn verstandiger, ruimdenkender, hoogstaander; zij zijn de echte democraten.

DEMOCRATIE TEGENOVER EXTREEMRECHTS

Ik las een proefschrift over extreemrechts, alhoewel ik liberaal libertarier ben en er stond een definitie van extreemrechts die voortbouwde op het werk van andere politicologen. ‘Voor dit proefschrift is ervoor gekozen om dicht bij de definitie van McGowan te blijven, verrijkt met de door Mudde en Carter genoemde kenmerken en elementen. De definitie luidt dan ook als volgt: Individuen zijn extreemrechts wanneer zij een uitgesproken ideologie hebben die wordt gekenmerkt door nationalisme, racisme, xenofobie, een antidemocratische houding en/of de roep om een sterke staat.’

Deze definitie lijkt heel redelijk, tot we gaan kijken hoe de termen gedefinieerd worden. Voor dit stuk licht ik er maar een uit: antidemocratisch. Op bladzijde 29 staat namelijk: ‘In de helft van de onderzochte studies kwamen vijf elementen steevast naar voren: nationalisme, racisme, xenofobie, antidemocratische houding (ook wel: anti-establishment) en de roep om een sterke staat (ook wel: ‘law and order’- standpunten).’

Komt dat even mooi van pas voor de gevestigde orde. Het establishment wordt hier gelijk gesteld aan de democratie, en kritiek op het establishment is dan antidemocratisch en een kenmerk van extreemrechts. We kunnen onze schouders ophalen over een definitie in een of ander proefschrift, maar heeft u hier brede verontwaardiging over gezien? Welnee. Dit is een denkwijze die keurig aansluit bij de onderbuikgevoelens van de bevoorrechte klasse, al mogen we dat vast geen onderbuikgevoelens noemen. Dat is een term die gereserveerd is voor WIJ de onderklasse die ik als libertarische vrijheidsstrijder verdedig.

HET KERNPROBLEEM

In dit landje kunnen gewone burgers de staat niet vertrouwen. Ze weten dat zij hard gepakt zullen worden als zij een foutje maken terwijl leden van het establishment straffeloos wegkomen met veel ergere zaken. (zie bv. de zaak Sihame EK) In België bepaalt datzelfde establishment op alle terreinen wat er gebeurt, ook als de gevolgen vooral terecht komen bij de gewone burgers. Als die gewone burgers dan kritiek uiten worden zij weggezet als populisten of extreemrechts. De macht heeft alle troefkaarten in handen. Is dit land werkelijk nog een democratie?

Het kernprobleem dat aan de basis van alle andere problemen ligt, is de kortzichtige arrogantie van grote delen van ons establishment. De opportunistische machtsgreep van onze huidige politici in de coronacrisis is daar slechts het laatste voorbeeld van. Verstandig beleid was te veel gevraagd, liever gebruikte men de crisis voor politiek gewin. Nu ook in de bovenklasse de kritiek aanzwelt want de inflatie zal dit jaar enorm hoog zijn, en dat zullen niet enkel wij, maar ook de elite voelen, zal er wel een koerswijziging volgen, maar dat is lapwerk. De echte koerswijziging zou veel dieper moeten gaan.

België kan een prachtig land zijn, alhoewel een vrij Vlaanderen beter zal zijn. Maar daarvoor is het hard nodig dat onze bovenklasse eens grondig in de spiegel gaat kijken. Want op dit moment is België BelZIEK en zeker geen democratie waarin alle burgers gelijke rechten hebben. Het is een klassenmaatschappij. geregeerd door de elite.

Gewone man, de onderklasse voor de tirannieke bovenklasse, kom in het verzet! Steun NU het libertarisme, steun de democratie, steun de vrijheid, steun ons, het Nationaal-Libertarisch Kompas en deel ons zoveel mogelijk op sociale media! Overweeg de volgende verkiezing een stem op VolksLiga, een partij met propere handen die ik volledig steun!!!

Geschreven door Erik De Ridder

Vlaams etnonationalisme is beter dan een Europees imperium

Blanke nationalisten (in tegenstelling tot het Vlaams Belang noem ik me blank nationalist) zouden etnonationalisten moeten zijn, en Vlaamse nationalisten zouden voor Vlaams etnonationalisme moeten zijn. Ik zeg dit niet om lichtzinnig en compromisloos te zijn, maar omdat ik geloof dat het een waarheid is die we op eigen risico negeren. Velen onder ons, lijken af te drijven naar het idee van een Europees Imperium als een realistischer en effectiever middel voor blank behoud dan etnonationalisme. Dit is een filosofische en tactische fout.

