Mijn rechtse mening over de strijd tegen racisme

Denk je nu echt dat je het racisme uit de samenleving doet verdwijnen door overal de hoofddoek toe te laten? Ik zeg dat daardoor het racisme zal toenemen. De zogenaamde racisten zullen zich nog meer gaan ergeren aan die hoofddoek en aan de meisjes/vrouwen die hem dragen. Wat heb je dan bereikt ?

Moet het politiegeweld aangepakt worden? Natuurlijk wel. Maar willen de gediplomeerde linkse onnozelaars me eens uitleggen hoe dat het veiligheidsgevoel zal verhogen? Uit de context van het debat meen ik te kunnen opmaken dat het hier ook gaat over het overdadig controleren van gekleurden en dat soort zaken. Gaat dat leiden tot een betere relatie met de politie? Ja, een aantal jongeren zal de politie (misschien) minder gaan haten, maar wat verandert dat aan het racisme? Als dit het racisme zou verminderen, gaat het niet over bij racisme bij blanken, maar over het racisme bij de gekleurde jongeren. En gaat een beetje serieuze witte racist plots minder racist worden omdat een racistische politieman gestraft wordt? Ja, die politieman moet gestraft worden, maar het zal niets veranderen aan het racisme in de samenleving.

Natuurlijk komt het stokpaardje van de praktijktesten op de huurmarkt weer boven drijven. Door die praktijktesten ga je een groep mensen gewoon het gevoelen geven dat ze geraakt worden in hun eigendomsrecht. Of mag ik mijn huis niet meer verhuren aan wie ik wil? Als je eigenaars verplicht om te verhuren aan wie ze niet willen, ga je daarmee dan mensen een betere huisvesting geven? Ja, er is nood aan menswaardige huisvesting en iedereen heeft daar recht op. Maar dat is een maatschappelijk probleem en dus een opdracht voor de overheid. Moet ik als eigenaar (ik ben het niet) opdraaien voor het falen van de overheid? Zo zal ik het in ieder geval aanvoelen. Word ik daardoor minder racistisch? Ga ik plots van zwarten houden omdat de staat me verplicht heeft om ze in mijn huis te laten wonen?

Als je mensen die volgens de wet geen recht hebben op een verblijfsvergunning toch officieel op het grondgebied en in de samenleving toelaat, zullen die mensen dat wel fijn vinden. Maar de mens die vindt dat die “vreemden” hier niet zouden mogen zijn, zal het niét fijn vinden, en nog racistischer worden.

En wat dat inclusief onderwijs betreft: dat deze minkukels daar al maar gewoon over durven spreken is een schande. Want ze suggereren dat ons onderwijs niét inclusief is. Ik nodig ze uit om even uit hun ivoren toren te dalen en eens te gaan praten met de leerkrachten die zich in hun vrije tijd belangeloos en onbetaald inzetten om “gekleurde” leerlingen taal-en andere achterstand te helpen inhalen. En misschien moeten ze eens gaan uitrekenen hoeveel de overheid betaalt aan allerlei speciale toelagen voor scholen met veel migrantenkinderen. Geld dat (ook) door de zogenaamde racisten wordt gedokt.

Alle maatregelen die hier worden voorgesteld kunnen misschien het leven van een gekleurde mens even aangenamer maken, maar ze veranderen niets aan het racisme in de samenleving. Het is symptoombestrijding en cosmetica.

Racisme blijkt uit gedrag, maar zit in feite in de geest van mensen. Deze maatregelen grijpen in op gedrag, maar veranderen niets aan de geest. Als dat ingrijpen bestraffend is, zal het op geestelijk gebied zelfs een averechts effect hebben.

Ze menen het goed, maar ze kweken fascisten.

Denken ze nu echt dat de mensen die nu voor het Vlaams Belang stemmen, zullen overlopen naar de andere partijen als ze zich gepest voelen door de overheid die “vreemden” wil “voortrekken”?

Nu mag je van mij duizend maal herhalen dat dit geen “voortrekken” is (dikwijls is het dat in de feiten wel, maar goed). Door de gewone man in de straat wordt het wel zo ervaren. En dan doet die man in de straat het enige wat hij in onze democratie kàn doen: hij stemt foert.

Het racisme is een manier van denken, van tegen de dingen en anderen aankijken.

Ik kan daar hier niet echt diep op ingaan. Maar ik ben er van overtuigd dat racisme diep in de menselijke geest zit ingebakken: de angst voor het/de vreemde; voor het ongekende dat dus ook niet begrepen wordt. Deze angst is universeel. Voor mijn part neem je er ook het zondebok fenomeen bij. Primitief, maar des menselijk.

