De multiculturele samenleving: mooie droom, gevaarlijke illusie

Het is een mooie droom dat in eenzelfde stad of land verschillende etnische groepen uit verschillende culturen vreedzaam naast elkaar samenleven. Elke groep levert zijn specifieke bijdrage aan de gemeenschappelijke cultuur en zij bevruchten of stimuleren elkaar. Zolang er vrede en welvaart is kan deze multiculturele samenleving een hele poos standhouden. De overgrote meerderheid van de mensen in elke etnische groep wil niets liever dan in vrede met anderen samenleven en meewerken aan de welvaart en het welzijn van het land. Het is volstrekt onjuist te beweren dat er minderwaardige rassen zijn of dat bepaalde rassen minder intelligent zouden zijn. 

Een kwestie van verkeerde beeldvorming

Als er verschillen zijn tussen de etnische groepen en rassen dan is dit een gevolg van verschillende historische, sociale en culturele omstandigheden. Als sommige niet-westerse allochtone groepen een slechte naam hebben, dan is dit vooral een kwestie van beeldvorming waarbij het negatieve heel sterk wordt benadrukt. Neem bijvoorbeeld de Marokkaanse gemeenschap in Europa: inderdaad is vijftien procent van de Marokkaanse jongeren crimineel, tegenover drie procent van de autochtone groep. De belangrijkste conclusie hieruit is dat vijfentachtig procent van de Marokkaanse jongeren niet crimineel is en dus later gewone, eerzame burgers zullen zijn. Maar vijftien procent is veel en bovendien is die groep geconcentreerd in de grote steden. Het gevolg hiervan is dat de Marokkanen de meest gehate bevolkingsgroep zijn geworden binnen onze multiculturele samenleving. Hetzelfde geldt voor de hoge werkloosheid onder allochtonen: als twintig tot veertig procent van hen werkloos is, dan draagt tachtig of zestig procent wel bij aan de economie. In de grote steden is die grote groep werkloze allochtonen evenwel een loden last voor de uitkerende instanties (in Antwerpen kosten werkloze allochtone jongeren een half miljard per jaar). De droom van de multiculturele samenleving wordt daarom al een beetje verstoord.

Moslims zijn het slachtoffer van de geschiedenis

Velen zijn ervan overtuigd dat de islamitische beschaving achterlijk is. Na een bloeiperiode duizend jaar geleden is de islam gestagneerd. De islam kent in de moderne tijd geen grote denkers. De bijdrage aan wetenschap en cultuur vanuit die landen is ongeveer nihil. Toch zal ik daarom de moslims niet achterlijk noemen. Zij zijn gewoon het slachtoffer van de geschiedenis. De toestand in de meeste islamitische landen is gewoonweg dramatisch te noemen. Een kleine groep corrupte machtswellustelingen maakt er de dienst uit. Zelfs in extreem rijke gebieden leeft de meerderheid van de bevolking in ellendige omstandigheden.

Als libertarische vrijdenker zie ik dat te veel niet-westerse allochtone kinderen hun talenten onvoldoende kunnen ontplooien omdat tijdens de eerste, cruciale levensjaren, de gezinsopvoeding hen niet voorbereid op ons onderwijs. Niet of nauwelijks opgeleide moeders, hoe liefdevol ze ook mogen zijn, zijn in onze westerse samenleving de slechtst denkbare opvoeders. Een andere nadeel in de islamitische cultuur is het ontbreken van kritische geluiden. Kritiek wordt onmiddellijk in de kiem gesmoord, terwijl een kritische houding een basisvoorwaarde is voor vooruitgang.

Ten gevolge van de massa-immigratie is de eigen cultuur van niet-westerse allochtonen gewoonweg mee geïmporteerd en binnen de getto’s waar ze samenleven houdt iedereen iedereen in de gaten. Vrouwen worden binnenshuis gehouden. De mannen zitten in de moskee of in de koffiehuizen. Er is nauwelijks contact met de rest van de samenleving. Van multiculturaliteit, zoals door velen gedroomd, is daar geen sprake. Zelfs de scholen zijn vaak voor honderd procent ‚zwart’.

