Waarom ik een populistische nationalist ben

Voor de mainstream-elitemedia is het een schande om populist te zijn en is het ook een schande om nationalist te zijn. Wat de heersende klasse denkt interesseert me niet want ik kom op voor het gewone volk. In dit artikel zal ik jullie uitleggen waarom ik populist en nationalist ben!

Als populist ben ik begaan met de belangen van het volk. De heersende elite luistert niet meer naar de belangen van het volk, maar voldoet enkel aan haar eigen belang. Als de mensen uit frustratie radicaal links of rechts stemmen dan zijn ze voor de elite fout. Ik ben als libertarische vrijheidsstrijder voor de elite dus ook fout. Het wordt tijd dat de gewone burger in dit land echt democratische inspraak krijgt en dat de koopkracht, de lonen verhogen en de pestbelastingen dalen. Ook de vrijheid van meningsuiting verdedigen blijft levensbelangrijk.

Waarom ben ik nationalist en meer bepaald Vlaams nationalist? Wel ik ben het beu dat in de Belgische politiek de Waalse francofone elite steeds maar de baas blijft spelen over de Vlaming. Als nationalist houd ik van mijn volk en kom ik op voor een vrij Vlaanderen in een Europa der volkeren.

Ben ik nu een misdadiger of denk je ook zoals ik? Ik verneem graag je reactie!

Geschreven door Erik De Ridder

Extreem rechts is tegen de vrijheid

Sommigen onder jullie denken dat extreem rechts in Vlaanderen voor de vrijheid is. Dit is echter een foute mening en ik ga dat in deze tekst bewijzen!

BELASTINGEN

Libertariërs zoals het Nationaal-Libertarisch Kompas willen het huidige belastingsysteemgrondig hervormen. We pleiten voor een vlaktaks van 15% en we willen dat de superrijken zoals de Hutsjes en de Couckes niet alles kunnen aftrekken van de belastingen. Libertariërs vinden dat niet enkel de gewone man zoals u en ik belastingen moet betalen, maar dat zeker de superkapitalisten, de elite dus hun steentje mogen bijdragen. Extreem rechts belooft enkel beperkte belastingsvermindereringen als Vlaanderen onafhankelijk wordt en in de parlementen, vooral het Europese, komen ze steeds op voor de belangen van de superrijken. Mensen kunnen enkel vrij en zorgeloos leven met lage belastingen. Een stem op extreem rechts zal dus niets veranderen aan het huidige onterechte belastingsysteem!

STAAT

Libertariërs zoals het Nationaal-Libertarisch Kompas willen een zo klein mogelijke bestuurde, welisbaar onafhankelijke staat Vlaanderen. We willen dat de macht verdeeld wordt naar lagere beslissingsniveaus zoals de provincies, de regio’s en de gemeenten. We vinden dat de staat de burger zoveel mogelijk met rust moet laten en zoveel mogelijk ipv de mensen te pesten ze in vrijheid laten leven! Extreem rechts wil echter een sterke staat Vlaanderen met nog meer wetten en regeltjes, dat noem ik geen vrijheid!

VRIJE MENINGSUITING

Libertariërs zoals het Nationaal-Libertarisch Kompas zijn voor de absolute vrijheid van meningsuiting, zowel qua gesproken als geschreven taal. Van ons mag en moet alles gezegd worden, ook in de media. We zijn ook voor bindende referenda, wat dat is pas vrijheid! Extreem rechts is enkel voor de vrije meningsuiting als het hun zelf past Uiteraard vinden ze het Cordon Sanitaire tegen hen anti-democratisch, maar denkt u echt dat u in een Vlaanderen onder extreem rechts bestuur alles zal mogen doen wat niet strafbaar of oneervol is of alles mogen zeggen wat u wil. Vergeet dat maar schoon want extreem rechtse vrijheid is enkel schijn!

POLITIESTAAT

Libertariërs zoals het Nationaal-Libertarisch Kompas willen geen sterke politiestaat met op elke hoek van de straat een politieagent. Laat dat duidelijk zijn. Criminaliteit moet voor ons ook aangepakt worden, maar de buitensporig hoge straffen die extreem rechts op criminaliteit wil leggen zijn uitermate hoog. Het zal uw eigen kind maar zijn dat heropgevoed moet worden. Libertariërs gaan er van uit dat in de meeste gevallen de politie en het gerecht niet uw beste vrienden zijn! Dit vergeten blijkbaar veel kiezers van extreem rechts.

BESLUIT

In deze opinietekst heb ik aan de hand van 4 belangrijke voorbeelden aangetoond dat extreem rechts niet de grootste vriend van de vrijheid is! Wat kan u dan wel doen als gewone burger? Alle vrijheidsgezinde teksten delen op de sociale media en als burger u blijven verzetten tegen de wetten van de elite tegen onze vrijheden. De strijd zal moeilijk zijn en de strijd voor een grote libertarische partij ook! Bedankt om mijn artikel te lezen en eventueel te delen!

Geschreven door Erik De Ridder

We leven niet meer in een democratie

In theorie is Belgie, alhoewel ik liever in een vrij Vlaanderen zou leven, een democratie waarin alle burgers gelijke rechten hebben. Wie hier openlijk kanttekeningen bij zet, kan rekenen op felle tegenstand. We leven toch in een vrij land? We zijn toch gelijk voor de wet? Ons parlement wordt toch democratisch gekozen? En het definitieve argument dat alle andere argumenten overbodig moet maken: we hebben het hier zoveel beter dan in <land naar keuze invullen>. Wees blij dat je in Belgie woont! Maar is dit waar of is het alleen maar een droombeeld waar velen zich aan vastklampen?

Er is iets dat me opviel deze week (ik schrijf dit op 30/03). Volgens premier De Croo is België ‘groot voorstander’ van autonome militaire eenheden onder EU-vlag. Werkelijk? Zijn de inwoners van deze ‘democratie’ hier ooit over geraadpleegd? Natuurlijk niet. De Croo is de vertegenwoordiger van de bevoorrechte klasse die zichzelf als alle Belgen ziet. Wat zij met elkaar uitdenken = de mening van de burger. Wat gewone burgers hiervan vinden, doet niet ter zake. Zij zijn niet België, zij kunnen maar beter luisteren naar degenen die het beter weten, de bevoorrechte klasse dus.

Het verschil tussen vrijheid en dictatuur? — “When governments fear the people, there is liberty. When the people fear the government, there is tyranny.”

DE ONDERKLASSE HEEFT NIETS TE ZEGGEN

Deze arrogante houding over de EU is helaas geen uitzondering. De bevoorrechte klasse bepaalt welke koers wij als land varen, en neemt daarbij een loopje met de democratie. In juni 2020 verscheen er een artikel van een linkse, dat hij links is doet er even niet toe! Hij onderzocht wat hoger en lager opgeleiden eigenlijk wilden en hoe vaak hun wensen in beleid werden omgezet. Hij kwam tot de schokkende conclusie dat de wensen van hoger opgeleiden – vooral als ze ook nog een hoog inkomen hadden – altijd de doorslag gaven.

De onderklasse (wij, het gewone volk) heeft geen schijn van kans als de bovenklasse er anders over denkt. Hij beschreef wat de gevolgen zouden zijn als alle groepen werkelijk gelijk zouden worden vertegenwoordigd: ‘Om een paar voorbeelden te noemen: sociale voorzieningen zouden worden uitgebreid, de verschillen tussen rijk en arm zouden kleiner zijn, immigratie zou meer worden beperkt, criminaliteit zou harder worden bestraft en Europese integratie zou worden teruggeschroefd.’ Dit rijtje zal u misschien bekend voorkomen… het wordt ook wel populisme genoemd. Ook mij als libertarier wordt verweten een populist te zijn!