Misschien wel de grootste tactische fout met dit idee is dat het een filosofische fout is. De beste strategie voor ideologisch succes is het hebben van een aantrekkelijke ideologie, en etnonationalisme is veel idealistischer en logischerwijs gezond dan het idee van een Europees imperium. Het idee van het Europees Imperium, zoals dat tot nu toe is geschetst, is in wezen een strategie, geen ideaal. En een te grote nadruk op strategie op dit punt is om het paard achter de wagen te spannen. Het heeft weinig zin om luchtkastelen te bouwen, als je nog niet genoeg mensen hebt overtuigd van de noodzaak om echte kastelen te bouwen. Op dit moment zouden we onze ideologie moeten opbouwen en verfijnen, waarbij we beargumenteren waarom onze visie superieur is aan de huidige westerse consensus.

Er is natuurlijk vrijwel totale consensus in het Westen, althans onder zijn politieke naties. In elk westers land, en vele andere bovendien, is de heersende ideologie een combinatie van liberalisme / libertarisme / libertinisme; ze variëren alleen in hun relatieve nadruk op deze punten. Als het natuurlijke verlangen van de mens het verlangen is en zou moeten zijn om zichzelf te bestendigen, heeft het moderne Westen besloten dat het beste middel hiervoor vrijheid is. Geef het individu de vrijheid om zijn unieke visie op het Goede na te streven; de staat bestaat slechts om dit natuurlijke recht van alle mensen te waarborgen; de politiek van de staat is niet meer dan het middel om te beslissen hoeveel overheid nodig is om de vrijheid te beschermen en te bevorderen. Wat zou een gelukkiger regeling kunnen zijn? Het probleem is echter dat het bestendigen van het zelf afhankelijk is van anderen; met ieder mens als eiland is niemand in staat zichzelf te bestendigen. De paradox is dat als vrijheid het doel is, het alle betekenis van vrijheid als middel leegmaakt, en vice versa.

De meest voor de hand liggende, en voor mij meest overtuigende, tegengestelde hiervan is het particularisme, waarvan etnonationalisme een vorm is. Particularisme is in mijn formulering het idee dat de staat, de Vlaamse dus, de burger zou moeten zijn. De rol van de staat is om het leven en eigendom van de burger te beschermen, ja, maar het zou meer moeten doen dan de burger toestaan zichzelf te bestendigen, het zou deel moeten uitmaken van die bestendiging. Als individualiteit in mensen moet worden gewaardeerd, waarom zou je dit principe dan niet toepassen op de staat? De staat is, meer dan enige andere instelling, in staat om een idee en een gemeenschap te bestendigen.

Voor de etnonationalist zou de staat een middel tot genetische bestendiging moeten zijn, de staat als een grote familie. Hij kan ook geloven – deze wel – dat, als al het andere gelijk is, hoe meer genetisch vergelijkbaar de burgers van een staat met elkaar zijn, hoe waarschijnlijker het is dat hun opvattingen over het Goede op die van elkaar lijken, en dus hoe groter de kans dat ze in dezelfde richting trekken. Andere particularisten wensen misschien een staat georganiseerd rond religieuze of ideologische principes, of een combinatie hiervan.

Een Europees Imperium is een degradatie van het particularistische en het etnonationalistische principe. Ras zou niet het enige principe hoeven te zijn dat eraan ten grondslag ligt, toegegeven, maar een bijeenkomst van blanken in één superstaat beperkt per definitie de maatschappelijke mogelijkheden van blanken – één Europees imperium moet democratisch zijn of niet; het kan niet zowel een confessionele staat als een officieel atheïstische staat zijn; het kan niet zowel socialistisch als libertair zijn. Een genetisch particularistisch principe is eervol, maar het is niet genoeg reden om al het andere particularisme te ontkennen. Europa is goed gediend met zijn verdeeldheid; het genie gerealiseerd in de stadstaten van het oude Griekenland en van renaissance Italië zet alle andere tijdperken van de mediterrane geschiedenis te schande, en het is zeker niet voor een gebrek aan concurrentie.

