Waarom ik een populistische nationalist ben

Voor de mainstream-elitemedia is het een schande om populist te zijn en is het ook een schande om nationalist te zijn. Wat de heersende klasse denkt interesseert me niet want ik kom op voor het gewone volk. In dit artikel zal ik jullie uitleggen waarom ik populist en nationalist ben!

Als populist ben ik begaan met de belangen van het volk. De heersende elite luistert niet meer naar de belangen van het volk, maar voldoet enkel aan haar eigen belang. Als de mensen uit frustratie radicaal links of rechts stemmen dan zijn ze voor de elite fout. Ik ben als libertarische vrijheidsstrijder voor de elite dus ook fout. Het wordt tijd dat de gewone burger in dit land echt democratische inspraak krijgt en dat de koopkracht, de lonen verhogen en de pestbelastingen dalen. Ook de vrijheid van meningsuiting verdedigen blijft levensbelangrijk.

Waarom ben ik nationalist en meer bepaald Vlaams nationalist? Wel ik ben het beu dat in de Belgische politiek de Waalse francofone elite steeds maar de baas blijft spelen over de Vlaming. Als nationalist houd ik van mijn volk en kom ik op voor een vrij Vlaanderen in een Europa der volkeren.

Ben ik nu een misdadiger of denk je ook zoals ik? Ik verneem graag je reactie!

Geschreven door Erik De Ridder

Vlaams etnonationalisme is beter dan een Europees imperium

Blanke nationalisten (in tegenstelling tot het Vlaams Belang noem ik me blank nationalist) zouden etnonationalisten moeten zijn, en Vlaamse nationalisten zouden voor Vlaams etnonationalisme moeten zijn. Ik zeg dit niet om lichtzinnig en compromisloos te zijn, maar omdat ik geloof dat het een waarheid is die we op eigen risico negeren. Velen onder ons, lijken af te drijven naar het idee van een Europees Imperium als een realistischer en effectiever middel voor blank behoud dan etnonationalisme. Dit is een filosofische en tactische fout.

Misschien wel de grootste tactische fout met dit idee is dat het een filosofische fout is. De beste strategie voor ideologisch succes is het hebben van een aantrekkelijke ideologie, en etnonationalisme is veel idealistischer en logischerwijs gezond dan het idee van een Europees imperium. Het idee van het Europees Imperium, zoals dat tot nu toe is geschetst, is in wezen een strategie, geen ideaal. En een te grote nadruk op strategie op dit punt is om het paard achter de wagen te spannen. Het heeft weinig zin om luchtkastelen te bouwen, als je nog niet genoeg mensen hebt overtuigd van de noodzaak om echte kastelen te bouwen. Op dit moment zouden we onze ideologie moeten opbouwen en verfijnen, waarbij we beargumenteren waarom onze visie superieur is aan de huidige westerse consensus.

Er is natuurlijk vrijwel totale consensus in het Westen, althans onder zijn politieke naties. In elk westers land, en vele andere bovendien, is de heersende ideologie een combinatie van liberalisme / libertarisme / libertinisme; ze variëren alleen in hun relatieve nadruk op deze punten. Als het natuurlijke verlangen van de mens het verlangen is en zou moeten zijn om zichzelf te bestendigen, heeft het moderne Westen besloten dat het beste middel hiervoor vrijheid is. Geef het individu de vrijheid om zijn unieke visie op het Goede na te streven; de staat bestaat slechts om dit natuurlijke recht van alle mensen te waarborgen; de politiek van de staat is niet meer dan het middel om te beslissen hoeveel overheid nodig is om de vrijheid te beschermen en te bevorderen. Wat zou een gelukkiger regeling kunnen zijn? Het probleem is echter dat het bestendigen van het zelf afhankelijk is van anderen; met ieder mens als eiland is niemand in staat zichzelf te bestendigen. De paradox is dat als vrijheid het doel is, het alle betekenis van vrijheid als middel leegmaakt, en vice versa.

De meest voor de hand liggende, en voor mij meest overtuigende, tegengestelde hiervan is het particularisme, waarvan etnonationalisme een vorm is. Particularisme is in mijn formulering het idee dat de staat, de Vlaamse dus, de burger zou moeten zijn. De rol van de staat is om het leven en eigendom van de burger te beschermen, ja, maar het zou meer moeten doen dan de burger toestaan zichzelf te bestendigen, het zou deel moeten uitmaken van die bestendiging. Als individualiteit in mensen moet worden gewaardeerd, waarom zou je dit principe dan niet toepassen op de staat? De staat is, meer dan enige andere instelling, in staat om een idee en een gemeenschap te bestendigen.

Voor de etnonationalist zou de staat een middel tot genetische bestendiging moeten zijn, de staat als een grote familie. Hij kan ook geloven – deze wel – dat, als al het andere gelijk is, hoe meer genetisch vergelijkbaar de burgers van een staat met elkaar zijn, hoe waarschijnlijker het is dat hun opvattingen over het Goede op die van elkaar lijken, en dus hoe groter de kans dat ze in dezelfde richting trekken. Andere particularisten wensen misschien een staat georganiseerd rond religieuze of ideologische principes, of een combinatie hiervan.