OLIGARCHIE

In feite heeft het grootste deel van België al lang geen inspraak meer. We leven in een maatschappij waarin een bevoorrechte groep de macht in handen heeft en de eigen belangen vooropstelt. Maar dit is een werkelijkheid die het natuurlijk niet zo lekker doet bij de kiezers. En dus werpen de leden van het establishment zich op als verdedigers van de democratie. Ze hebben de mond vol van democratische waarden en zetten uitverkoren groepjes op een voetstuk om maar te bewijzen hoe tolerant en ruimdenkend ze zijn.

Tegelijkertijd zijn ze helemaal niet zo ruimdenkend als het over gewone mensen gaat. Ze kijken neer op mensen die anders denken over zaken als immigratie, QR-codes, vrijheid, democratie, nationalisme, staat, elite, criminaliteit of de EU. Ze willen hier niet eens over in discussie, want hun gelijk is boven elke discussie verheven. Een rapport over de kosten van immigratie vinden ze xenofoob. Maatregelen tegen criminaliteit zijn al snel racistisch en zorgen over de EU zijn natuurlijk bekrompen. Mensen die zich niet laten vaccineren zijn uiteraard dom. Burgers die kritiek op hen hebben zijn dan ‘populisten’ of zelfs ‘extreemrechts’ of erger.

Wat eenlingen roepen op twitter, in de media of zelfs in het parlement kunnen we nog afdoen als incidenten. Erger is het als het establishment deze vergelijkingen langdurig als wapen inzet tegen een groot deel van de bevolking. Met het establishment bedoel ik hier de gevestigde orde: politiek, media, wetenschappers, de top van het bedrijfsleven en van de overheid. Deze groep heeft de macht in België en al zitten er natuurlijk ook andersdenkenden in (de meesten dan nog gecontroleerde oppositie van PVDA/PTB en VB), de tendens is duidelijk. Niet allemaal zullen ze het hardop zeggen, maar velen voelen zich verheven boven de gewone burgers. Zij zijn verstandiger, ruimdenkender, hoogstaander; zij zijn de echte democraten.

DEMOCRATIE TEGENOVER EXTREEMRECHTS

Ik las een proefschrift over extreemrechts, alhoewel ik liberaal libertarier ben en er stond een definitie van extreemrechts die voortbouwde op het werk van andere politicologen. ‘Voor dit proefschrift is ervoor gekozen om dicht bij de definitie van McGowan te blijven, verrijkt met de door Mudde en Carter genoemde kenmerken en elementen. De definitie luidt dan ook als volgt: Individuen zijn extreemrechts wanneer zij een uitgesproken ideologie hebben die wordt gekenmerkt door nationalisme, racisme, xenofobie, een antidemocratische houding en/of de roep om een sterke staat.’

Deze definitie lijkt heel redelijk, tot we gaan kijken hoe de termen gedefinieerd worden. Voor dit stuk licht ik er maar een uit: antidemocratisch. Op bladzijde 29 staat namelijk: ‘In de helft van de onderzochte studies kwamen vijf elementen steevast naar voren: nationalisme, racisme, xenofobie, antidemocratische houding (ook wel: anti-establishment) en de roep om een sterke staat (ook wel: ‘law and order’- standpunten).’

Komt dat even mooi van pas voor de gevestigde orde. Het establishment wordt hier gelijk gesteld aan de democratie, en kritiek op het establishment is dan antidemocratisch en een kenmerk van extreemrechts. We kunnen onze schouders ophalen over een definitie in een of ander proefschrift, maar heeft u hier brede verontwaardiging over gezien? Welnee. Dit is een denkwijze die keurig aansluit bij de onderbuikgevoelens van de bevoorrechte klasse, al mogen we dat vast geen onderbuikgevoelens noemen. Dat is een term die gereserveerd is voor WIJ de onderklasse die ik als libertarische vrijheidsstrijder verdedig.

HET KERNPROBLEEM

In dit landje kunnen gewone burgers de staat niet vertrouwen. Ze weten dat zij hard gepakt zullen worden als zij een foutje maken terwijl leden van het establishment straffeloos wegkomen met veel ergere zaken. (zie bv. de zaak Sihame EK) In België bepaalt datzelfde establishment op alle terreinen wat er gebeurt, ook als de gevolgen vooral terecht komen bij de gewone burgers. Als die gewone burgers dan kritiek uiten worden zij weggezet als populisten of extreemrechts. De macht heeft alle troefkaarten in handen. Is dit land werkelijk nog een democratie?

Het kernprobleem dat aan de basis van alle andere problemen ligt, is de kortzichtige arrogantie van grote delen van ons establishment. De opportunistische machtsgreep van onze huidige politici in de coronacrisis is daar slechts het laatste voorbeeld van. Verstandig beleid was te veel gevraagd, liever gebruikte men de crisis voor politiek gewin. Nu ook in de bovenklasse de kritiek aanzwelt want de inflatie zal dit jaar enorm hoog zijn, en dat zullen niet enkel wij, maar ook de elite voelen, zal er wel een koerswijziging volgen, maar dat is lapwerk. De echte koerswijziging zou veel dieper moeten gaan.

België kan een prachtig land zijn, alhoewel een vrij Vlaanderen beter zal zijn. Maar daarvoor is het hard nodig dat onze bovenklasse eens grondig in de spiegel gaat kijken. Want op dit moment is België BelZIEK en zeker geen democratie waarin alle burgers gelijke rechten hebben. Het is een klassenmaatschappij. geregeerd door de elite.

Gewone man, de onderklasse voor de tirannieke bovenklasse, kom in het verzet! Steun NU het libertarisme, steun de democratie, steun de vrijheid, steun ons, het Nationaal-Libertarisch Kompas en deel ons zoveel mogelijk op sociale media! Overweeg de volgende verkiezing een stem op VolksLiga, een partij met propere handen die ik volledig steun!!!

Geschreven door Erik De Ridder

Deel 1: De wil naar vrijheid uitoefenen

De Westerse mens is over hoge bergen als de Himalaya geraakt, doorgedrongen tot de dichtste oerwouden, door ijs geploeterd naar de Noord- en Zuidpool, en zelfs diep de zee en de aarde in. Zo hebben onverschrokken Westerse ontdekkingsreizigers de buitenwereld verkend. De wereld van de geest, het uitgestrekte continent van het bewustzijn, bleef echter min of meer tot de psychologen Carl Gustav Jung, Sigmund Freud en tijdgenoten grotendeels onbekend. Vóór hen waren een aantal woestenijen ontdekt door psychologen, maar daarachter lagen uitgestrekte onontgonnen mentale gebieden.

De volgende pagina’s leren ons geleidelijk hoe we de wilskracht in ieder van ons kunnen ontwikkelen, naarmate we ons tegenwoordig meer bevinden in een wervelende, tumultueuze wereld van tegenstrijdige krachten die al onze vrijheden bedreigen. We kijken naar ze, we zien ze, we worden gedwongen om hun domme maar gevaarlijke wetten toe te passen, waarvoor we onszelf vaak hulpeloos zien totdat we ons als verzetsstrijders activeren. Ondertussen ervaren we ook een sterk gevoel van frustratie omdat we naar onverwachte bestemmingen worden gedreven beheerst door de heersende elite.

In vervlogen tijden zijn wijzen op avontuur gegaan in deze zeldzame gebieden van menselijk bewustzijn zonder de bekende en wetenschappelijke resultaten van vandaag, en van daaruit werden de wereldreligies gesticht op basis van pure speculatie, waar god en mens tot op de dag van vandaag een compleet mysterie blijven.