Voorstanders van het Europese Imperium beweren dat de huidige en toekomstige naties van Europa hun gescheiden bestaan binnen het nieuwe Euro-Imperium zouden kunnen voortzetten, terwijl ze tegelijkertijd beweren dat het etnonationalistische ideaal gevaarlijk is omdat het het potentieel heeft voor oneindige achteruitgang. Ik antwoord dat, in het algemeen, als een volk sterk genoeg voelt over zijn natie om een staat te eisen, het een staat moet hebben; als de bestaande staat zich ertegen verzet, laat hem dan zijn gelijk maken. Uiteindelijk hangt het behoud van een staat altijd af van het volk, of op zijn minst het juiste volk, dat de legitimiteit ervan accepteert. Natuurlijk zal realpolitik zich ermee bemoeien, dat doet het altijd. En als het imperiale Europa een Europa van naties moet blijven, wat is dan het doel van een Europees imperium?

Veiligheid natuurlijk. Verklaard, maar nooit beargumenteerd, is het geloof dat het behoud van het blanke ras als geheel zoveel belangrijker is dan ‘kleinzielig nationalisme’, dat alle blanke naties hun soevereiniteit moeten afstaan aan een centrale autoriteit. Het eigenlijke argument voor het Europese Imperium – het verraden van een onaantrekkelijke smet van paranoia – is dat als deze centrale regering genoeg macht had ten opzichte van de naties, ze destructieve “burgeroorlogen” zou kunnen voorkomen en in het algemeen iedereen in het gareel en op boodschap zou kunnen houden. En dus zijn we veel minder geneigd om onszelf te vernietigen. Het is duidelijk waar, maar is het het waard?

Nee. Om te beginnen zijn kleine staten nog nooit zo fysiek veilig geweest als nu. Als Denemarken morgen besluit om een schaamteloos en agressief “Whitening” sociaal programma na te streven, zullen er geen buitenlandse tanks komen om te proberen haar te stoppen. Zolang het beleid geen uitzetting (of erger) onder gewapend geweld inhoudt, zullen de Denen weinig meer te vrezen hebben dan lichte economische sancties en toegenomen ngo-bemoeienis. Hetzelfde geldt voor IJsland, of Liechtenstein, maar ook voor ons Vlaanderen.

Erger nog, het Europese Imperium zou simpelweg de ene westerse consensus inruilen voor de andere. Naar mijn mening zou het een betere zijn, maar ik denk ook dat het feit van een consensus zelf, althans zo’n uitgebreide consensus, een deel van het probleem is.

Het Europese Imperium is een krachtig ideaal dat zowel de meest eenvoudige als de meest verfijnde blanke nationalist kan inspireren. Het destilleren van het brandpunt van de nationale identiteit naar beneden (en tegelijkertijd omhoog) tot het niveau van ras heeft een bepaalde wetenschappelijke, terwijl tegelijkertijd romantische en gezond verstand waarheid. Het is een van die zeldzame vereenvoudigingen die een vollediger, dieper begrip geven.

Helemaal gaan zou echter te veel verliezen op de koop toe. De staat is potentieel het meest effectieve middel om de gemeenschap te bestendigen, en de gemeenschap is het enige middel om waarden te bestendigen. De rol van de staat zou, nogmaals, afgezien van het beschermen van zijn mensen, het cultiveren van bepaalde aspecten van de menselijke geest moeten zijn. Het fundamentele uitgangspunt van mijn particularistisch nationalisme is mijn overtuiging dat er veel aspecten van die geest zijn die de moeite waard zijn om te cultiveren, velen zelfs, die allemaal kunnen bestaan onder de vlag van wit nationalisme. En de eisen van een Europees Imperium zouden daar onaanvaardbare grenzen aan stellen. Ik zou de oprichting van een staat met een puur “Whitemanistan” ideologie steunen, maar het zou niet de enige optie moeten zijn voor blanken, of zelfs voor blanke nationalisten. Ik noemde de oude Grieken al eerder; ze geloofden diep in het ideaal van de stadstaat, maar ze voelden net zo diep over hun beschavingsidentiteit. Wat betreft zoveel andere dingen (bijvoorbeeld hun combinatie van een verfijnd bewustzijn met een oergevoel van identiteit), zou hun voorbeeld het model moeten zijn.

