Een libertarisch betoog voor immigratiebeperkingen

We leven als libertariërs niet in de vrije samenleving die we ons zouden wensen. De libertarische filosofie moet hier en nu toegepast worden. We kunnen de huidige staat niet wegdenken. We moeten derhalve kiezen voor beleid dat de implementatie van het libertarisme op de lange duur ten goede komt. Het streven is altijd om een zo vrij mogelijke gemeenschap te creëren. Dit geldt ook voor het vraagstuk van immigratie en grenzen. Libertarische pleitbezorgers van ‘open grenzen’ spannen echter het paard achter de wagen. Ze passen de regels van een vrije samenleving toe op de onvrije situatie waarin wij leven, en scheppen daarmee ruimte voor stelselmatige rechtenschendingen.

Om te beginnen is er het feit dat immigratie, in de huidige situatie, per definitie zal leiden tot kosten— al zijn het maar de kosten van de opvang der asielzoekers. Deze opvang wordt bekostigd door de staat, met geld dat onder dwang is afgenomen van individuen. Wanneer migranten tevens aanspraak mogen maken op de collectieve regelingen van de verzorgingsstaat betekent dit dat er als gevolg van immigratie méér gestolen en herverdeeld zal (moeten) worden. Zoals Mencken ooit treffend heeft gezegd: “Democratie is een veiling van gestolen goederen.” Hoe kan een libertariër dat steunen?

Libertarische voorstanders van vrije immigratie in de huidige praktijk brengen, wanneer zij worden geconfronteerd met deze analyse, dikwijls te berde dat zij helemaal niet voor deze herverdeling zijn. Maar door vrije immigratie te bepleiten voordat de verzorgingsstaat is verdwenen steunen zij deze collectivistische herverdeling wel degelijk. Ook zij willen dus helers zijn van gestolen waar. Het feit dat, of zij dit nu zelf wenselijk achten of niet, de verzorgingsstaat wel degelijk bestaat kunnen de pleitbezorgers van ‘open grenzen’ niet ontkennen. Wel doen zij een poging om hun standpunt te rechtvaardigen. Deze rechtvaardiging is doorgaans tweeledig. Ten eerste wordt gewezen op het standpunt dat het beperken van immigratie óók een rechtenschending zou zijn. Ten tweede wordt gewezen op de veronderstelde economische voordelen van vrije migratie.

RECHTEN

Is het beperken van immigratie en schending van de rechten der immigranten? Wel, is het ontzeggen van toegang tot mijn erf een schending van de rechten van mensen die daar zonder mijn toestemming willen verblijven? Geenszins. Het cruciale verschil is dat immigratie naar een land valt onder de auspiciën van een territoriale monopolist, te weten de overheid. Voluntaristen zijn het erover eens dat deze overheid onterecht dat territoriale monopolie claimt, en dat alle grond idealiter in privé-bezit zou moeten zijn.

Als alle grond in privé-bezit zou moeten zijn, en ‘publieke ruimte’ eigenlijk immoreel is, kunnen we dan niet stellen dat het toelaten van immigranten in ‘België’ goed te vergelijken valt met een situatie waarin de krakers van een pand andere krakers uitnodigen om zich in dat pand te vestigen? Hoe kunnen zij dit legitiem doen, als niet-eigenaar? Enkel de rechtmatige eigenaar van grond kan bepalen wie hij op zijn erf toelaat, en onder welke voorwaarden. Derhalve zouden consequente libertariërs éérst naar de privatisering van alle grond moeten streven, en kunnen vervolgens de private eigenaren zelf bepalen wiens aanwezigheid zij daar dulden.

CULTUUR

Ten aanzien van de vermeende economische voordelen van onbeperkte immigratie: dat is een nogal schraal en ééndimensionaal beeld. Immigratie zorgt voor demografische veranderingen en dus mogelijk ook voor culturele veranderingen. In het gebied dat aangeduid wordt als ‘het Westen’ heerst in relatieve zin nog het idee dat ieder individu van waarde is. Dat een individu in zijn sociale context uniek en niet inwisselbaar is.