Op dat vlak wil ik dan ook aangeven dat racisme evenzeer leeft bij de zogenaamde slachtoffers van “ons” racisme.

De vraag is dan wat ik met dat diepe aanvoelen doe. Cultiveer ik het of ga ik er tegen in? Welke motieven kan ik hebben om er tegen in te gaan?

Dààr ligt de strijd tegen racisme. Daarover hoor ik niets bij de goedmenenden en de elite.

Er is ook nog meer: ik kan wel willen ingaan tegen het racisme in mij; maar kàn ik het ook?

Er is het puur intellectuele vlak: ik kan allerlei redeneringen opbouwen over onterechte veralgemeningen; over ongewenste effecten van racistisch handelen; over mensenrechten, over de onredelijkheid van de zondebok schuldige.

Niet iedereen heeft de mogelijkheden voor die intellectuele aanpak.

Maar ook wie die mogelijkheden wél heeft, kan stoten op psychische blokkades. Ik ben er zeker van dat er ook bij de weldenkende linksen en de elite mensen zijn die niet altijd handelen zoals hun rede het voorschrijft.

Kortom: zouden we de strijd tegen het racisme niet beginnen met begrip voor mensen die het moeilijk hebben om het spontane racisme te overstijgen, en vanuit dat begrip gaan nadenken over manieren om hen te helpen?

Maar neen, daar zijn de goedmenenden niet mee bezig. Ze menen het goed en wentelen zich in hun eigen goedheid en voelen zich nog beter als ze zwakke mensen kunnen beschuldigen. Triestige arrogantie !

Goede doelen – nog een fraude

Zogenaamde ‘goede doelen’ zijn voor het grootste deel niets meer of minder dan een middel om nog meer geld uit de massa te halen om de toch al overvolle schatkist van de megarijken aan te zwellen. We moeten ons collectief realiseren dat we massaal worden opgelicht en elke keer dat we reageren op de emotionele chantage die 24/7 uitgaat van deze zeer dubieuze instellingen, dragen we niet meer bij aan een ‘goed doel’ dan dat we het kopen van de bedrijfsafval vermomd als ‘consumptiegoederen’, die grotendeels afkomstig zijn uit dezelfde bronnen, zoals de grote liefdadigheidsinstellingen vaker wel dan niet, gewoon een nauwelijks verhulde dekmantel zijn om het bedrijfsbeleid en de belangen van onze Elite-meesters naar voren te brengen.

Het gaat heel ’tegen de stroom in’ om zelfs maar te proberen dit stuk te schrijven, dat is de kracht van de propaganda die op ons is gericht, maar ik schrijf het en vecht tegen het interne conflict dat ik heb, als we het woord over deze hoax willen verspreiden . Maar om alle twijfel te vermijden, wil ik eerst zeggen dat ik niets dan bewondering heb, behalve misschien getint met een beetje droefheid, voor de miljoenen die vrijwillig hun weinige vrije tijd geven die ze hebben als vrijwilligers voor veel van deze volkomen gewetenloze organisaties. Deze mensen behoren tot de meest onbaatzuchtige op de planeet en toch worden ze op monsterlijke schaal bedrogen door de Elite-bloedzuigers die deze stand van zaken in stand houden zonder zelfs maar een milde gewetensaanval.

Of we nu bijna letterlijk op straat worden aangesproken door iemand die ons een collectebus duwt, of onderworpen zijn aan massale reclamecampagnes van meerdere miljoenen Euro’s in de media, de naam van het spel is inderdaad emotionele chantage van de meest verraderlijke maar overtuigende soort. Er is iets aangeboren in de menselijke psyche (afgezien van de psychopaten die op ons jagen) dat bij ons de behoefte oproept om anderen te laten zien dat we in wezen ‘goede’ en ‘zorgzame’ mensen zijn en het is dit verlangen dat subtiel wordt tegengewerkt ons om de hoax van liefdadigheidsdonaties te plegen.

Ik reken niet in deze categorie kleine lokale liefdadigheidsinstellingen, gerund door en voor slachtoffers van verschillende soorten lijden of onrecht, maar al die wereldwijde en landelijke, bekende liefdadigheidsinstellingen, wier namen we allemaal zo vertrouwd kennen.