Carl Gustav Jung vestigde onze aandacht op het domein van betekenissen achter de wereld van uiterlijke dingen. Tegenwoordig kennen we de redenen voor massa’s onverteerde ervaringen, rusteloosheid, gerafelde zenuwen en psychische stoornissen. Van daaruit lijdt ook het fysieke lichaam, dat op de geest reageert. Onopgeloste en niet-onderzochte spanningen die ziekte en kommer veroorzaken, worden in het bewustzijn opgebouwd, terwijl artsen vaak rust en stilte voorschrijven. Het lichaam is gemakkelijk in te stellen; het is een heel andere zaak om de geest tot rust te brengen. Ondertussen moet elke vrijheidsstrijder afzonderlijk, aangezien we allemaal strijders zijn, toelaten dat innerlijke creatieve energieën constructief worden gekanaliseerd, en dit door het uitoefenen van de wil of wil-tot-kracht.

Met de uitgeoefende individuele wil, die uiteindelijk de uitgeoefende collectieve wil van heel het volk
vormt, zullen we dit land terug echt vrij maken. Een veranderde en betere wereld in een libertarische
samenleving moet opnieuw tot stand worden gebracht door het enorme reservoir van “gewone mensen die het beu zijn” aan te boren, zodat de vrije libertarische maatschappij uiteindelijk zegevierend onder ons kan worden gevonden. Uiteraard moeten we positieve bedoelingen en krachten in onze samenlevingen koesteren en elke aangelegenheid tot positieve verandering steunen. Onze houding moet een van de “Triomfen van de Wil” zijn, over de krachten van de fanatiek heersende klasse mentaliteit zoals die tegenwoordig wordt aangetroffen.

De volgende delen en deze pagina zijn geschreven als een introductie en een gids voor de ‘wil’-ervaring en training. Het is een hulpmiddel voor de snelle verkenning, ontwikkeling en benutting van de wil, beschrijft de kwaliteiten en verschillende aspecten ervan en hoe deze het beste kan worden bediend.

In het licht van de heersende elite-regeringen mogen we ons echter nooit zwak of onmondig voelen, omdat we samen de stroom van de huidige antivrijheidsgebeurtenissen kunnen en moeten veranderen. Iedereen zou voor zichzelf moeten denken in het besef dat de huidige regeringsacties om onze vrijheden die ze ons opleggen, gedoemd zijn te mislukken, en dat al hun inspanningen uiteindelijk tevergeefs zijn, hoe sneller libertariers opstaan en het liefst de macht verwerven of toch tenminste de libertarische partij VolksLiga in de parlementen en de gemeenteraden, des te meer kans op een vrije samenleving alhoewel eigenlijk zoals we verder zullen leren, de wil van het volk voor verandering het allerbelangrijkste blijft.

Ik vertrouw erop dat de ontwikkeling van de “WIL” van iedereen een substantiële rol kan spelenbij het aanbreken van een nieuw tijdperk voor het vrijheidsdenken dat ik libertarisme noem. Ik laat de volgende stap over aan jullie, de ‘gewone mens die het beu is”.

Dit artikel wordt uiteraard vervolgd in deel 2!

Geschreven door Erik De Ridder en Geoff.

Oorlog in Oekraine, 5 vragen en antwoorden

De invasie van het Russische leger in Oekraïne kost levens en dwingt honderdduizenden op de vlucht. De Belgische regering reageert, met de steun van de N-VA, door wapens te sturen en nog dieper in de omhelzing van de NAVO te kruipen. Wat zeggen wij als libertariers?

Poetin dreigt dat Rusland kernwapens heeft. De westerse mogendheden hebben Rusland in principe uitgesloten van de financiële wereld. De Duitse sociaal-democratische regeringsleider Olaf Scholz zei dat de militaire uitgaven van het land moeten worden verhoogd tot twee procent van het BBP. De EU doneert 450 miljoen euro aan de Oekraïense regering om er wapens voor te kopen. Een aantal regeringen belooft wapens en militaire uitrusting, waaronder ons land. 

De veranderingen vinden in een oogwenk plaats, als een gigantische shockdoctrine, dat wil zeggen een grote gebeurtenis die wordt gebruikt om een ​​drastische prijsverandering door te voeren in het belang van het kapitaal. Wij als libertariersen al degenen die tegen de oorlog zijn, hebben behoefte aan een democratische discussie over deze kwesties.

1 Wat kan oorlog stoppen?

De Russische invasie is niet zo eenvoudig geweest als Poetin had gehoopt. De oppositie in Oekraïne is enorm, inclusief lokale defensiegroepen. Demonstraties in Rusland tegen de oorlog zijn gegroeid. In Berlijn verzamelden zich tot een half miljoen tegen de oorlog.
De prioriteit voor de internationale arbeiders- en vredesbeweging, maar ook voor ons libertariers overal, is het verlenen van humanitaire steun aan de bevolking van Oekraïne en maximale steun aan het oorlogsverzet in Rusland zelf. Zelfs voor de oorlog was de onvrede over het regime van Poetin wijdverbreid. 

2 Wat heeft tot de oorlog geleid?

Vladimir Poetin is een meedogenloze despoot, klaar om alle oppositie te verpletteren en zijn machtsgebied uit te breiden naar Oekraïne, Wit-Rusland, meer buurlanden en oorlogsgebieden, zoals in Syrië. Het regime van Poetin is het resultaat van decennia waarin het mondiale kapitaal grotendeels vrijelijk is verwoest. Het stalinistische systeem stortte in en werd vervangen door kapitalistische oligarchen. Een tijdlang leken Poetin en het Westen samen te werken. Voor de volkeren van de voormalige Sovjet-Unie betekende dit een drastische vermindering van de levensstandaard, waaronder een kortere levensverwachting.
Tegelijkertijd werden nieuwe imperialistische tegenstellingen opgebouwd. Het gaat om een ​​wereldwijde machtsstrijd – gevechten over strategische gebieden, hulpbronnen en economie, wat tegenwoordig geopolitiek wordt genoemd. De wereld van vandaag wordt politiek en militair in toenemende mate gedomineerd door de nieuwe Koude Oorlog tussen het VS-imperialisme en het Chinese imperialisme. In deze werelddivisie zijn China en Rusland hechter geworden. Dat is een van de redenen waarom Poetin gelooft dat hij de macht heeft om zo hard toe te slaan. Poetin meende dat de relatieve verzwakking van het VS-imperialisme na Irak, Afghanistan, de financiële crisis en de nieuwe Koude Oorlog hem ruimte zou geven, die in Syrië plaatsvond. Maar de oorlog op de grond heeft zich niet ontwikkeld zoals hij dacht en het Westen heeft harder gereageerd. De inspanningen zijn daarom toegenomen.
De slachtoffers van de oorlog zijn het volk van Oekraïne, terwijl de verantwoordelijkheid ligt bij het mondiale kapitalistische systeem dat door Poetin is gecreëerd en de verhardende imperialistische tegenstellingen.

3 Is de NAVO van karakter veranderd?

De NAVO is de oorlogsalliantie die in 1999 de bevolking van de Servische hoofdstad Belgrado meer dan 70 dagen bombardeerde, die in 2011 ook Libië bombardeerde en die vanaf 2015 de oorlog in Afghanistan leidde. Deze oorlogsinspanningen gingen schuil achter frases over democratie en natievorming. Maar net zo min als de oorlog in Irak, maakten de bommen de weg vrij voor democratische rechten. Het resultaat is het duidelijkst in Afghanistan. De oorlog van de NAVO leidde niet tot vrede, maar tot de terugkeer van de Taliban aan de macht en tot een uitgehongerde bevolking. In Libië resulteerde de bombardementsoorlog van de NAVO, met Belgische steun, in het neerslaan van de volksopstand die volgde op de Tunesische en Egyptische revoluties van 2011.
Libertariers moeten tegenwoordig tegen oorlog zijn en zich tegelijkertijd blijven verzetten tegen de NAVO, die wordt geleid door het VS-imperialisme en in haar belang handelt en een drijvende kracht is in de wereldwijde militaire wapenwedloop. Als Nationaal-Libertarisch Kompas steunen we de NAVO niet en voor ons moet een vrij Vlaanderen geen lid van de NAVO worden.