Dat is een specifiek westers idee; in andere culturen leeft dit besef veel minder. Daar is doorgaans niet het individu de fundamentele eenheid, maar de familie, de geloofsgemeenschap of de natie. Dit is in de praktijk natuurlijk niet helemaal zwart-wit, er zijn zeker gradaties— maar in grote lijnen is dit gewoon de stand van zaken. De westerse cultuur is in vergelijking met alle andere culturen eenvoudigweg de meest individualistische cultuur. En uit die traditioneel individualistische cultuur zijn het klassiek-liberalisme en het libertarisme voortgekomen.

Wat libertariërs moeten beseffen is dat individuen per definitie cultuurdragers zijn. Om die redenen kunnen de onvermijdelijke demografische veranderingen die optreden als gevolg van immigratie óók tot culturele veranderingen leiden. Als er in België of Europa meer mensen komen wonen die een collectivistische cultuur aanhangen zal dat veranderingen teweeg brengen op niet alleen economisch gebied, maar ook op politiek, cultureel en godsdienstig vlak.

(Voor alle duidelijkheid; het is natuurlijk mogelijk dat een westerse cultuurdrager iemand uit Afrika, het Midden-Oosten of China is. Het heeft niet noodzakelijk met huidskleur of afkomst te maken. De westerse cultuur is een verzameling van ideeën. Wie die ideeën accepteert is een westerse cultuurdrager, los van zijn origine of huiskleur.)

Ten eerste zullen migranten, wanneer zij eenmaal burger worden, ook mogen stemmen. Het is bekend dat het overgrote deel van de immigranten uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika geneigd is om te stemmen op collectivistische partijen. Niet iedere migrant is collectivistischer dan het huidige Belgisch gemiddelde, maar in geval van ongebreidelde massa-immigratie zal er een grote toestroom plaatsvinden van individuen die dragers zijn van een duidelijk collectivistisch/link cultureel wereld- en maatschappijbeeld. Het gevolg zal per definitie het ontstaan van een meer collectivistische cultuur in België zijn – met de maatschappelijke en politieke gevolgen van dien. Is het vanuit het libertarisme gezien dan wel een wenselijk idee om significante aantallen mensen dit land binnen te halen die een collectivistische cultuur met zich meedragen?

Hier komt bij dat de eventuele politieke effecten slechts één facet van de zaak vormen. Ook collectivistische immigranten die niet stemmen, of die (nog) niet mogen stemmen, zullen puur door hun aanwezigheid, bijvoorbeeld via belangenorganisaties, invloed hebben op de cultuur. Ze zullen zich eenvoudigweg via het ‘maatschappelijk middenveld’ en via sociale druk doen gelden. Het is immers een feit dat we in een democratisch systeem leven waarin ‘rechten’ als onderhandelbaar gezien worden en waar allerlei commissies, NGO’s, belangenorganisaties – en zelfs buitenlandse organisaties als de VN, WTO, WHO et al.- een significante invloed kunnen uitoefenen over wat de Belgische burger wel of niet zou mogen doen, laten of zeggen.

Zelfs diegenen die niet stemmen kunnen via die weg een aanzienlijke invloed en macht uitoefenen over ons dagelijkse leven. Als individu sta je vrijwel machteloos tegen dat proces. Dit systeem creëert een klasse van geprivilegieerde ‘insiders’ die, vaak gesubsidieerd en wel, mogen debatteren in hoeverre het goed en nuttig is dat de staat onze rechten nog verder zou beperken. Tot deze kliek behoren doorgaans geen voorvechters van de vrijheid. En hoewel veel van de organisaties in kwestie slechts raadgevend zijn is het maar afwachten in hoeverre de staat het vertoog dat deze organisaties voeren als excuus en rechtvaardiging gaat aandragen om de uitbreiding van reguleringen en daarmee de macht van de staat te rechtvaardigen en verder te laten groeien. Op deze wijze zullen de (binnen- en buitenlandse) ‘belangengroepen’ van immigranten ook via niet-politieke weg een sterke invloed uit kunnen oefenen op de cultuur en de samenleving.

De kans is reëel aanwezig dat de overblijfselen van ‘onze’ pro-individualistische en pro-vrijheid cultuur zullen verdwijnen als de cultuurdragers van de traditionele westerse cultuur in de minderheid komen. En dat proces is al gaande. Als de huidige demografische ontwikkelingen zich doorzetten is het zelfs een mathematische zekerheid dat westerse cultuurdragers over enkele decennia in Europa in de minderheid zullen zijn.