We moeten ook nadenken over de meer fundamentele kwestie waarom deze grootschalige liefdadigheidsinstellingen hoe dan ook nodig zijn in onze veronderstelde verlichte tijden. Moeten we geen beschaafde wezens zijn? Of zijn we zo onbeschaafd dat we elk kansarm lid van onze soort niet adequaat kunnen of willen voeden en anderszins in het algemeen kunnen verzorgen? Heb je jezelf ooit de vraag gesteld waarom dit het geval kan zijn? Als de megarijken echt wilden dat er een einde kwam aan armoede en ontberingen, konden ze dat bijna van de ene op de andere dag doen door een klein deel van de dagelijkse rente van hun enorme fortuin te besteden. Alleen al het feit dat ze dat niet doen, spreekt boekdelen voor mij. Anders gezegd, waarom zouden wij, degenen onder ons die strikt genomen net boven de armoedegrens zitten, bijdragen van ons schamele besteedbare inkomen, terwijl de rijken achterover leunen en deze gang van zaken gelukkig laten voortduren?

Dan is er de kwestie van het mecenaat van goede doelen. De beschermheilige van een liefdadigheidsinstelling is meestal een spraakmakende persoonlijkheid, wiens namen zeer gewild zijn voor patronage in de volle wetenschap dat dit een zogenaamd ‘gerespecteerd’ persoon is, en ervoor zorgt dat de goede doelen een nog hoger profileren en zo nog meer publiek geld aan te trekken. Zo is de koningin van Engeland beschermvrouwe van meer dan 600 goede doelen. Ja, dat klopt – meer dan 600! Geloof je echt dat deze vrouw, het hoofd van de meest meedogenloze familie ter wereld en persoonlijk verantwoordelijk, direct en indirect (samen met de rest van haar genocidale kroost) voor miljoenen doden wereldwijd tijdens haar eigen leven, echt verdomd geeft om honger? kinderen bijvoorbeeld of slachtoffers van de oorlogen die zij en haar soortgenoten in de eerste plaats hebben veroorzaakt? Ik denk van niet op de een of andere manier.

Sommige liefdadigheidsinstellingen zijn inderdaad al eeuwen bij ons en daarom is het voor mij overduidelijk dat de redenen voor de oprichting van de liefdadigheidsinstelling in de eerste plaats niet zijn opgelost. Zo realistisch gezien is de liefdadigheidsinstelling gefaald in haar doelstellingen om de problemen die ze had opgezet om tegen te gaan, te verlichten of te beëindigen. Als een liefdadigheidsinstelling erin zou slagen de problemen op te lossen waarvoor ze was opgericht, zou ze in feite verantwoordelijk zijn voor haar eigen ondergang, nietwaar? Dit is natuurlijk een paradox die nooit zal worden verzoend, terwijl liefdadigheidsinstellingen zo succesvol doorgaan met het beroven van de massa van hun zuurverdiende geld, terwijl ze enorme winsten behalen voor haar opdrachtgevers.

Hier zijn enkele voorbeelden uit de vele gevallen.

Het Rode Kruis

Het Internationale Rode Kruis is, net als het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Wereldbank, een door de elite gecontroleerde frontorganisatie waarvan het ware doel het tegenovergestelde is van hun gestelde doel.

Het IMF vertelt de wereld dat ze er zijn om landen te ‘helpen’ te herstellen van economische moeilijkheden (die overigens het IMF en de Wereldbank in de eerste plaats schaamteloos hebben veroorzaakt), maar in werkelijkheid breekt het IMF landen en ruïneert het hun economieën. Hetzelfde kan gezegd worden van het Rode Kruis.

Op het moment dat zich een ‘natuurramp’ voordoet zoals bijvoorbeeld orkaan Katrina, de aardbeving in Haïti of de Japanse Tsunami; radio- en tv-advertenties overspoelen de ether met het verzoek om geldelijke donaties voor het Rode Kruis. Met muziek vol pathos op de achtergrond vertelt de omroeper ons dat het Rode Kruis ‘altijd er is in tijden van nood’ en nu de arme slachtoffers vreselijk lijden onder deze verschrikkelijke tragedie, ‘wilt u alstublieft uw hart tonen ‘ en een ‘gulle donatie’ doen aan dit ‘waardige doel’?

Deze mensen, die naar mijn nederige inschatting zeer beneden alle peil zijn, hebben de wetenschap om geld te onttrekken aan de onnadenkende massa volledig onder de knie. Zo was het stof van het instorten van het World Trade Center nog niet eens (letterlijk) neergedaald voordat het Rode Kruis ons allemaal opriep bloed en geld te geven om de slachtoffers en de families van de ’terroristische’ aanslag te helpen. Duizenden mensen gaven bloed en nog meer gaven miljoenen en miljoenen dollars aan het Rode Kruis. Het zou misschien relevant zijn geweest om te vragen ‘bloed voor wie’? Iedereen was dood (er waren relatief weinig gewonden), dus waarom vroeg het Rode Kruis een week of langer dag en nacht om bloeddonaties?