Een Europees Imperium is een degradatie van het particularistische en het etnonationalistische principe. Ras zou niet het enige principe hoeven te zijn dat eraan ten grondslag ligt, toegegeven, maar een bijeenkomst van blanken in één superstaat beperkt per definitie de maatschappelijke mogelijkheden van blanken – één Europees imperium moet democratisch zijn of niet; het kan niet zowel een confessionele staat als een officieel atheïstische staat zijn; het kan niet zowel socialistisch als libertair zijn. Een genetisch particularistisch principe is eervol, maar het is niet genoeg reden om al het andere particularisme te ontkennen. Europa is goed gediend met zijn verdeeldheid; het genie gerealiseerd in de stadstaten van het oude Griekenland en van renaissance Italië zet alle andere tijdperken van de mediterrane geschiedenis te schande, en het is zeker niet voor een gebrek aan concurrentie.

Voorstanders van het Europese Imperium beweren dat de huidige en toekomstige naties van Europa hun gescheiden bestaan binnen het nieuwe Euro-Imperium zouden kunnen voortzetten, terwijl ze tegelijkertijd beweren dat het etnonationalistische ideaal gevaarlijk is omdat het het potentieel heeft voor oneindige achteruitgang. Ik antwoord dat, in het algemeen, als een volk sterk genoeg voelt over zijn natie om een staat te eisen, het een staat moet hebben; als de bestaande staat zich ertegen verzet, laat hem dan zijn gelijk maken. Uiteindelijk hangt het behoud van een staat altijd af van het volk, of op zijn minst het juiste volk, dat de legitimiteit ervan accepteert. Natuurlijk zal realpolitik zich ermee bemoeien, dat doet het altijd. En als het imperiale Europa een Europa van naties moet blijven, wat is dan het doel van een Europees imperium?

Veiligheid natuurlijk. Verklaard, maar nooit beargumenteerd, is het geloof dat het behoud van het blanke ras als geheel zoveel belangrijker is dan ‘kleinzielig nationalisme’, dat alle blanke naties hun soevereiniteit moeten afstaan aan een centrale autoriteit. Het eigenlijke argument voor het Europese Imperium – het verraden van een onaantrekkelijke smet van paranoia – is dat als deze centrale regering genoeg macht had ten opzichte van de naties, ze destructieve “burgeroorlogen” zou kunnen voorkomen en in het algemeen iedereen in het gareel en op boodschap zou kunnen houden. En dus zijn we veel minder geneigd om onszelf te vernietigen. Het is duidelijk waar, maar is het het waard?

Nee. Om te beginnen zijn kleine staten nog nooit zo fysiek veilig geweest als nu. Als Denemarken morgen besluit om een schaamteloos en agressief “Whitening” sociaal programma na te streven, zullen er geen buitenlandse tanks komen om te proberen haar te stoppen. Zolang het beleid geen uitzetting (of erger) onder gewapend geweld inhoudt, zullen de Denen weinig meer te vrezen hebben dan lichte economische sancties en toegenomen ngo-bemoeienis. Hetzelfde geldt voor IJsland, of Liechtenstein, maar ook voor ons Vlaanderen.

Erger nog, het Europese Imperium zou simpelweg de ene westerse consensus inruilen voor de andere. Naar mijn mening zou het een betere zijn, maar ik denk ook dat het feit van een consensus zelf, althans zo’n uitgebreide consensus, een deel van het probleem is.

Het Europese Imperium is een krachtig ideaal dat zowel de meest eenvoudige als de meest verfijnde blanke nationalist kan inspireren. Het destilleren van het brandpunt van de nationale identiteit naar beneden (en tegelijkertijd omhoog) tot het niveau van ras heeft een bepaalde wetenschappelijke, terwijl tegelijkertijd romantische en gezond verstand waarheid. Het is een van die zeldzame vereenvoudigingen die een vollediger, dieper begrip geven.

Helemaal gaan zou echter te veel verliezen op de koop toe. De staat is potentieel het meest effectieve middel om de gemeenschap te bestendigen, en de gemeenschap is het enige middel om waarden te bestendigen. De rol van de staat zou, nogmaals, afgezien van het beschermen van zijn mensen, het cultiveren van bepaalde aspecten van de menselijke geest moeten zijn. Het fundamentele uitgangspunt van mijn particularistisch nationalisme is mijn overtuiging dat er veel aspecten van die geest zijn die de moeite waard zijn om te cultiveren, velen zelfs, die allemaal kunnen bestaan onder de vlag van wit nationalisme. En de eisen van een Europees Imperium zouden daar onaanvaardbare grenzen aan stellen. Ik zou de oprichting van een staat met een puur “Whitemanistan” ideologie steunen, maar het zou niet de enige optie moeten zijn voor blanken, of zelfs voor blanke nationalisten. Ik noemde de oude Grieken al eerder; ze geloofden diep in het ideaal van de stadstaat, maar ze voelden net zo diep over hun beschavingsidentiteit. Wat betreft zoveel andere dingen (bijvoorbeeld hun combinatie van een verfijnd bewustzijn met een oergevoel van identiteit), zou hun voorbeeld het model moeten zijn.

Ryan Andrews is de auteur van The Birth of Prudence.

Dit artikel is vertaald en bewerkt door NLK