Welke conclusie kan men hieruit trekken? Logischerwijs enkel deze: dat libertarische voorstanders van open grenzen bezig zijn met een zelfmoordmissie. Zij staan toe dat de waarden die het libertarisme mogelijk maken op den duur vernietigd zullen worden. Als de Westerse cultuur verdwijnt zal ook de voedingsbodem van het libertarisme verdwijnen. De kansen op succes van het libertarisme in de toekomst staan of vallen met de culturele vanzelfsprekendheid van het primaat van het individu.

EEN VALSE VOORSTELLING VAN ZAKEN

Het hele idee van de ‘open grenzen’ is sowieso een canard. Geen enkel land en geen enkele gemeenschap wil mensen toelaten waarvan bekend is dat zij willen roven en moorden of de wetgeving zo fundamenteel veranderen dat dit nadelen voor de oorspronkelijke bewoners gaat opleveren. Er zijn dus maar héél weinig voorstanders van echt volledig ‘open grenzen’. De kwestie is niet binair; de vraag is niet ‘open of dicht’, maar hoe streng het toelatingsbeleid precies moet zijn. Door het vraagstuk als een puur ‘zwart-witte’ kwestie te portretteren bezondigen de zelfverklaarde voorstanders van zogenaamd ‘open grenzen’ zich aan een valse voorstelling van zaken.

Hier komt nog eens bij dat deze libertarische pleitbezorgers van vrije immigratie ook dikwijls doen alsof dat altijd het enige ‘echte’ libertarische standpunt is geweest, terwijl libertariërs die – in de huidige praktijk- vóór immigratiebeperkingen zijn worden afgeserveerd als zijnde étatisten of racisten, die het libertarisme ‘vervuilen’. De eerder genoemde overwegingen tonen al aan dat dit niet correct is. Hieraan kan nog worden toegevoegd dat het geen zonde is om te leven, zo goed als dat gaat, in een imperfecte situatie.

Is het libertarisch om immigratierestricties van staatswege te verdedigen? Nou, idealiter willen we helemaal niet dat de overheid bestáát. Maar die bestaat nu wel. Dus als je vandaag beroofd wordt, is het dan libertarisch om de staat te vragen de daders te pakken? Als libertariër doen wij dat liever niet, maar op dit moment zijn wij op de staat aangewezen omdat er geen libertarische alternatieven zijn. Kortom: libertariërs die bepleiten dat we doen alsof de staat er niet is gedragen zich als struisvogels. Ze zijn net zo erg als socialisten die beweren dat het libertarisme hypocriet zou zijn ‘omdat jullie ook gebruik maken van wegen die door de staat zijn aangelegd’. Er is echter gewoon geen andere keuze. We kunnen best streven naar een betere situatie, maar in de tussentijd zijn we gedwongen belasting te betalen en gebruik te maken van—bijvoorbeeld—wegen die van dat gestolen geld betaald worden.

Hetzelfde geldt voor het immigratievraagstuk. Net zoals je in de huidige situatie wilt dat de politie uitzoekt wie jouw iPhone gestolen heeft, zo willen wij dat de staat geen mensen gaat toelaten die er aan gaan bijdragen dat ons eigendom wordt afgenomen en onze vrijheid wordt beperkt. Er zijn al méér dan genoeg collectivisten in België. Wij zien die groep liever niet groter worden. Toch zal exact die onwenselijke toename het gevolg zijn van ongehinderde immigratie.

EEN REALISTISCHE AANPAK IN DE HUIDIGE SITUATIE

Het ‘open grenzen’-standpunt is libertarische zelfmoord. Je maakt het overleven van de libertarische filosofie in de nabije toekomst onmogelijk. Het is logischerwijs ook electorale zelfmoord; Wie de vrijheid een warm hart toedraagt stopt met het propageren van zgn. ‘open grenzen’ in de huidige praktijk.