Het antwoord weerspiegelt het ware doel van het Rode Kruis. Triest om te zeggen dat het Rode Kruis een rampen-‘racket’ is dat geld verdient aan de ellende van mensen, vooral met totaal geplande rampen zoals 9/11 en de orkaan Katrina. Ze verkopen en profiteren natuurlijk van het bloed, maar ze gebruiken het bloed blijkbaar ook voor andere dingen waar het publiek over het algemeen niet van op de hoogte is en men zou zich terecht kunnen afvragen waar al het geld naartoe gaat en naar wie? Voor het grootste deel houden ze het voor zichzelf, net als de overgrote meerderheid van grote, bekende liefdadigheidsinstellingen. De families van de slachtoffers van 9/11 moesten het Rode Kruis lastigvallen, lastigvallen en bedreigen in een poging om $ 11 miljoen te krijgen die ze niet zouden vrijgeven aan de families, tot een jaar na de gebeurtenis – en dat is precies wat we in de media werd verteld,

De CEO van het Rode Kruis en andere hoge bestuurders ontvangen obscene salarissen en andere enorme extraatjes, die allemaal rechtstreeks worden betaald door de man/vrouw in de straat die rechtstreeks bijdraagt ​​aan deze zogenaamde ‘goede doelen’. In 2012 bedroeg het salaris van de president, Marsha Evans, $ 651.957 per jaar en de totale inkomsten van het Rode Kruis bedroegen ruim $ 3 miljard per jaar (drie miljard dollar!).

“Terwijl de nasleep van orkaan Katrina chaos en verwoesting blijft aanrichten te midden van berichten over massale plunderingen, schieten op reddingshelikopters, verkrachtingen en moorden, promoten de media van de gevestigde orde het Rode Kruis als een waardige organisatie om donaties aan te geven. De grootste website ter wereld, Yahoo.com, toont een donatielink van het Rode Kruis prominent op de voorpagina. Elke keer als er een grote ramp is, krijgen het Rode Kruis en soortgelijke organisaties zoals United Way alle media-aandacht terwijl andere goede doelen in de schaduw blijven. Dat wil niet zeggen dat de overgrote meerderheid van de Rode Kruismedewerkers geen fatsoenlijke mensen zijn die gewoon mensen in nood willen helpen”. Paul Joseph Watson en Alex Jones, 1 st september 2005

In feite is het Rode Kruis vele malen ‘op heterdaad’ betrapt bij het achterhouden van geld na verschrikkelijke rampen die onmiddellijke vrijgave van fondsen vereisen. In naam van het ‘Liberty Fund’ voor hulp aan families van 9/11 heeft het Rode Kruis 564 miljoen dollar aan donaties van over de hele wereld ingezameld, maar heeft het uiteindelijk slechts ongeveer 150 miljoen dollar verdeeld. De verklaring voor het houden van het grootste deel van het geld was dat het zou worden gebruikt om ‘de oorlog tegen het terrorisme te bestrijden’. Met andere woorden, dit betekent dat het geld is besteed aan het bombarderen van derdewereldlanden zoals Irak, Libië en Afghanistan en het opzetten van bewakingscamera’s en het uitbreiden van de politiestaat in Amerikaanse steden, en niet aan het helpen van de families van slachtoffers om hun verwoeste leven weer op te bouwen.

De toenmalige president van het Rode Kruis, dr. Bernadine Healy, reageerde arrogant toen hij werd beschuldigd van het achterhouden van geld door te stellen: “ Het Vrijheidsfonds is een oorlogsfonds. Het is uitgegroeid tot een oorlogsfonds. We moeten bloedbereidheid hebben. We moeten de mogelijkheid hebben om onze troepen te helpen als we een grondoorlog beginnen. We moeten de mogelijkheid hebben om de slachtoffers van morgen te helpen.”  

In wiens opdracht of zeggen-zo mag ik nederig informeren? Strekt het officiële mandaat van het Rode Kruis zich nu uit tot het inzamelen van donaties onder valse voorwendselen en in plaats van mogelijke toekomstige oorlogen die door de Elite worden uitgelokt? Blijkbaar wel, zonder een woord van veroordeling van degenen die ofwel hun zuurverdiende geld bijdragen of degenen die zogenaamd de beoogde ontvangers zijn, laat staan ​​​​de regering, in wiens belang deze treurige toestand lijkt te worden bestendigd.