Ryan Andrews is de auteur van The Birth of Prudence.

Dit artikel is vertaald en bewerkt door NLK

Zal de N-VA terug groter worden dan het Vlaams Belang?

Iedereen weet dat het Vlaams Belang momenteel veel hoger peilt dan de N-VA.  Bart De Wever wil dat zijn partij in 2024 de grootste in Vlaanderen wordt met minstens 25%. Zo hoopt hij met de Waalse PS het confederalisme er door te krijgen. De N-VA is momenteel bij jongeren niet al te populair want die kiezen meer voor de radicale praat van Tom Van Grieken.

Het Nationaal-Libertarisch Kompas denkt dat de N-VA beter wat krachtdadiger zou regeren in de Vlaamse regering. Menig Vlaming zal nog niet vergeten zijn dat Jan Jambon zijn radicale beloftes inslikte over het Coronapaspoort.

Ik heb persoonlijk al met veel N-VA parlementsleden en kabinetsmedewerkers gesproken en NIEMAND wil het Cordon Sanitaire tegen het Vlaams Belang breken. Ook in 2024 blijft deze partij dus in een isolement. Wie een nuttige Vlaamse stem wil geven kan nu ook kiezen voor de nieuwe libertarische partij VolksLiga, die voor volledige Vlaamse onafhankelijkheid is.

Geschreven door Erik De Ridder

Cordon sanitaire dient de francofoon-Belgische agenda

Ten éérste wil ik zeggen dat het Nationaal-Libertarisch Kompas tegen het ondemocratische cordon sanitaire is.

N-VA-voorzitter Bart De Wever wil na de verkiezingen van 2024 met de PS een ‘ordentelijk scheidingsakkoord’ bedisselen, het zogenaamde “Herrenakkoord”. Samenwerking met het Vlaams Belang wordt door hem anderzijds uitgesloten, ook als de twee samen een absolute meerderheid in Vlaanderen halen. Dat konden we al uitvoerig vernemen via de media.

Het roept een enorm slecht gevoel op bij de gemiddelde Vlaamse en zeker Vlaams-nationale kiezer. De boedelscheiding wordt door de N-VA in komkommertijd periodiek opgevoerd, om dan weer weggezet te worden als utopisch en irrealistisch. Het heeft de geloofwaardigheid van de partij behoorlijk aangetast, de slechte peilingcijfers spreken voor zich.

In feite zijn in dit verhaal twee feiten dominant: de angst van francofoon België om zonder Vlaanderen in het financieel bankroet terecht te komen, en anderzijds de hete adem van het Vlaams Belang die Bart De Wever in zijn nek voelt.

Beide krachten samen drijven de PS en de N-VA onweerstaanbaar naar elkaar toe. Het cordon sanitaire is uitgevonden door de Vlaamse linkerzijde (vooral de Groenen) om haar minderheidspositie te compenseren, en francofoon België heeft het geschenk in dank aanvaard. Vandaag zijn de Waalse socialisten de grootste fan van het cordon: hun plan klopt als een bus. Zij willen België samenhouden en vooral de sociale zekerheid niet splitsen. Zaken doen met de N-VA hangt voor hen primair af van de mate waarin de partij afstand blijft houden van het Vlaams Belang.

Dus laat De Wever geen gelegenheid voorbij gaan om het VB weg te zetten als ranzige partij waar geen zaken mee te doen vallen.  Meteen wordt ook het separatisme verticaal geklasseerd als een irrealistisch ‘Catalaans scenario’. Het moet Magnette en co. als muziek in de oren klinken.

Een ‘scheidingsakkoord’ anderzijds met Paul Magnette zal nooit meer zijn dan de zoveelste staatshervorming, waarbij de Franstaligen tussen de punten en de komma’s allerlei waarborgen zullen afdwingen om financieel overeind te blijven. Daar zijn ze goed in, en het is ook bittere noodzaak want het geld is op ten zuiden van de taalgrens.

Dat weet De Wever ook, maar zijn haat tegen het Vlaams Belang en zijn obsessie om een economisch centrumrechts verhaal te schrijven binnen de Belgische constructie, blokkeren elke afscheidingspiste. Zijn afkeer van het Vlaams Belang, die wortelt in de implosie van de Volksunie anno 2001 — de partij die eveneens fout gokte op Belgicistische participatie — doet hem in een taalgebruik belanden dat ronduit karikaturaal aandoet.