Het bepleiten van een toelatingsbeleid op basis van vraag en aanbod is juist een libertarische vorm van zelfverdediging. Net zoals we niet alle goederen van de wereld importeren maar alleen die goederen waar in België vraag naar is, net zoals we niet alle kapitaal van de wereld in België importeren maar alleen het kapitaal waar in België behoefte aan is— zo zouden we alleen arbeid moeten importeren waar we in België behoefte aan hebben. Mensen die aansluiten bij de bestaande culturele normen, om conflicten over regels en afspraken te voorkomen, die het juiste opleidingsniveau hebben en die in staat zijn op economisch gebied iets bij te dragen. Dit zouden we in de praktijk kunnen brengen door de volgende stappen te implementeren als basis voor het migratiebeleid:

1] Arbeidsmigratie vindt enkel plaats op contractbasis. Zolang je werk hebt blijf je, en niet langer dan dat. Zoals in diverse landen al gebruikelijk is wordt het bedrijf dat een arbeidsmigrant inhuurt verantwoordelijk gehouden voor de aanvraag en – waar nodig – verlenging van diens verblijfsvergunning. Indien een arbeidsmigrant zijn vergunning niet op orde heeft wordt de werkgever hiervoor beboet. Dit zorgt ervoor dat administratiekosten worden uitbesteed, en motiveert werkgevers om dergelijke zaken goed in orde te houden.

2] De Belgische nationaliteit wordt uitsluitend verstrekt aan migranten die aantoonbaar hun eigen broek kunnen ophouden, en die gedurende meerdere jaren geen blijk hebben gegeven van gevaarlijke gedragskenmerken (zoals bijvoorbeeld crimineel gedrag).

3] Alle immigranten, zowel arbeidsmigranten als migranten die de Belgische nationaliteit willen verwerven, moeten toezeggen dat zij de scheiding tussen religie en staat zullen respecteren. Immigranten die agressief of vijandig gedrag vertonen (bijvoorbeeld tegen vrouwen, homoseksuelen of atheïsten) en kortom de individuele rechten van anderen niet respecteren worden ogenblikkelijk en onherroepelijk uitgezet. Het feit dat de Belgische nationaliteit uitsluitend wordt verstrekt na meerdere jaren onberispelijk gedrag maakt dit beleid mede mogelijk.

4] Er vindt géén asielopvang plaats in België/Europa. We kunnen asielopvang in ook de eigen regio faciliteren. Deze opvang in de regio wordt idealiter geregeld in internationaal verband, zodat er in samenwerking met de landen in de regio een goed georganiseerd netwerk van extraterritoriale opvanglocaties kan wordt opgezet. Tevens moeten landen in de regio worden aangesproken op hun verantwoordelijkheid in deze context.

5] Illegale migranten worden actief teruggestuurd. Geen enkele uitzondering. Indien de herkomst van een illegale migrant niet traceerbaar is zal deze persoon naar één van de extraterritoriale opvanglocaties worden gestuurd.

Een aanpak die in deze richting gaat wordt al jarenlang met succes toegepast in Nieuw-Zeeland, Canada en Australië. België en Europa zouden dit voorbeeld moeten volgen en nader moeten uitwerken. Ondertussen kunnen libertariërs zich het beste richten op het verruimen van de vrijheid in ons land. Dat zal een lange, harde weg zijn. Wanneer wij die bewandeld hebben, en er sprake is van een vrije samenleving, is het migratievraagstuk irrelevant geworden. Het al dan niet toelaten van mensen zal dan een aangelegenheid van privé-eigenaars zijn. Dat is hoe het hoort; dat is hoe wij het wensen. Maar als we in de huidige, oneigenlijke situatie toestaan dat er een grote massa collectivisten naar dit land migreert zal die situatie nimmer verwezenlijkt kunnen worden.

Extreem rechts is tegen de vrijheid

Sommigen onder jullie denken dat extreem rechts in Vlaanderen voor de vrijheid is. Dit is echter een foute mening en ik ga dat in deze tekst bewijzen!