4 Zullen wapenleveranties, uit Belgie of uit andere staten, zorgen voor vrede en vrijheid?

In de afgelopen 12 maanden hebben de Verenigde Staten wapens ter waarde van een miljard dollar naar Oekraïne gestuurd. Nu zijn er drones uit het Turkije van Erdoğan, raketten uit Duitsland en pantserschoten van het Zweedse leger. Het feit dat regeringen nu wapens naar Oekraïne sturen, gebeurt niet om humanitaire redenen. Dat het niet de mensheid is die de westerse mogendheden regeert, blijkt ook vooral in Afghanistan. De wapens die nu worden verzonden, kunnen de Russische aanval mogelijk vertragen, maar weinigen geloven dat het de oorlog zou kunnen beslissen. Het is onwaarschijnlijk dat de westerse mogendheden luchtmacht en soldaten zullen inzetten, wat een grote oorlog zou veroorzaken. Maar de druk zal toenemen voor geëscaleerde inspanningen. Oorlog gaat ook over wie de wapens beheert en de beslissingen neemt, om democratische controle over het leger te hebben.
Het feit dat een massale publieke opinie de verschrikkingen van oorlog wil stoppen, betekent dat de regeringen in eerste instantie steun en steun kunnen krijgen achter de leveringen, die ze zullen gebruiken om snel nieuwe toeslagen voor het leger en de voortzetting van de NAVO-uitbreiding door te drukken.

5 Hoe moet het Oekraïense volk zich verdedigen?

President Zelensky is een populistische rechtse politicus die niet opkomt voor de belangen van het Oekraïense volk. Zijn regering heeft de belastingen voor grote bedrijven verlaagd, terwijl de levensstandaard van de meeste arbeiders is blijven dalen.
Veel Oekraïners willen een volksverdediging en duizenden zijn gemobiliseerd, onder meer met zelfgemaakte wapens. Verschillende video’s laten zien hoe mensen een beroep deden op Russische soldaten om niet te schieten en tanks zijn omgedraaid.
In de verschrikkelijke beproeving waarmee het Oekraïense volk nu wordt geconfronteerd, ondanks de noodzaak, is er de weg naar een voortdurende politieke strijd, om het heft in eigen handen te nemen en van de defensiecomités die nu nodig zijn om de strijd voort te zetten om te stoppen wat lijkt een Russische bezetting zijn. Het vereist democratische organisatie en coördinatie van onderaf. Een door de NAVO geleid Oekraïne is ook geen democratisch of eerlijk alternatief.

Pak éérst fraude en kapitaalvlucht aan ipv de al bij al beperkte migratiekosten

Aan al de mensen hier die denken dat de migratiekosten de pan uitzwingen en dat zijn er veel hier!

Wist u dat belastingfraude en kapitaalvlucht naar belastingparadijzen de gewone Vlaming en het BNP meer en veel meer kost dan de migritatiekosten in dit land?

Ik als libertarier van VolksLiga pleit voor een hervorming van de BBI de Bijzondere Belastings Inspectie zodat ze dit dossier grondig kunnen aanpakken, want nu werkt de gewone Vlaming zich te pletter terwijl hij denkt voor de allochtonen te werken terwijl de superkapitalisten met zijn geld gaan lopen!

Mensen word wakker en stem niet uit primitieve gevoelens voor het Vlaams Belang, die dan noch stiekem die superkapitalisten zullen steunen als ze aan de macht komen. Zie immers hoe hun geestesgenoten dat deden in Italië en Oostenrijk. Stem realistisch en kies libertarisch en word gratis lid van VolksLiga en stem op ons in 2024!

Uiteraard wil VolksLiga van Vlaanderen, dat vrij moet zijn, NIET het OCMW van de wereld maken, maar mensen buitensjotten dat kan niet, trouwens hoeveel migranten hebben Oostenrijk verlaten met de FPO aan de macht? Of in de steden waar het FN en de FPO zelfs met absolute macht regeerden?

Extreem rechts, laat me niet lachen, een stelletje demagogen.

Geschreven door Erik De Ridder

Vlaams etnonationalisme is beter dan een Europees imperium

Blanke nationalisten (in tegenstelling tot het Vlaams Belang noem ik me blank nationalist) zouden etnonationalisten moeten zijn, en Vlaamse nationalisten zouden voor Vlaams etnonationalisme moeten zijn. Ik zeg dit niet om lichtzinnig en compromisloos te zijn, maar omdat ik geloof dat het een waarheid is die we op eigen risico negeren. Velen onder ons, lijken af te drijven naar het idee van een Europees Imperium als een realistischer en effectiever middel voor blank behoud dan etnonationalisme. Dit is een filosofische en tactische fout.

Misschien wel de grootste tactische fout met dit idee is dat het een filosofische fout is. De beste strategie voor ideologisch succes is het hebben van een aantrekkelijke ideologie, en etnonationalisme is veel idealistischer en logischerwijs gezond dan het idee van een Europees imperium. Het idee van het Europees Imperium, zoals dat tot nu toe is geschetst, is in wezen een strategie, geen ideaal. En een te grote nadruk op strategie op dit punt is om het paard achter de wagen te spannen. Het heeft weinig zin om luchtkastelen te bouwen, als je nog niet genoeg mensen hebt overtuigd van de noodzaak om echte kastelen te bouwen. Op dit moment zouden we onze ideologie moeten opbouwen en verfijnen, waarbij we beargumenteren waarom onze visie superieur is aan de huidige westerse consensus.

Er is natuurlijk vrijwel totale consensus in het Westen, althans onder zijn politieke naties. In elk westers land, en vele andere bovendien, is de heersende ideologie een combinatie van liberalisme / libertarisme / libertinisme; ze variëren alleen in hun relatieve nadruk op deze punten. Als het natuurlijke verlangen van de mens het verlangen is en zou moeten zijn om zichzelf te bestendigen, heeft het moderne Westen besloten dat het beste middel hiervoor vrijheid is. Geef het individu de vrijheid om zijn unieke visie op het Goede na te streven; de staat bestaat slechts om dit natuurlijke recht van alle mensen te waarborgen; de politiek van de staat is niet meer dan het middel om te beslissen hoeveel overheid nodig is om de vrijheid te beschermen en te bevorderen. Wat zou een gelukkiger regeling kunnen zijn? Het probleem is echter dat het bestendigen van het zelf afhankelijk is van anderen; met ieder mens als eiland is niemand in staat zichzelf te bestendigen. De paradox is dat als vrijheid het doel is, het alle betekenis van vrijheid als middel leegmaakt, en vice versa.

De meest voor de hand liggende, en voor mij meest overtuigende, tegengestelde hiervan is het particularisme, waarvan etnonationalisme een vorm is. Particularisme is in mijn formulering het idee dat de staat, de Vlaamse dus, de burger zou moeten zijn. De rol van de staat is om het leven en eigendom van de burger te beschermen, ja, maar het zou meer moeten doen dan de burger toestaan zichzelf te bestendigen, het zou deel moeten uitmaken van die bestendiging. Als individualiteit in mensen moet worden gewaardeerd, waarom zou je dit principe dan niet toepassen op de staat? De staat is, meer dan enige andere instelling, in staat om een idee en een gemeenschap te bestendigen.