De schandalige activiteiten van het Rode Kruis gaan echter terug tot ver voor 9/11. Na de rampzalige aardbeving in San Francisco in 1989 schonk het Rode Kruis slechts $ 10 miljoen van de $ 50 miljoen die was ingezameld, en hield de rest. Evenzo werden na de bomaanslag in Oklahoma City in 1995 en de overstroming van de Red River in 1997 ook veel donaties ingehouden. In feite heeft het Rode Kruis een lange, smerige geschiedenis van het stelen van gelddonaties die bedoeld waren voor rampenbestrijding. Al in de Koreaanse Oorlog plunderde het Rode Kruis de hulppakketten van soldaten, de beroemde ‘Rode Kruispakketten’ vanuit huis. Het Rode Kruis is in feite zeer bedreven in het stelen van geld en het plunderen van post en is in dit opzicht vele malen aan de kaak gesteld, maar het is toegestaan ​​aan sancties te ontsnappen, straf of ontmaskering omdat de organisatie zo nauw verbonden is met en inderdaad onlosmakelijk verbonden is met het elite establishment. Het is zonder twijfel een organisatie gerund door elite insiders, wiens doel het is om informatie te verzamelen en te stelen van de armen, kansarmen en behoeftigen om de zakken van de rijken verder te vullen.

En dit zijn slechts enkele voorbeelden van de voortdurende, zeer bedrieglijke en frauduleuze activiteiten. Verschillende kleine liefdadigheidsinstellingen die betrokken waren bij het hulpproject van de Aziatische Tsunami van 2004, uitten hun verontwaardiging in het openbaar door te zeggen dat grote liefdadigheidsinstellingen zoals het Rode Kruis en Oxfam geheime onderhandelingen voerden die ertoe leidden dat een groot deel van het door de overheid geschonken geld werd ingehouden van de meest getroffenen door de ramp.

Het is overduidelijk dat het Rode Kruis en andere grote zogenaamde liefdadigheidsinstellingen in feite slechts fronten zijn voor het inzamelen van fondsen namens het elite militair-industriële complex. Sommige gerespecteerde historici hebben zelfs beweerd dat het Rode Kruis werd gebruikt als Skull and Bones dekmantel om het Russische koningshuis omver te werpen en de weg vrij te maken voor de opkomst van het communisme en om eerlijk te zijn zou dit me niet in het minst verbazen.

De boodschap hier moet voor iedereen duidelijk zijn. Doneer in geen geval geld aan grote liefdadigheidsorganisaties, tenzij u wilt dat uw geld ten goede komt aan de uitbreiding van hun rijken door de Elite en de zich snel ontwikkelende politiestaat in uw eigen achtertuin. Vind kleinere onafhankelijke liefdadigheidsorganisaties waarvan u weet dat ze betrouwbaar zijn en doneer aan hen.

“Goede doelen kwamen in actie na de terroristische aanslagen van 11 september en brachten meer dan $ 1 miljard op. Maar er worden vragen gesteld over waar en hoe en hoeveel van dat geld wordt verdeeld. De aftredende voorzitter van het Rode Kruis, Dr. Bernadine Healy, werd dinsdag het zwaarst getroffen tijdens een hoorzitting van het toezichtspanel van de House Energy and Commerce Committee. Het Rode Kruis heeft meer dan 564 miljoen dollar opgehaald voor het Liberty Fund, dat is opgericht naar aanleiding van de aanslagen op het World Trade Center en het Pentagon. Hoewel het agentschap op zijn website vermeldt dat het meer uitgeeft dan enige andere hulporganisatie om te reageren op de terroristische aanslagen, heeft het slechts $ 154 miljoen verdeeld. Healy werd door een New Yorkse functionaris gehamerd voor het besluit van het Rode Kruis om bijna de helft van het ingezamelde geld opzij te zetten voor toekomstige behoeften, waaronder mogelijk terroristische aanslagen.CNN, 3 rd januari 2005

WWF (Het Wereld Natuur Fonds – voorheen het Wereld Natuur Fonds)

 Deze organisatie is weer een complete en volslagen schijnvertoning. Het beweert actief te zijn in het beschermen van alle flora en fauna over de hele wereld, het is slechts een ander Elite-front voor het verkrijgen van ons geld onder valse voorwendselen en voor het bevorderen van de doelstellingen van de multinationale ondernemingen in de verkrachting en exploitatie van de natuurlijke hulpbronnen van de derde wereld.