BELASTINGEN

Libertariërs zoals het Nationaal-Libertarisch Kompas willen het huidige belastingsysteemgrondig hervormen. We pleiten voor een vlaktaks van 15% en we willen dat de superrijken zoals de Hutsjes en de Couckes niet alles kunnen aftrekken van de belastingen. Libertariërs vinden dat niet enkel de gewone man zoals u en ik belastingen moet betalen, maar dat zeker de superkapitalisten, de elite dus hun steentje mogen bijdragen. Extreem rechts belooft enkel beperkte belastingsvermindereringen als Vlaanderen onafhankelijk wordt en in de parlementen, vooral het Europese, komen ze steeds op voor de belangen van de superrijken. Mensen kunnen enkel vrij en zorgeloos leven met lage belastingen. Een stem op extreem rechts zal dus niets veranderen aan het huidige onterechte belastingsysteem!

STAAT

Libertariërs zoals het Nationaal-Libertarisch Kompas willen een zo klein mogelijke bestuurde, welisbaar onafhankelijke staat Vlaanderen. We willen dat de macht verdeeld wordt naar lagere beslissingsniveaus zoals de provincies, de regio’s en de gemeenten. We vinden dat de staat de burger zoveel mogelijk met rust moet laten en zoveel mogelijk ipv de mensen te pesten ze in vrijheid laten leven! Extreem rechts wil echter een sterke staat Vlaanderen met nog meer wetten en regeltjes, dat noem ik geen vrijheid!

VRIJE MENINGSUITING

Libertariërs zoals het Nationaal-Libertarisch Kompas zijn voor de absolute vrijheid van meningsuiting, zowel qua gesproken als geschreven taal. Van ons mag en moet alles gezegd worden, ook in de media. We zijn ook voor bindende referenda, wat dat is pas vrijheid! Extreem rechts is enkel voor de vrije meningsuiting als het hun zelf past Uiteraard vinden ze het Cordon Sanitaire tegen hen anti-democratisch, maar denkt u echt dat u in een Vlaanderen onder extreem rechts bestuur alles zal mogen doen wat niet strafbaar of oneervol is of alles mogen zeggen wat u wil. Vergeet dat maar schoon want extreem rechtse vrijheid is enkel schijn!

POLITIESTAAT

Libertariërs zoals het Nationaal-Libertarisch Kompas willen geen sterke politiestaat met op elke hoek van de straat een politieagent. Laat dat duidelijk zijn. Criminaliteit moet voor ons ook aangepakt worden, maar de buitensporig hoge straffen die extreem rechts op criminaliteit wil leggen zijn uitermate hoog. Het zal uw eigen kind maar zijn dat heropgevoed moet worden. Libertariërs gaan er van uit dat in de meeste gevallen de politie en het gerecht niet uw beste vrienden zijn! Dit vergeten blijkbaar veel kiezers van extreem rechts.

BESLUIT

In deze opinietekst heb ik aan de hand van 4 belangrijke voorbeelden aangetoond dat extreem rechts niet de grootste vriend van de vrijheid is! Wat kan u dan wel doen als gewone burger? Alle vrijheidsgezinde teksten delen op de sociale media en als burger u blijven verzetten tegen de wetten van de elite tegen onze vrijheden. De strijd zal moeilijk zijn en de strijd voor een grote libertarische partij ook! Bedankt om mijn artikel te lezen en eventueel te delen!

Geschreven door Erik De Ridder

We leven niet meer in een democratie

In theorie is Belgie, alhoewel ik liever in een vrij Vlaanderen zou leven, een democratie waarin alle burgers gelijke rechten hebben. Wie hier openlijk kanttekeningen bij zet, kan rekenen op felle tegenstand. We leven toch in een vrij land? We zijn toch gelijk voor de wet? Ons parlement wordt toch democratisch gekozen? En het definitieve argument dat alle andere argumenten overbodig moet maken: we hebben het hier zoveel beter dan in <land naar keuze invullen>. Wees blij dat je in Belgie woont! Maar is dit waar of is het alleen maar een droombeeld waar velen zich aan vastklampen?

Er is iets dat me opviel deze week (ik schrijf dit op 30/03). Volgens premier De Croo is België ‘groot voorstander’ van autonome militaire eenheden onder EU-vlag. Werkelijk? Zijn de inwoners van deze ‘democratie’ hier ooit over geraadpleegd? Natuurlijk niet. De Croo is de vertegenwoordiger van de bevoorrechte klasse die zichzelf als alle Belgen ziet. Wat zij met elkaar uitdenken = de mening van de burger. Wat gewone burgers hiervan vinden, doet niet ter zake. Zij zijn niet België, zij kunnen maar beter luisteren naar degenen die het beter weten, de bevoorrechte klasse dus.