Voor de etnonationalist zou de staat een middel tot genetische bestendiging moeten zijn, de staat als een grote familie. Hij kan ook geloven – deze wel – dat, als al het andere gelijk is, hoe meer genetisch vergelijkbaar de burgers van een staat met elkaar zijn, hoe waarschijnlijker het is dat hun opvattingen over het Goede op die van elkaar lijken, en dus hoe groter de kans dat ze in dezelfde richting trekken. Andere particularisten wensen misschien een staat georganiseerd rond religieuze of ideologische principes, of een combinatie hiervan.

Een Europees Imperium is een degradatie van het particularistische en het etnonationalistische principe. Ras zou niet het enige principe hoeven te zijn dat eraan ten grondslag ligt, toegegeven, maar een bijeenkomst van blanken in één superstaat beperkt per definitie de maatschappelijke mogelijkheden van blanken – één Europees imperium moet democratisch zijn of niet; het kan niet zowel een confessionele staat als een officieel atheïstische staat zijn; het kan niet zowel socialistisch als libertair zijn. Een genetisch particularistisch principe is eervol, maar het is niet genoeg reden om al het andere particularisme te ontkennen. Europa is goed gediend met zijn verdeeldheid; het genie gerealiseerd in de stadstaten van het oude Griekenland en van renaissance Italië zet alle andere tijdperken van de mediterrane geschiedenis te schande, en het is zeker niet voor een gebrek aan concurrentie.

Voorstanders van het Europese Imperium beweren dat de huidige en toekomstige naties van Europa hun gescheiden bestaan binnen het nieuwe Euro-Imperium zouden kunnen voortzetten, terwijl ze tegelijkertijd beweren dat het etnonationalistische ideaal gevaarlijk is omdat het het potentieel heeft voor oneindige achteruitgang. Ik antwoord dat, in het algemeen, als een volk sterk genoeg voelt over zijn natie om een staat te eisen, het een staat moet hebben; als de bestaande staat zich ertegen verzet, laat hem dan zijn gelijk maken. Uiteindelijk hangt het behoud van een staat altijd af van het volk, of op zijn minst het juiste volk, dat de legitimiteit ervan accepteert. Natuurlijk zal realpolitik zich ermee bemoeien, dat doet het altijd. En als het imperiale Europa een Europa van naties moet blijven, wat is dan het doel van een Europees imperium?

Veiligheid natuurlijk. Verklaard, maar nooit beargumenteerd, is het geloof dat het behoud van het blanke ras als geheel zoveel belangrijker is dan ‘kleinzielig nationalisme’, dat alle blanke naties hun soevereiniteit moeten afstaan aan een centrale autoriteit. Het eigenlijke argument voor het Europese Imperium – het verraden van een onaantrekkelijke smet van paranoia – is dat als deze centrale regering genoeg macht had ten opzichte van de naties, ze destructieve “burgeroorlogen” zou kunnen voorkomen en in het algemeen iedereen in het gareel en op boodschap zou kunnen houden. En dus zijn we veel minder geneigd om onszelf te vernietigen. Het is duidelijk waar, maar is het het waard?

Nee. Om te beginnen zijn kleine staten nog nooit zo fysiek veilig geweest als nu. Als Denemarken morgen besluit om een schaamteloos en agressief “Whitening” sociaal programma na te streven, zullen er geen buitenlandse tanks komen om te proberen haar te stoppen. Zolang het beleid geen uitzetting (of erger) onder gewapend geweld inhoudt, zullen de Denen weinig meer te vrezen hebben dan lichte economische sancties en toegenomen ngo-bemoeienis. Hetzelfde geldt voor IJsland, of Liechtenstein, maar ook voor ons Vlaanderen.

Erger nog, het Europese Imperium zou simpelweg de ene westerse consensus inruilen voor de andere. Naar mijn mening zou het een betere zijn, maar ik denk ook dat het feit van een consensus zelf, althans zo’n uitgebreide consensus, een deel van het probleem is.

Het Europese Imperium is een krachtig ideaal dat zowel de meest eenvoudige als de meest verfijnde blanke nationalist kan inspireren. Het destilleren van het brandpunt van de nationale identiteit naar beneden (en tegelijkertijd omhoog) tot het niveau van ras heeft een bepaalde wetenschappelijke, terwijl tegelijkertijd romantische en gezond verstand waarheid. Het is een van die zeldzame vereenvoudigingen die een vollediger, dieper begrip geven.

Helemaal gaan zou echter te veel verliezen op de koop toe. De staat is potentieel het meest effectieve middel om de gemeenschap te bestendigen, en de gemeenschap is het enige middel om waarden te bestendigen. De rol van de staat zou, nogmaals, afgezien van het beschermen van zijn mensen, het cultiveren van bepaalde aspecten van de menselijke geest moeten zijn. Het fundamentele uitgangspunt van mijn particularistisch nationalisme is mijn overtuiging dat er veel aspecten van die geest zijn die de moeite waard zijn om te cultiveren, velen zelfs, die allemaal kunnen bestaan onder de vlag van wit nationalisme. En de eisen van een Europees Imperium zouden daar onaanvaardbare grenzen aan stellen. Ik zou de oprichting van een staat met een puur “Whitemanistan” ideologie steunen, maar het zou niet de enige optie moeten zijn voor blanken, of zelfs voor blanke nationalisten. Ik noemde de oude Grieken al eerder; ze geloofden diep in het ideaal van de stadstaat, maar ze voelden net zo diep over hun beschavingsidentiteit. Wat betreft zoveel andere dingen (bijvoorbeeld hun combinatie van een verfijnd bewustzijn met een oergevoel van identiteit), zou hun voorbeeld het model moeten zijn.

Ryan Andrews is de auteur van The Birth of Prudence.

Dit artikel is vertaald en bewerkt door NLK

Stop met migranten te verwennen

De westerse beschaafde wereld, waaronder Vlaanderen, is in relatief korte tijd overspoeld door premoderne, islamitische migranten. Ernstige en indringende problemen zijn het gevolg. Onderzoeken, kranten en televisie rapporteren de schaduwzijden met grote regelmaat.

In het boek ‘Tegen de Tribalisering’ , beschrijft men de diepere oorzaken van de ellende die migranten en asielzoekers uit premoderne oorden in de westerse wereld vormen. De moderne maatschappij, waar individu, prestaties en zelfstandige beslissingen de boventoon voeren, erkent zo’n allochtoon nauwelijks. Daarnaast vormt zijn of haar islamitische achtergrond een extra complicatie. Over de uiteindelijke gevolgen in de toekomst bestaat weinig twijfel. De islamitische geleerde en huisideoloog van de Moslimbroederschap Sheik Al-Qaradawi voorspelde al in 2002: ‘dat de islam zal terugkeren naar Europa als veroveraar en overwinnaar’, nadat de religieuze ideologie tweemaal voor de poort was verdreven: in 732 bij de slag bij Poitiers en in 1683 bij het ontzet van Wenen. ‘Het doel hoeft niet noodzakelijkerwijs met het zwaard te worden bereikt, maar kan ook door demografische groei worden gerealiseerd’.

We zijn dus gewaarschuwd.