Net daardoor plaatst hij VB-voorzitter Tom Van Grieken in een comfortabele zetel: met elk voorstel tot samenwerking oogst Van Grieken meer bijval bij de N-VA-achterban zelf. Dat moet De Wever nog nerveuzer maken, met als resultaat nog meer cordontaal. Een neerwaartse spiraal die een intelligent man als hij allicht met enige gekweldheid moet beleven. Het is juist de verdeeldheid die de vijand sterker maakt.

Deze patstelling kan alleen doorbroken worden als er in 2024 een V-alliantie tot stand komt, misschien zelfs als verkiezingskartel. Dan kan er écht ‘gepraat’ worden met francofoon België vanuit een machtspositie. Het Vlaams Belang wordt in Vlaanderen de grootste partij en zal uiteraard haar rechts-identitaire agenda willen verzilveren, dat is een waarheid als een koe. De Wever kan dan nog wel het intellectuele leiderschap opeisen van deze historische alliantie, en als hij de Vlaamse principes laat primeren op de partijstrategie doet hij dat ook. Wie zou hem het eerste presidentschap van de Vlaamse republiek misgunnen?

Benieuwd of de De Wever deze ultieme afspraak met de geschiedenis zal maken in het belang van Vlaanderen. Wij van het Nationaal-Libertarisch Kompas kijken met een visademke toe.

De N-VA zal het cordon in 2024 niet doorbreken!

Ondergetekende heeft in naam van het Nationaal-Libertarisch Kompas gesprekken gehad met N-VA parlementsleden en gemeenteraadsleden over het cordon sanitaire tegen het Vlaams Belang. Zoals beloofd zal ik hun namen hier niet noemen.

Uit deze gesprekken blijkt dat er geen kans bestaat dat de N-VA dat cordon in 2024 doorbreekt!

Er zijn eigenlijk 2 strekkingen binnen de N-VA, De Vlaamse rechtse onder leiding van Theo Francken en de democratische onder Valerie Van Peel.

De Vlaamse strekking zal het cordon eventueel willen doorbreken als het Vlaams Belang Dewinter, Van Rooy, Van Langenhoven en miss Anke buitenbonjourt. Uit mijn contacten met het VB blijkt dat geen haar op het hoofd van Tom Van Grieken daar aan denkt.

De democratische strekking in de N-VA zal nooit met het VB samenwerken, dat blijkt duidelijk uit mijn contacten met hen.

De N-VA wil in 2024 nationaal confederalisme bereiken met de Waalse PS, dit blijkt uit het zogenaamde “Herrenakkoord” tussen De Wever en Magnette. Op Vlaams niveau wil de N-VA verder regeren met de Cd&V en de liberalen vervangen door de socialisten.

Een onafhankelijk en vrij Vlaanderen zal dus helaas nog niet voor 2024 zijn.

Mensen die de N-VA in 2024 willen afstraffen of die niet meer geloven dat een stem op het Vlaams Belang nuttig is, kunnen als alternatief op de nieuwe libertarische lijst VolksLiga stemmen! 

Verder wil ik nog zeggen dat het Nationaal-Libertarisch Kompas tegen het linkse cordon sanitaire is en zal blijven.

Erik De Ridder

Confederalisme neen, Vlaamse onafhankelijkheid ja

In de krant van het afgelopen weekend las je dat N-VA-voorzitter Bart De Wever een “herrenakkoord” heeft met de Waalse PS onder leiding van Paul Magnette om na de verkiezingen van 2024 confederalisme in te voeren.

Volgens Bart De Wever is dit een grote overwinning en moeten alle Vlaams nationalisten hem steunen. Als Nationaal-Libertarisch Kompas behoren we echter tot de radicale Vlaamse Beweging! Voor ons is confederalisme een halve overwinning, een pyrruszege. We blijven strijden voor het maximale, een autonome Vlaamse staat.

Ook wil De Wever nu de Vlaams Belangkiezers oproepen om terug N-VA te steunen/kiezen omdat volgens hem het Belang nooit aan de macht komt en hij het beste alternatief is.

Wij als Nationaal-Libertarisch Kompas zeggen, stem niet op deze softe N-VA en kies voor radicale Vlaams Nationalisten, het liefst op libertaire lijsten!

Uw dienaar: Erik De Ridder