Het verschil tussen vrijheid en dictatuur? — “When governments fear the people, there is liberty. When the people fear the government, there is tyranny.”

DE ONDERKLASSE HEEFT NIETS TE ZEGGEN

Deze arrogante houding over de EU is helaas geen uitzondering. De bevoorrechte klasse bepaalt welke koers wij als land varen, en neemt daarbij een loopje met de democratie. In juni 2020 verscheen er een artikel van een linkse, dat hij links is doet er even niet toe! Hij onderzocht wat hoger en lager opgeleiden eigenlijk wilden en hoe vaak hun wensen in beleid werden omgezet. Hij kwam tot de schokkende conclusie dat de wensen van hoger opgeleiden – vooral als ze ook nog een hoog inkomen hadden – altijd de doorslag gaven.

De onderklasse (wij, het gewone volk) heeft geen schijn van kans als de bovenklasse er anders over denkt. Hij beschreef wat de gevolgen zouden zijn als alle groepen werkelijk gelijk zouden worden vertegenwoordigd: ‘Om een paar voorbeelden te noemen: sociale voorzieningen zouden worden uitgebreid, de verschillen tussen rijk en arm zouden kleiner zijn, immigratie zou meer worden beperkt, criminaliteit zou harder worden bestraft en Europese integratie zou worden teruggeschroefd.’ Dit rijtje zal u misschien bekend voorkomen… het wordt ook wel populisme genoemd. Ook mij als libertarier wordt verweten een populist te zijn!

OLIGARCHIE

In feite heeft het grootste deel van België al lang geen inspraak meer. We leven in een maatschappij waarin een bevoorrechte groep de macht in handen heeft en de eigen belangen vooropstelt. Maar dit is een werkelijkheid die het natuurlijk niet zo lekker doet bij de kiezers. En dus werpen de leden van het establishment zich op als verdedigers van de democratie. Ze hebben de mond vol van democratische waarden en zetten uitverkoren groepjes op een voetstuk om maar te bewijzen hoe tolerant en ruimdenkend ze zijn.

Tegelijkertijd zijn ze helemaal niet zo ruimdenkend als het over gewone mensen gaat. Ze kijken neer op mensen die anders denken over zaken als immigratie, QR-codes, vrijheid, democratie, nationalisme, staat, elite, criminaliteit of de EU. Ze willen hier niet eens over in discussie, want hun gelijk is boven elke discussie verheven. Een rapport over de kosten van immigratie vinden ze xenofoob. Maatregelen tegen criminaliteit zijn al snel racistisch en zorgen over de EU zijn natuurlijk bekrompen. Mensen die zich niet laten vaccineren zijn uiteraard dom. Burgers die kritiek op hen hebben zijn dan ‘populisten’ of zelfs ‘extreemrechts’ of erger.

Wat eenlingen roepen op twitter, in de media of zelfs in het parlement kunnen we nog afdoen als incidenten. Erger is het als het establishment deze vergelijkingen langdurig als wapen inzet tegen een groot deel van de bevolking. Met het establishment bedoel ik hier de gevestigde orde: politiek, media, wetenschappers, de top van het bedrijfsleven en van de overheid. Deze groep heeft de macht in België en al zitten er natuurlijk ook andersdenkenden in (de meesten dan nog gecontroleerde oppositie van PVDA/PTB en VB), de tendens is duidelijk. Niet allemaal zullen ze het hardop zeggen, maar velen voelen zich verheven boven de gewone burgers. Zij zijn verstandiger, ruimdenkender, hoogstaander; zij zijn de echte democraten.

DEMOCRATIE TEGENOVER EXTREEMRECHTS

Ik las een proefschrift over extreemrechts, alhoewel ik liberaal libertarier ben en er stond een definitie van extreemrechts die voortbouwde op het werk van andere politicologen. ‘Voor dit proefschrift is ervoor gekozen om dicht bij de definitie van McGowan te blijven, verrijkt met de door Mudde en Carter genoemde kenmerken en elementen. De definitie luidt dan ook als volgt: Individuen zijn extreemrechts wanneer zij een uitgesproken ideologie hebben die wordt gekenmerkt door nationalisme, racisme, xenofobie, een antidemocratische houding en/of de roep om een sterke staat.’