Vanuit de fnuikende politiek correcte ideologie verbindt men in Vlaanderen aan deze toekomst echter totaal andere, verkeerde observaties. ‘Onze( politiekers geven steeds meer toe aan de eisen en verlangens van allochtonen, buigen als maar dieper voor hun wensen. Was er maar wat minder links vooringenomenheid, dan zou men eindelijk tot geheel andere voorstellen komen dan in de afgelopen vier decennia. Nuchter, eerlijk, oprecht en zakelijk zou men tot de volgende stappen komen:

De 4 stappen van Nationaal-Libertarisch Kompas

1 .Stoppen met paaien en verwennen. Net als bij opvoeding, verwennen is net zo schadelijk, ook voor betrokkene zelf, als verwaarlozen. Herzie en herformuleer de gehele bestaande wetgeving. Waarom? Wat er nu is, is ooit voor en door keurige, nette, fatsoenlijke, eerlijke, mensvriendelijke westerse mensen ontworpen. Niet afgestemd op aanhangers van premoderne cultuurstructuren met daar boven op islam achtergrond.

2. Nu het zover is, met diverse onleefbare wijken voor vele autochtonen, trek er dan geld voor uit om premoderne allochtonen ruim te belonen om terug te gaan en een mooi huis in de zon daar aan te schaffen. Dat betaalt zich in korte tijd dubbel en dwars terug. Beperk drastisch de toelating van asielzoekers uit premoderne oorden.

3. Moslims die per se willen blijven, dienen ervoor te tekenen dat zij afstand nemen van de ideologie (let wel: niet van het smalle religieus deel) van de islam. Thuis in de beslotenheid van de privésfeer mogen ze doen wat ze willen. Dat is vrijheid van het individu.

4. Ophouden met alsmaar tegemoet te komen aan de eindeloze en steeds verder gaande eisen van aanpassing van de autochtonen aan allochtonen. Maak ze weerbaar voor een kinderfeestje als Zwarte Piet; verwijder niets wat tot de historie van ons land behoort. Slavernij is niet meer van deze tijd, goede zaak. Maar bespreek dat juist in plaats van het verbergen en verwijderen van standbeelden. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Weerbaar maken in plaats van meebuigen is op de lange duur in het voordeel van de migranten zelf.

Over migratie en racisme

Import van armoede stoppen

Principieel zijn wij als libertariers voor immigratie, maar willen we voor nieuwe Belgen wel een aantal toelatingsvoorwaarden invoeren op basis van kapitaal en/of tewerkstelling, zolang de automatisch rechten op sociale gunsten niet aan banden zijn gelegd. Ofwel stel je strenge eisen aan de grens, ofwel gaat de deur van het OCMW op slot. Deze maatregelen dienen om de bewezen instroom van armoede te stoppen. Bovendien wil Nationaal-Libertarisch Kompas dat nieuwe Belgen voor een periode van ten hoogste tien jaar geen aanspraak kunnen maken op het volledige pakket aan sociale tegemoetkomingen zoals kindergeld en uitkeringen. Deze tien jaren vormen de proefperiode van de migrant, een periode waarin een strafrechtelijk vlekkeloos parcours dient te worden afgelegd om de nationaliteit te kunnen verwerven.

De verzorging en opvang van mensen met een vluchtelingenstatuut is voor Nationaal-Libertarisch Kompas een vanzelfsprekendheid. Iemand die dit statuut heeft en die geen bedreiging voor de maatschappij vormt, kan voor Nationaal-Libertarisch Kompas nooit zomaar worden opgesloten. Van een vluchteling die zich misdraagt, moet het statuut kunnen worden afgenomen. Nationaal-Libertarisch Kompas is tegenstander van een gedwongen terugkeerbeleid, wanneer er geen criminaliteit in het beeld is. Dit kost de belastingbetaler meer geld dan dat de betrokken personen in niet-geregulariseerd in het land op eigen kosten verblijven. We zijn dan ook voorstander om het betreden en het bezoeken van het grondgebied voor onbepaalde duur uit de illegaliteit te halen. We zijn dus op termijn voor de afschaffing van de verblijfsvergunning en willen grondwettelijk verankeren dat het ieder mens vrij staat om ons land te bezoeken en er zelfs in te komen wonen. Uiteraard allemaal op eigen risico en kosten, zonder kans op financiering van de overheid.

Tegen deze achtergrond is Nationaal-Libertarisch Kompas tegenstander van grondgebonden rechten. Een recht op sociale dienstverlening kan volgens ons nooit worden verkregen op basis van een territoriaal principe. Kort gezegd, wie het land betreedt, krijgt niet automatisch rechten. Dit met uitzondering van ambulante zorg. Op deze manier kan iedereen zorgeloos ons land bezoeken en er in verblijven op eigen verantwoordelijkheid en risico, maar de lasten zijn niet voor de gemeenschap. Diezelfde gemeenschap heeft verder ook geen verplichtingen ten overstaan van de bezoeker.

Een samenleving waarin iedereen welkom is, maar waarin ieder zijn eigen bonen dopt en gedurende een periode geen aanspraak maakt op collectieve gunsten, maakt een buitengrens schijnbaar overbodig. Toch meent Nationaal-Libertarisch Kompas dat het in ieders belang is om grenzen te hebben en deze te kunnen bewaken om terrorisme of criminaliteit op het grondgebied te vermijden. We kijken hiervoor naar een Beneluxsamenwerking waarbij de buitengrenzen van de Benelux worden verstevigd. Het doorknippen van sluipwegen, waardoor een grensoversteek met de wagen enkel nog via hoofdwegen mogelijk is en het op punt stellen van ANPR-camerasystemen op de grens zijn maatregelen die wij voorstaan. In een noodsituatie of bij een (nakende) terroristische aanslag moet België haar grenzen kunnen sluiten.

Racisme

Volgens Nationaal-Libertarisch Kompas kan je niet lager zakken of onder de gordel gaan dan racisme te prediken. Het is niet alleen kwetsend, maar het is meestal gewoon naast de kwestie. Racisme is dan ook symptomatisch voor een algemeen wantrouwen in het systeem, gesterkt door stereotyperingen die worden uitvergroot en veralgemeend door een ongenuanceerde manier van denken. We denken dan ook dat het aan banden leggen van de grondgebonden rechten en de daarbij horende sociale tegemoetkomingen, zal bijdragen tot minder racisme. Een ander fenomeen is dat racisme ook wordt gerelativeerd en gecultiveerd door collectieve stromingen die de groep boven het individu plaatsen. Het is hetzelfde soort geconstrueerde afgunst dat je terugvindt in socialistische en conservatieve stromingen.

Racisme is een lelijke uitspatting van collectivisme, de mentaliteit die mensen alleen als leden van groepen ziet en nooit als individuen. Racisten geloven dat alle individuen met oppervlakkige fysieke kenmerken gelijk zijn. Niet enkel het groepsdenken komt op de oppervlakte drijven, maar ook een kwalijk soort egalitair denken ten opzichte van de geviseerde doelgroep (“ze zijn allemaal hetzelfde”). Door Vlamingen aan te moedigen een groepsmentaliteit aan te nemen, bestendigen de voorstanders van conservatieve en ongezond-nationalistische strekkingen feitelijk racisme. Er heerst een intense focus op ras, een begrip dat toegepast op mensen wetenschappelijk geen steek houdt, maar wel goed in het kraam past van racistische denkers. Door individuen te herleiden of in de delen volgens termen die eerder voor objecten of dieren gangbaar zijn, zorgt een racistisch denkpatroon ervoor dat het individu wordt ontmenselijkt. Wanneer een individu geen mens meer is, is het makkelijker voor andere mensen en zelfs systemen om individuen te marginaliseren of te ontwaarden. Kazerne Dossin in Mechelen heeft daarrond een heel pedagogisch traject rond ontwikkeld om mensen van dit gevaar bewust te maken, hier toegepast op de anti-joodse retoriek voor en tijdens WO II.