Over de hele wereld, in onderontwikkelde landen, worden kinderen ontvoerd en gedwongen naar scholen en kerken te gaan, tegen hun wil en die van hun stammen. Arme mensen in zulke uiteenlopende regio’s als Zuidoost-Azië, Zuid-Amerika en in heel Afrika worden met geweld uit hun voorouderlijke thuislanden verdreven naar slordige, afbrokkelende sloppenwijken met slechte sanitaire voorzieningen en weinig voedsel. Deze mensen willen niets liever dan in hun eigen land kunnen blijven waar ze al generaties lang bestaan, leven zoals ze willen, in vrede en zonder zogenaamde ‘beschaafde’ naties en hun kwaadaardige bendes van bedrijfsdieven en hun huurlingen die hun dicteren hoe ze hun leven moeten leiden.

Helaas voor hen is het land waar ze toevallig wonen in veel gevallen rijk aan mineralen en begeerde bomen en daarom rijp voor diefstal door de megabedrijven. Zou het u verbazen te horen dat het WWF vaak de faciliteerder is van deze misdaden – over de hele wereld? Achter hun gezellige, huiselijke, verdedigers-van-alle-dingen-natuurlijke afbeelding en hun schattige kleine panda-logo (hierboven), gaat een kwaadaardige organisatie schuil die Attila de Hun en zijn plunderende hordes een goede run voor hun geld zou geven.

Het WWF werd 50 jaar geleden opgericht toen serieuze jagers op natuurtrofeeën, zoals de voormalige nazi en een van de oorspronkelijke Bilderbergers, Prins Bernhard van Nederland, de Elite-plaatsman Julian Huxley, hooggeplaatste industriëlen, bankiers en toppolitici zich realiseerden dat een van hun meest geliefde alle trofeeën, de tijger, was gejaagd tot aan de rand van uitsterven. Het werd oorspronkelijk gefinancierd door de Rockefeller Foundation via de Wereldbank. Wat meer bewijs dat het een complete en volslagen schijnvertoning is, heeft iemand nodig dan dat? Prins Bernhard werd de eerste WWF-president, sindsdien gevolgd door die grote verdediger van alle dieren in het wild, de koninklijke trofeejager zelf, prins Phillip de hertog van Edinburgh, prins-gemaal tot aan het hoofd van het ‘bedrijf’ van de familie.

Vanaf het allereerste begin heeft het WWF veel waardering gekregen van alle regeringen op aarde en vervangt het in veel landen zelfs als een de facto ministerie voor het milieu, om enkele, zo niet alle van de volgende redenen…

WWF dient om het ‘respect voor het milieu’-imago van de overheid te versterken.

Het helpt zeer kleine, enorm beperkte gebieden te beschermen als natuurreservaten en creëert daarom ruimte voor de willekeurige vernietiging van de enorme resterende stukken land door industriële en commerciële/bedrijfsbelangen.

Haar standpunt over ‘illegale’ houtkap is slechts een afleiding om de 95% van de houtkap door multinationals die ‘legaal’ is, te verdoezelen.

WWF helpt om afgelegen plekken met grote gebieden met ongerepte natuur te ontwikkelen en daar controle over te krijgen. Aangezien deze afgelegen gebieden over het algemeen tribale landen zijn van niet-geassimileerde volkeren, helpt WWF regeringen om de controle over hen over te nemen en ze op te nemen in de mainstream – bijna altijd tegen hun wil.

Als gevolg van dit alles zijn de verliezers inheemse, in stamverband levende volkeren en hoe paradoxaal het ook mag lijken op het eerste gezicht, Moeder Natuur in het algemeen vanwege de opoffering van het grootste deel van het land aan de corporatocratie. Zoals gewoonlijk zijn de uiteindelijke begunstigden de Elite en hun bedgenoten.

De onderdrukking van traditionele, in stamverband levende mensen door natuurbeschermers is nooit onderwerp geweest van een algemeen debat en de resultaten van natuurbeschermingsactiviteiten zijn altijd ‘verdraaid’ om te impliceren dat de schade die aan de inheemse stammen is toegebracht, op de juiste manier is hersteld. Op vrijwel dezelfde manier als de Indiaanse ‘Indianen’ werden beperkt tot hun onderdrukkende ‘reservaten’ na de diefstal van hun traditionele thuisland en jachtgebieden, zijn sloppenwijken en modern consumentisme geenszins een vervanging voor duizenden jaren van lokale traditie en cultuur. Het belangrijkste punt hier is dat compensatie sowieso in hoge mate irrelevant is, aangezien deze mensen in de eerste plaats niet met geweld van hun eigen land hadden moeten worden verwijderd en geen enkele hoeveelheid contant geld het verlies van een hele manier van leven kan compenseren.