Deze definitie lijkt heel redelijk, tot we gaan kijken hoe de termen gedefinieerd worden. Voor dit stuk licht ik er maar een uit: antidemocratisch. Op bladzijde 29 staat namelijk: ‘In de helft van de onderzochte studies kwamen vijf elementen steevast naar voren: nationalisme, racisme, xenofobie, antidemocratische houding (ook wel: anti-establishment) en de roep om een sterke staat (ook wel: ‘law and order’- standpunten).’

Komt dat even mooi van pas voor de gevestigde orde. Het establishment wordt hier gelijk gesteld aan de democratie, en kritiek op het establishment is dan antidemocratisch en een kenmerk van extreemrechts. We kunnen onze schouders ophalen over een definitie in een of ander proefschrift, maar heeft u hier brede verontwaardiging over gezien? Welnee. Dit is een denkwijze die keurig aansluit bij de onderbuikgevoelens van de bevoorrechte klasse, al mogen we dat vast geen onderbuikgevoelens noemen. Dat is een term die gereserveerd is voor WIJ de onderklasse die ik als libertarische vrijheidsstrijder verdedig.

HET KERNPROBLEEM

In dit landje kunnen gewone burgers de staat niet vertrouwen. Ze weten dat zij hard gepakt zullen worden als zij een foutje maken terwijl leden van het establishment straffeloos wegkomen met veel ergere zaken. (zie bv. de zaak Sihame EK) In België bepaalt datzelfde establishment op alle terreinen wat er gebeurt, ook als de gevolgen vooral terecht komen bij de gewone burgers. Als die gewone burgers dan kritiek uiten worden zij weggezet als populisten of extreemrechts. De macht heeft alle troefkaarten in handen. Is dit land werkelijk nog een democratie?

Het kernprobleem dat aan de basis van alle andere problemen ligt, is de kortzichtige arrogantie van grote delen van ons establishment. De opportunistische machtsgreep van onze huidige politici in de coronacrisis is daar slechts het laatste voorbeeld van. Verstandig beleid was te veel gevraagd, liever gebruikte men de crisis voor politiek gewin. Nu ook in de bovenklasse de kritiek aanzwelt want de inflatie zal dit jaar enorm hoog zijn, en dat zullen niet enkel wij, maar ook de elite voelen, zal er wel een koerswijziging volgen, maar dat is lapwerk. De echte koerswijziging zou veel dieper moeten gaan.

België kan een prachtig land zijn, alhoewel een vrij Vlaanderen beter zal zijn. Maar daarvoor is het hard nodig dat onze bovenklasse eens grondig in de spiegel gaat kijken. Want op dit moment is België BelZIEK en zeker geen democratie waarin alle burgers gelijke rechten hebben. Het is een klassenmaatschappij. geregeerd door de elite.

Gewone man, de onderklasse voor de tirannieke bovenklasse, kom in het verzet! Steun NU het libertarisme, steun de democratie, steun de vrijheid, steun ons, het Nationaal-Libertarisch Kompas en deel ons zoveel mogelijk op sociale media! Overweeg de volgende verkiezing een stem op VolksLiga, een partij met propere handen die ik volledig steun!!!

Geschreven door Erik De Ridder

Deel 1: De wil naar vrijheid uitoefenen

De Westerse mens is over hoge bergen als de Himalaya geraakt, doorgedrongen tot de dichtste oerwouden, door ijs geploeterd naar de Noord- en Zuidpool, en zelfs diep de zee en de aarde in. Zo hebben onverschrokken Westerse ontdekkingsreizigers de buitenwereld verkend. De wereld van de geest, het uitgestrekte continent van het bewustzijn, bleef echter min of meer tot de psychologen Carl Gustav Jung, Sigmund Freud en tijdgenoten grotendeels onbekend. Vóór hen waren een aantal woestenijen ontdekt door psychologen, maar daarachter lagen uitgestrekte onontgonnen mentale gebieden.