We leven gewoon naast elkaar heen. Dat zien we bijvoorbeeld in het dwingend verbod voor moslimjongeren om met niet-moslims in het huwelijk te treden. Wie zich te veel assimileert met westerse waarden wordt als een verrader beschouwd. Zelfs een inspanning om de taal van het land zo goed mogelijk te leren spreken wordt kwalijk genomen. Hier ligt het grote gevaar voor een nabije toekomst.

Hoe de vrede en de welvaart bewaren?

Ik wil geen onheilsprofeet zijn. Ik ben noch optimistisch, noch pessimistisch. De toekomst ligt grotendeels in handen van de mensen zelf. Daarom is het beter dat ieder van ons zijn verantwoordelijkheid opneemt in het hier en nu zodat de vrede en het welzijn stand kunnen houden. Maar we moeten wel realistisch zijn en rekening houden met een aantal zeer goed zichtbare en vaststelbare ontwikkelingen, zoals bijvoorbeeld:

  • onze landen hebben enorme schulden opgebouwd die ooit afbetaald moeten worden. De schulden nemen nog steeds toe
  • de uitkeringen en pensioenen zijn in feite nu al onbetaalbaar geworden
  • de belastingdruk voor gewone burgers en voor kleine of middelgrote bedrijven is ontoelaatbaar hoog geworden
  • miljoenen in de Derde Wereld zouden het liefst naar Europa willen emigreren, maar het onderwijs in die landen is van een dramatisch laag niveau
  • extremisme steekt overal de kop op. Terroristische groeperingen beschikken meer en meer over de financiële middelen om zeer destructieve wapens aan te schaffen. Ze vinden in Europa een pool van verbitterde jongeren die ze makkelijk kunnen hersenspoelen.

Er zijn nog wel andere, zeer zorgwekkende ontwikkelingen te noemen. Waar het mij hier om gaat is dat we in een toestand terecht dreigen te komen waar het ‚een kwestie van leven of dood’ wordt. Op dat moment krijgen biologische krachten vrij spel en geen enkele ethiek, moraal of beschaving kan dit tegenhouden, zoals we in de vorige eeuw in Europa hebben gezien. Tweeduizend jaar christelijke beschaving en het optimisme van de Belle Époque hebben twee wereldoorlogen en de holocaust niet kunnen verhinderen.

De cocktail van enorme bezuinigingen, het toenemend aantal kansloze immigranten en de dreiging van extremisme zullen de multiculturele samenleving tot een hel maken. Dat zal niet zozeer gelden voor de autochtone bevolking, maar voor de allochtonen die als zondebok zullen worden aangewezen.

De enige oplossing die ik zie om het onheil te voorkomen is dat we onze krachten bundelen tegen een gemeenschappelijke vijand. Die krachten binnen onze multiculturele samenleving worden dan constructief in plaats van destructief. Concreet bedoel ik dat Europa een vredeskorps opricht waarin niet-westerse allochtonen, asielzoekers en andere immigranten deel van uitmaken. Enerzijds is dit vredeskorps een soort vreemdelingenlegioen met goed getrainde commando’s, anderzijds maken allerlei specialisten en vakmensen er deel van uit. De opdracht van dit vredeskorps is om vrede en welvaart in de landen van herkomst mogelijk te maken, met solidaire steun vanuit Europa.

De moslimjongeren die de school vroegtijdig hebben verlaten, zouden terecht kunnen in het vredeskorps. Daar kunnen ze alsnog een beroepsopleiding volgen. Het geld dat nu besteed wordt aan ontwikkelingshulp met voornamelijk autochtone medewerkers, kan beter besteed worden aan het vredeskorps.

P.S. Diegenen die mijn voorstellen onzinnig vinden, wil ik het volgende voorleggen: de democratie heeft bewezen de uitdagingen waarmee we in deze eeuw te maken krijgen niet te kunnen oplossen: zie het uitblijven van maatregelen om de stroom illegalen in te dijken of kijk naar de onmacht om de gevolgen van de klimaatverandering te keren.