Bijvoorbeeld…

In Namibië zijn de Hai’om Bosjesmannen verdreven uit hun voorouderlijk land, de Etosha Pan, dat het WWF als beschermd gebied heeft veiliggesteld. Behoud van wat u misschien mag vragen, terwijl ‘behoud’ zoveel complementaire, moedwillige vernietiging inhoudt.

In overleg met het WWF verklaarde de regering van Botswana in februari 1996 dat de 3000 laatst overgebleven Bosjesmannen, in hun traditionele jacht- en verzamelaarslevensstijl, hun voorouderlijk land en hun traditionele leven moesten verlaten. De opgegeven reden is dat hun voorouderlijk land nu wordt voorgesteld als een nieuw ‘wildreservaat’.

In Zuid-Afrika zijn de 40 laatst overgebleven Bosjesmannen verdreven uit hun voorouderlijk land dat nu grotendeels wordt gebruikt als het Kalahari Gemsbock National Park. Het WWF was en is nog steeds betrokken bij deze criminele activiteit onder een hoedje met de corrupte Zuid-Afrikaanse regering.

Terwijl in India de Gujjar-nomaden in Uttar Pradesh het slachtoffer zijn van een ‘natuurbehoud’-project, waar het WWF ook direct bij betrokken is en de laatste paar inheemse mensen die tot het Negrito-ras behoren, het slachtoffer zijn geworden van projecten in het Nationaal Park in de Nilgiri bergen waar het WWF was en nog steeds actief is in het promoten van ‘wildlife-projecten’.

Er zijn nog veel, veel meer gevallen, te veel om hier op te noemen, van kleine groepen traditionele, inheemse volkeren die het slachtoffer zijn geworden van gezamenlijke activiteiten en beleid op het gebied van natuurbehoud van de overheid en het WWF, en zoals bij de meeste andere natuurbehoudprogramma’s is dit gewoon een dekmantel voor bedrijven uitbreiding en vernietiging van het milieu in naam van obsceen winstbejag. Deze onderdrukte groepen hebben nog maar heel weinig vrienden en vrijwel niemand om hun rechtvaardige doelen te verdedigen. Als het proces van ‘beschaving’ en globalisering de laatst overgebleven niet-westerse culturen mag vernietigen, houden we een menselijke monocultuur over en als biodiversiteit belangrijk is, dan is menselijke diversiteit dat ook. We moeten allianties sluiten met en steun geven aan deze laatste bastions van hoop voor de toekomst van de mensheid.

Kankeronderzoek

Goede doelen voor kankeronderzoek over de hele wereld doen vandaag de dag alleen onderzoek waarbij chemotherapie, radiotherapie en invasieve chirurgie betrokken zijn. Als hun ‘behandelingen’ niet gepaard gaan met slachting, vergiftiging of het bestralen van je lichaam in een zodanige mate dat je immuunsysteem wordt verbrijzeld en gezonde cellen worden vernietigd, samen met de kankercellen, dan zijn ze niet geïnteresseerd. Soms zal dit destructieve verloop leiden tot een schijnbare ‘genezing’, maar dit is vaak van zeer korte duur omdat de ziekte terugkeert om het weinige dat nog over is van een verwoest immuunsysteem te vernietigen, waarbij de patiënt hoe dan ook op lange termijn wordt gedood, maar zonder dat de dood van die persoon in de statistieken van ‘kankerslachtoffers’.

De talloze liefdadigheidsinstellingen en onderzoeksinstellingen die deel uitmaken van de ‘kankerindustrie’ bestaan ​​alleen om de winsten van de criminele, door Elite gecontroleerde farmaceutische industrieën te ondersteunen. In feite worden wereldwijd miljarden ponden/dollars van ons, de arme misleide massa’s, overgeheveld naar de schatkist van de toch al megarijken door middel van zeer overtuigende, schuldverhogende en angstaanjagende reclametechnieken, aangezien de gecontroleerde wereldwijde media een valse melding maken. doorbraak’ na de andere met eentonige regelmaat. De eenvoudige waarheid is dat er zijn behandelingen voor kanker, maar we mogen niet weten over hen of als we op de hoogte van hen worden – om ze daadwerkelijk te gebruiken.

Er is inderdaad zeer indrukwekkend, certificeerbaar bewijs van voormalige kankerpatiënten die, nadat ze uitsluitend ‘verboden’ behandelingen hebben gebruikt, hun strijd tegen kanker met succes hebben gewonnen zonder enige bijwerkingen. De vraag die we ons daarom moeten stellen is: waarom besteden de liefdadigheidsinstellingen voor kankeronderzoek onze donaties niet aan het testen van de werkzaamheid van alle mogelijke behandelingen en niet alleen die welke hun eigen verdraaide agenda’s vervullen?