Ook de klassieke linkerzijde van het politieke spectrum heeft het bij het verkeerde eind. Het is een regelrechte mythe dat socialistische en ecologistische bewegingen echt om racisme geven. Het moderne socialisme en ecologisme zijn ook collectivistische denksystemen die au fond het racismevraagstuk op juist dezelfde manier benaderen als de conservatieve en nationalistische stromingen. Het enige verschil is dat de rollen worden omgedraaid. Rood vanuit een reflex om “kwetsbare minderheidsgroepen” te beschermen en Groen vanuit een misantropisch uitgangspunt dat de blanke Westerse samenleving verantwoordelijk zou zijn voor alle ellende in de wereld. In deze denkpatronen is het opnieuw de groep die prevaleert en het individu dat vakkundig in de vergeetput werd gegooid.

Het voortdurende aandringen op groepsdenken wakkert daardoor alleen polarisatie en spanningen aan, precies zoals de betogingen van Antifa en BLM. Het echte tegengif tegen racisme is vrijheid. Vrijheid betekent dat er een beperkte, constitutionele regering is die zich inzet voor de bescherming van individuele rechten in plaats van groepsclaims. Vrijheid betekent vrijemarktkapitalisme, dat individuele prestaties en competentie beloont, los van huidskleur, geslacht of etniciteit. In een vrije markt verliezen bedrijven die discrimineren klanten, goodwill en waardevolle werknemers – terwijl rationele bedrijven floreren door de meest gekwalificeerde werknemers uit te kiezen. Wat nog belangrijker is, in een vrije samenleving krijgt elke burger een gevoel van zichzelf als individu, in plaats van een groeps- of slachtoffermentaliteit te ontwikkelen. Dit leidt tot een gevoel van individuele verantwoordelijkheid en persoonlijke trots, die alsnog op ongedwongen, veilige en persoonlijke manier kan omgezet worden naar een groepstrots. Dit is het libertarisch standpunt van Nationaal-Libertarisch Kompas.

Links en rechts verdedigen de heersende klasse? Dat moet anders!

Ik plaats dit als libertarier omdat de geïnterviewde Italiaanse professor Diego Fusaro volgens mij niets verkeerd zegt, maar u oordeelt natuurlijk!

Een van de meest interessante denkers van de 21e eeuw is de Italiaan Diego Fusaro, die in dit interview het verraad van links tegen arbeiders en de veroudering van het rechts/links politieke onderscheid blootlegt. Hij nodigt uit tot het opbouwen van brede allianties van voorstanders van arbeid, de middenklasse, de natie en populaire gebruiken tegen ontwortelde kosmopolitische elite.

Diego Fusaro is een zeldzame vis:een marxistische filosoof en Hegeliaan die op de hoogte is gebleven van Matteo Salvini’s Lega en door een sector van Europees links ervan wordt beschuldigd een “fascist” te zijn. Nu is hij weer in Alianza’s handen met de zeshonderd pagina’s Geschiedenis en bewustzijn van de geprecarieerden. Dienaren en Heren van globalisering,waar het de gevolgen van de verzwakking van de arbeidsbanden en ook de belangrijkste politieke conflicten van de post-pandemie behandelt. “Het probleem is dat marktvrijheid zonder een beleid dat het disciplineert en regeert, dat wil zeggen zonder een soevereine, democratische en sociale staat, ’tragedies in het ethische’ (Hegel) veroorzaakt: groeiende ellende, ontbinding van de gemeenschap, verlies van rechten…”, legt hij uit aan Vozpópuli tijdens een lang interview. Diego Fusaro is niet alleen een gerespecteerd essayist, maar ook professor aan het Instituut voor Hoge Strategische en Politieke Studies in Milaan.

Vraag: Uw stelling is dat we terugkeren naar een typische economie van de Middeleeuwen, met een samenleving verdeeld in dienaren en heren. We gaan van globalisering naar ‘glebalização’, naar ‘dienaren van de gleba’ van financiële en technologische oligopolies.

Antwoord: Dat klopt. In History and Consciousness of the Precarious betoog ik dat we getuige zijn van een nieuw feodalisme: de nieuwe arbeiders zijn precair en gemarginaliseerd, ze zijn een verarmde middenklasse en een afgeslachte arbeidersklasse; de nieuwe bellatoren zijn multinationale kapitalisten, e-commerce en big pharma; en de nieuwe redenaars zijn de intellectuele geestelijken die dag en nacht bidden tot de god van de markt en de krachtsverhoudingen verdedigen, en de arbeiders aansporen om met ontgoochelde verzaking of met dwaze euforie de orde van de kapitalistische “globalisering” te aanvaarden. Dit is iets wat ik heb uitgelegd in mijn boek Glebalização. De klassenstrijd in tijden van populisme (2019).

In alle opzichten bevinden we ons al in deze situatie, en de opkomst van Covid-19 heeft deze processen versterkt: het heeft de samenleving ‘gerepleviseerd’, alles stormenderhand veroverd, de middenklasse en arbeiders beperkt en de rijkdom van anti-grenskapitalisten vergroot. De situatie heeft geleid tot een nieuw autoritair-repressief kapitalisme dat bijeenkomsten verbiedt en het volk in quarantaine plaatst, waardoor elke revolutionaire en protestbeweging wordt verhinderd.

De laatste jaren zijn er veel nieuws en onderzoek dat wijst op een verjonging van de steun aan de rechterkant (bijvoorbeeld in Frankrijk met Marine Le Pen en in Madrid met betrekking tot Ayuso). Wat is de verklaring voor deze trend?

Ik schrijf dit vooral toe aan het verraad van links. Ze verraadde Gramsci, Marx en de arbeidersklasse om de regenboogbewakers van het grote kapitaal te worden: waar links van de douane voor staat, is hetzelfde als het recht van geld. Dat is de reden waarom de arbeidersklasse en jongeren zich zonder vertegenwoordiging bevonden en, vaak vanwege een hatelijke reactie, op reactionair rechts stemden. Het succes van Salvini, Le Pen, enz., kan vooral op deze manier worden verklaard: economisch liberale politieke programma’s en vijanden van de arbeidersklasse, die perfect overlappen met de programma’s van roze links. Het is de afwisseling zonder alternatieven die kenmerkend is voor het neoliberale tijdperk: men wint turkooisblauw rechts of fuchsialinks, in elk geval is de winnaar de hoofdstad, die terecht een rechtervleugel en een linkervleugel heeft. De parabel van Podemos in Spanje toont dit ook aan. Vandaag missen we een echte linkerzijde van de sical en de hamer en het rood, niet regenboog en fuchsia: dat wil zeggen, een antikapitalistisch en communistisch links, ten gunste van de soevereiniteit van de nationale staat en internationale solidariteit tussen socialistische landen.

De culturele stroming van mei 68 was omgekeerd.

Sinds die opstand is links gereduceerd tot de rol van de kapitaalwaakhond. En daarom verloor ze de sympathie van jongeren en arbeiders. Wat de rest betreft, als links ophoudt geïnteresseerd te zijn in Marx en Gramsci, is het noodzakelijk om te stoppen met geïnteresseerd te zijn in links en door te gaan met de strijd die toebehoorde aan Marx en Gramsci.

U bent een van de Italiaanse intellectuelen die pasolini het vaakst citeert, bijvoorbeeld zijn standpunten tegen het antifascisme, dat hij zag als een simulacrum van verzet tegen het systeem. Het huidige links lijkt ook allergisch te zijn voor andere communitaristische intellectuelen zoals Christopher Lasch, die wordt geciteerd door Trumpistische goeroe Steve Bannon.