De volgende pagina’s leren ons geleidelijk hoe we de wilskracht in ieder van ons kunnen ontwikkelen, naarmate we ons tegenwoordig meer bevinden in een wervelende, tumultueuze wereld van tegenstrijdige krachten die al onze vrijheden bedreigen. We kijken naar ze, we zien ze, we worden gedwongen om hun domme maar gevaarlijke wetten toe te passen, waarvoor we onszelf vaak hulpeloos zien totdat we ons als verzetsstrijders activeren. Ondertussen ervaren we ook een sterk gevoel van frustratie omdat we naar onverwachte bestemmingen worden gedreven beheerst door de heersende elite.

In vervlogen tijden zijn wijzen op avontuur gegaan in deze zeldzame gebieden van menselijk bewustzijn zonder de bekende en wetenschappelijke resultaten van vandaag, en van daaruit werden de wereldreligies gesticht op basis van pure speculatie, waar god en mens tot op de dag van vandaag een compleet mysterie blijven.

Carl Gustav Jung vestigde onze aandacht op het domein van betekenissen achter de wereld van uiterlijke dingen. Tegenwoordig kennen we de redenen voor massa’s onverteerde ervaringen, rusteloosheid, gerafelde zenuwen en psychische stoornissen. Van daaruit lijdt ook het fysieke lichaam, dat op de geest reageert. Onopgeloste en niet-onderzochte spanningen die ziekte en kommer veroorzaken, worden in het bewustzijn opgebouwd, terwijl artsen vaak rust en stilte voorschrijven. Het lichaam is gemakkelijk in te stellen; het is een heel andere zaak om de geest tot rust te brengen. Ondertussen moet elke vrijheidsstrijder afzonderlijk, aangezien we allemaal strijders zijn, toelaten dat innerlijke creatieve energieën constructief worden gekanaliseerd, en dit door het uitoefenen van de wil of wil-tot-kracht.

Met de uitgeoefende individuele wil, die uiteindelijk de uitgeoefende collectieve wil van heel het volk
vormt, zullen we dit land terug echt vrij maken. Een veranderde en betere wereld in een libertarische
samenleving moet opnieuw tot stand worden gebracht door het enorme reservoir van “gewone mensen die het beu zijn” aan te boren, zodat de vrije libertarische maatschappij uiteindelijk zegevierend onder ons kan worden gevonden. Uiteraard moeten we positieve bedoelingen en krachten in onze samenlevingen koesteren en elke aangelegenheid tot positieve verandering steunen. Onze houding moet een van de “Triomfen van de Wil” zijn, over de krachten van de fanatiek heersende klasse mentaliteit zoals die tegenwoordig wordt aangetroffen.

De volgende delen en deze pagina zijn geschreven als een introductie en een gids voor de ‘wil’-ervaring en training. Het is een hulpmiddel voor de snelle verkenning, ontwikkeling en benutting van de wil, beschrijft de kwaliteiten en verschillende aspecten ervan en hoe deze het beste kan worden bediend.

In het licht van de heersende elite-regeringen mogen we ons echter nooit zwak of onmondig voelen, omdat we samen de stroom van de huidige antivrijheidsgebeurtenissen kunnen en moeten veranderen. Iedereen zou voor zichzelf moeten denken in het besef dat de huidige regeringsacties om onze vrijheden die ze ons opleggen, gedoemd zijn te mislukken, en dat al hun inspanningen uiteindelijk tevergeefs zijn, hoe sneller libertariers opstaan en het liefst de macht verwerven of toch tenminste de libertarische partij VolksLiga in de parlementen en de gemeenteraden, des te meer kans op een vrije samenleving alhoewel eigenlijk zoals we verder zullen leren, de wil van het volk voor verandering het allerbelangrijkste blijft.

Ik vertrouw erop dat de ontwikkeling van de “WIL” van iedereen een substantiële rol kan spelenbij het aanbreken van een nieuw tijdperk voor het vrijheidsdenken dat ik libertarisme noem. Ik laat de volgende stap over aan jullie, de ‘gewone mens die het beu is”.

Dit artikel wordt uiteraard vervolgd in deel 2!

Geschreven door Erik De Ridder en Geoff.