Daarom gaat de keuze tussen mijn humane en ethisch geïnspireerde voorstellen of  een oplossing die geboden zal worden door extreem-rechts. 

Over migratie en racisme

Import van armoede stoppen

Principieel zijn wij als libertariers voor immigratie, maar willen we voor nieuwe Belgen wel een aantal toelatingsvoorwaarden invoeren op basis van kapitaal en/of tewerkstelling, zolang de automatisch rechten op sociale gunsten niet aan banden zijn gelegd. Ofwel stel je strenge eisen aan de grens, ofwel gaat de deur van het OCMW op slot. Deze maatregelen dienen om de bewezen instroom van armoede te stoppen. Bovendien wil Nationaal-Libertarisch Kompas dat nieuwe Belgen voor een periode van ten hoogste tien jaar geen aanspraak kunnen maken op het volledige pakket aan sociale tegemoetkomingen zoals kindergeld en uitkeringen. Deze tien jaren vormen de proefperiode van de migrant, een periode waarin een strafrechtelijk vlekkeloos parcours dient te worden afgelegd om de nationaliteit te kunnen verwerven.

De verzorging en opvang van mensen met een vluchtelingenstatuut is voor Nationaal-Libertarisch Kompas een vanzelfsprekendheid. Iemand die dit statuut heeft en die geen bedreiging voor de maatschappij vormt, kan voor Nationaal-Libertarisch Kompas nooit zomaar worden opgesloten. Van een vluchteling die zich misdraagt, moet het statuut kunnen worden afgenomen. Nationaal-Libertarisch Kompas is tegenstander van een gedwongen terugkeerbeleid, wanneer er geen criminaliteit in het beeld is. Dit kost de belastingbetaler meer geld dan dat de betrokken personen in niet-geregulariseerd in het land op eigen kosten verblijven. We zijn dan ook voorstander om het betreden en het bezoeken van het grondgebied voor onbepaalde duur uit de illegaliteit te halen. We zijn dus op termijn voor de afschaffing van de verblijfsvergunning en willen grondwettelijk verankeren dat het ieder mens vrij staat om ons land te bezoeken en er zelfs in te komen wonen. Uiteraard allemaal op eigen risico en kosten, zonder kans op financiering van de overheid.

Tegen deze achtergrond is Nationaal-Libertarisch Kompas tegenstander van grondgebonden rechten. Een recht op sociale dienstverlening kan volgens ons nooit worden verkregen op basis van een territoriaal principe. Kort gezegd, wie het land betreedt, krijgt niet automatisch rechten. Dit met uitzondering van ambulante zorg. Op deze manier kan iedereen zorgeloos ons land bezoeken en er in verblijven op eigen verantwoordelijkheid en risico, maar de lasten zijn niet voor de gemeenschap. Diezelfde gemeenschap heeft verder ook geen verplichtingen ten overstaan van de bezoeker.

Een samenleving waarin iedereen welkom is, maar waarin ieder zijn eigen bonen dopt en gedurende een periode geen aanspraak maakt op collectieve gunsten, maakt een buitengrens schijnbaar overbodig. Toch meent Nationaal-Libertarisch Kompas dat het in ieders belang is om grenzen te hebben en deze te kunnen bewaken om terrorisme of criminaliteit op het grondgebied te vermijden. We kijken hiervoor naar een Beneluxsamenwerking waarbij de buitengrenzen van de Benelux worden verstevigd. Het doorknippen van sluipwegen, waardoor een grensoversteek met de wagen enkel nog via hoofdwegen mogelijk is en het op punt stellen van ANPR-camerasystemen op de grens zijn maatregelen die wij voorstaan. In een noodsituatie of bij een (nakende) terroristische aanslag moet België haar grenzen kunnen sluiten.