Ik hou van Pasolini, die ik samen met Antonio Gramsci en Costanzo Preve beschouw als de belangrijkste marxist van de 20e eeuw. Tegenwoordig wordt het marxistische antikapitalisme zelf belasterd als fascisme door liberale antifascistische verleiders (dit gebeurt bijvoorbeeld met Marco Rizzo, een van de weinige overgebleven communisten). Links kan noch Pasolini noch Lasch accepteren, omdat het vasthield aan de regressieve cultus van vooruitgang en integrale kapitalistische modernisering van de samenleving: links, gevangen in het “Orpheus-complex” (Jean-Claude Michéa), is terugkijken altijd een zonde, wat nodig is, is het volgen van de kapitalistische ontwikkeling. Links vergat de les van Pasolini, die een onderscheid maakte tussen ontwikkeling als emancipatie en vooruitgang als de vooruitgang van het technokapitalisme, en dat is precies wat het marxisme moet bestrijden in naam van emancipatie.

Zijn analyse suggereert dat de links/rechts-as niet meer zo nuttig is en is vervangen door nationaal versus globaal.

Rechts en links zijn twee politieke en culturele vleugels die degenen aan de top verdedigen, dat wil zeggen de heersende klasse. Degenen aan de basis, dat wil zeggen de precaire klasse van de midden- en arbeidersklasse, missen vertegenwoordiging. Daarom is de politieke geografie veranderd: er is niet meer rechts en links, maar van boven naar beneden: de ’top’ van de turbofinancieringselite vereist openheid in haar activiteiten, economische en antropologische deregulering, globalisme en flexibiliteit op alle gebieden, van werk tot geslacht; aan de andere kant moet de “basis” vechten voor een democratische nationale soevereine staat en voor de eticiteit in de Hegeliaanse zin, dat wil zeggen de “ethische wortels” van de gemeenschap, van onderwijs tot vakbonden. Kortom, er is een gebrek aan intellectuelen en politieke krachten die degenen aan de basis vertegenwoordigen. Voorlopig heeft de toespraak moeite om te consolideren, want, zou ik zeggen met Gramsci, de oude man is stervende en de nieuwe is nog niet geboren.

Ik neem aan dat je de crisis in Marokko en Spanje hebt gevolgd. Wat is uw visie op dit conflict?

Vandaag de dag gebruikt de heersende klasse massa-immigratiewapens. Zoals ik uitleg in de Geschiedenis en het bewustzijn van de precaire,noemt de hoofdstad de opvang en integratie van migranten de deportatie van goedkope wapens om meedogenloos te exploiteren, waarmee het mogelijk is om de arbeidskosten in het algemeen te verlagen en te proberen horizontale klassenconflicten binnen dezelfde klasse te creëren (migranten tegen inboorlingen). De vijand is niet de immigrant, maar degene die hem deporteert, dat wil zeggen de kapitalistische leider. De vijand is niet degene die vlucht, maar degene die mensen dwingt te vluchten. Wat er tussen Spanje en Marokko is gebeurd, is een klassiek voorbeeld van het gebruik van massa-immigratiewapens om druk uit te oefenen op een regering.

Welke oplossing blijft er over?

Rechts, niet alleen in Italië, strijdt tegen immigratie zonder het kapitalisme te bestrijden. En ze gieten over migranten de haat van de klasse uit die integendeel over de kapitalisten zou moeten worden uitgestort. Zoals ik al zei, zijn de vijanden niet de migranten, maar degenen die hen deporteren, dat wil zeggen de kosmopolitische business class. De Kerk zou, in de naam van Christus, deze obscene handel in mensenlevens verschuldigd moeten zijn. In plaats daarvan pleit ze voor ‘open havens’, wat de voorkeursuitdrukking is van de kosmopolitische werkgeversklasse. Ratzinger had gelijk toen hij zei dat we het tegenwoordig alleen nog maar hebben over het recht om te migreren, en niemand heeft het over het recht om in zijn eigen land en gemeenschap te blijven.

Aangezien u religie aanhaalt, is een van de meest verrassende dingen over salvinisme de afwijzing van christelijke waarden van welkom en hulp als het gaat om migranten.

De rechtervleugel gebruikt het christendom als een electorale oproep, om te verwijzen naar de waarden die het elke dag verraadt met zijn acties. De waarheid is dat we vandaag de dag een marxisme nodig hebben dat geïnspireerd is door de hete stroming van het christendom, zoals Bloch zei: een marxisme dat zelfs theologisch is, als ik mag, in de strijd tegen het atheïsme van de marktbeschaving, tegen zijn nihilisme en zijn relativisme. Er is meer dan ooit behoefte om het heilige en het transcendente te herontdekken, ook begrepen in filosofische zin: het heilige en het transcendente zijn wat niet beschikbaar is, wat niet het voorwerp kan zijn van economische uitwisseling of de wil van technokapitalistische macht. De mens is een figuur van het heilige en het transcendente, en daarom is het noodzakelijk om elke relatie omver te werpen waarin de mens wordt gedegradeerd en uitgebuit, vernederd en vertrapt.

U bent het doelwit geweest van verschillende lastercampagnes in Spanje, van nieuwsberichten die erop wijzen dat u een fascist bent in La Vanguardia tot oproepen tot een boycot van politicologen zoals Steven Forti, in de buurt van de politieke ruimte van Ada Colau.

“Blaf, Sancho, we rijden snel!” Ik ben niet verrast door deze hysterische en hatelijke reacties, het resultaat van woede en het verlangen naar lynchpartijen in de media. Als ze een serieuze socratische dialoog zouden aangaan, zouden de roze linksen zichzelf vinden als de “Papaleguides” Coiote, die door de leegte loopt, en wanneer hij stopt om erover na te denken, valt hij! Daarom is er vandaag ter linkerzijde geen echt debat over de status van het marxisme en de politiek-filosofische theorie: er is alleen een zielige identiteitsstrijd, waarmee ze hun veronderstelde zuiverheid verdedigen en fascisten spelen die zich niet conformeren aan de orthodoxie en kritisch durven te denken. Links, maar ook rechts, kan vandaag niet de oplossing zijn, omdat het het probleem is. We hebben nieuwe politieke synthese nodig, nieuwe visies, een nieuwe politieke filosofie die Marx en Gramsci weer centraal stelt in de nieuwe context.

Hebt u geleden onder deze pogingen tot intellectuele lynchpartijen in andere landen?

Natuurlijk heb ik dit ook in Italië meegemaakt, want zelfs in mijn land geeft links om niets anders dan “burgerrechten”, zoals ze de consumentistische grillen van de rijke klassen noemen, zoals draagmoederschap. Links, vandaag praten over de klassenstrijd, sociale rechten, de strijd tegen de Europese Unie en atlantis, een democratische soevereine staat en marxisme is hetzelfde als fascistisch zijn.

Het boek eindigt met een oproep om de politieke confrontatie te herwinnen. Wie beschouwt u als de grootste vijand?

Ik geloof dat vandaag in Europa de eerste strijd wordt gevoerd tegen de Europese Unie, die het kapitalistische “herstel” na 1989 vertegenwoordigt: vandaag betekent het bestrijden van het kapitalisme en de heersende klasse vechten tegen de EU, vechten voor een volledig herstel van de nationale soevereiniteit als basis voor het herdemocratiseren van de nationale ruimte en het aanmoedigen van Keynesiaanse herverdeling, het claimen van nationale autonomie tegen de globalisering van hoekpunten en de verdediging van de arbeidswereld en de middenklasse.

Bron: Voxpópuli

Naschrift: Het Nationaal-Libertarisch Kompas als enige Vlaamse politieke beweging en VolksLiga als enige Vlaamse partij steunen Diego Fusaro, steun het libertarisme en kies VolksLiga de volgende bollekeskermis!