Racisme

Volgens Nationaal-Libertarisch Kompas kan je niet lager zakken of onder de gordel gaan dan racisme te prediken. Het is niet alleen kwetsend, maar het is meestal gewoon naast de kwestie. Racisme is dan ook symptomatisch voor een algemeen wantrouwen in het systeem, gesterkt door stereotyperingen die worden uitvergroot en veralgemeend door een ongenuanceerde manier van denken. We denken dan ook dat het aan banden leggen van de grondgebonden rechten en de daarbij horende sociale tegemoetkomingen, zal bijdragen tot minder racisme. Een ander fenomeen is dat racisme ook wordt gerelativeerd en gecultiveerd door collectieve stromingen die de groep boven het individu plaatsen. Het is hetzelfde soort geconstrueerde afgunst dat je terugvindt in socialistische en conservatieve stromingen.

Racisme is een lelijke uitspatting van collectivisme, de mentaliteit die mensen alleen als leden van groepen ziet en nooit als individuen. Racisten geloven dat alle individuen met oppervlakkige fysieke kenmerken gelijk zijn. Niet enkel het groepsdenken komt op de oppervlakte drijven, maar ook een kwalijk soort egalitair denken ten opzichte van de geviseerde doelgroep (“ze zijn allemaal hetzelfde”). Door Vlamingen aan te moedigen een groepsmentaliteit aan te nemen, bestendigen de voorstanders van conservatieve en ongezond-nationalistische strekkingen feitelijk racisme. Er heerst een intense focus op ras, een begrip dat toegepast op mensen wetenschappelijk geen steek houdt, maar wel goed in het kraam past van racistische denkers. Door individuen te herleiden of in de delen volgens termen die eerder voor objecten of dieren gangbaar zijn, zorgt een racistisch denkpatroon ervoor dat het individu wordt ontmenselijkt. Wanneer een individu geen mens meer is, is het makkelijker voor andere mensen en zelfs systemen om individuen te marginaliseren of te ontwaarden. Kazerne Dossin in Mechelen heeft daarrond een heel pedagogisch traject rond ontwikkeld om mensen van dit gevaar bewust te maken, hier toegepast op de anti-joodse retoriek voor en tijdens WO II.

Ook de klassieke linkerzijde van het politieke spectrum heeft het bij het verkeerde eind. Het is een regelrechte mythe dat socialistische en ecologistische bewegingen echt om racisme geven. Het moderne socialisme en ecologisme zijn ook collectivistische denksystemen die au fond het racismevraagstuk op juist dezelfde manier benaderen als de conservatieve en nationalistische stromingen. Het enige verschil is dat de rollen worden omgedraaid. Rood vanuit een reflex om “kwetsbare minderheidsgroepen” te beschermen en Groen vanuit een misantropisch uitgangspunt dat de blanke Westerse samenleving verantwoordelijk zou zijn voor alle ellende in de wereld. In deze denkpatronen is het opnieuw de groep die prevaleert en het individu dat vakkundig in de vergeetput werd gegooid.

Het voortdurende aandringen op groepsdenken wakkert daardoor alleen polarisatie en spanningen aan, precies zoals de betogingen van Antifa en BLM. Het echte tegengif tegen racisme is vrijheid. Vrijheid betekent dat er een beperkte, constitutionele regering is die zich inzet voor de bescherming van individuele rechten in plaats van groepsclaims. Vrijheid betekent vrijemarktkapitalisme, dat individuele prestaties en competentie beloont, los van huidskleur, geslacht of etniciteit. In een vrije markt verliezen bedrijven die discrimineren klanten, goodwill en waardevolle werknemers – terwijl rationele bedrijven floreren door de meest gekwalificeerde werknemers uit te kiezen. Wat nog belangrijker is, in een vrije samenleving krijgt elke burger een gevoel van zichzelf als individu, in plaats van een groeps- of slachtoffermentaliteit te ontwikkelen. Dit leidt tot een gevoel van individuele verantwoordelijkheid en persoonlijke trots, die alsnog op ongedwongen, veilige en persoonlijke manier kan omgezet worden naar een groepstrots. Dit is het libertarisch standpunt van Nationaal-Libertarisch Kompas.