Het antwoord op deze vraag is eigenlijk vrij duidelijk. Er zijn geen megawinsten te behalen uit een slechte gezondheid door het promoten van zogenaamde ‘alternatieve’ of natuurlijke geneeskunde en daarom volgt hieruit dat er in conventioneel medisch onderzoek geen ‘gelijk speelveld’ is voor degenen die de werkzaamheid en effectiviteit van deze ogenschijnlijk veilige en bewezen behandelingen. Helaas hebben de Elites onze medische professie volledig onder controle, van medisch onderwijs tot de best betaalde adviseurs en hoofden van het medische establishment zelf, wat in feite betekent dat zelfs de meerderheid van goedbedoelende, fatsoenlijke artsen en wetenschappers wordt gedicteerd om door een systeem dat ze niet volledig begrijpen en dat ze blindelings dienen zonder te beseffen hoe ze op grote schaal worden misleid. Goede doelen voor kankeronderzoek zijn in feite een complete schijnvertoning en een middel waarmee elk jaar enorme sommen geld worden gestolen van de mensen die ze beweren te dienen. Er zou gemakkelijk een sterke zaak tegen hen kunnen worden aangevoerd voor het toebrengen van verschrikkelijke en onnodige schade aan de gezondheid, rijkdom en geluk van mensen in plaats van hen te helpen.

Hun experts op het gebied van kankerzorg mogen patiënten alleen adviseren om naar alternatieve therapieën te kijken om de gevaarlijke en onaangename bijwerkingen van chemotherapie en radiotherapie te verzachten, en ze mogen deze in geen geval zien als een manier om de kanker zelf te genezen en te verslaan .

Zou een betere manier om de doden en gewonden te eren niet zijn om een ​​einde te maken aan de verkrachting en onderdrukking van arme naties en het stelen van hun hulpbronnen en een halt toe te roepen aan de uitbuiting en moord op hun volkeren in naam van de hegemonie van het bedrijfsleven, waardoor het leven van duizenden wordt gered van onze ‘helden’? Ik geloof sterk van wel.

De bovenstaande, schaarse voorbeelden zijn geenszins een definitieve lijst van de grote liefdadigheidsmisleiding die ons leven dagelijks verwoest en totdat we collectief weerstand bieden bij het bijdragen aan deze kwaadaardige monsters en in plaats daarvan, waar we in staat zijn, rechtstreeks aan mensen in nood geven, ongetwijfeld deze schandelijke de stand van zaken zal onverminderd doorgaan en niet gerapporteerd worden door de onuitsprekelijke, lafhartige lafaards van onze gecontroleerde mainstream media.

Links en rechts verdedigen de heersende klasse? Dat moet anders!

Ik plaats dit als libertarier omdat de geïnterviewde Italiaanse professor Diego Fusaro volgens mij niets verkeerd zegt, maar u oordeelt natuurlijk!

Een van de meest interessante denkers van de 21e eeuw is de Italiaan Diego Fusaro, die in dit interview het verraad van links tegen arbeiders en de veroudering van het rechts/links politieke onderscheid blootlegt. Hij nodigt uit tot het opbouwen van brede allianties van voorstanders van arbeid, de middenklasse, de natie en populaire gebruiken tegen ontwortelde kosmopolitische elite.

Diego Fusaro is een zeldzame vis:een marxistische filosoof en Hegeliaan die op de hoogte is gebleven van Matteo Salvini’s Lega en door een sector van Europees links ervan wordt beschuldigd een “fascist” te zijn. Nu is hij weer in Alianza’s handen met de zeshonderd pagina’s Geschiedenis en bewustzijn van de geprecarieerden. Dienaren en Heren van globalisering,waar het de gevolgen van de verzwakking van de arbeidsbanden en ook de belangrijkste politieke conflicten van de post-pandemie behandelt. “Het probleem is dat marktvrijheid zonder een beleid dat het disciplineert en regeert, dat wil zeggen zonder een soevereine, democratische en sociale staat, ’tragedies in het ethische’ (Hegel) veroorzaakt: groeiende ellende, ontbinding van de gemeenschap, verlies van rechten…”, legt hij uit aan Vozpópuli tijdens een lang interview. Diego Fusaro is niet alleen een gerespecteerd essayist, maar ook professor aan het Instituut voor Hoge Strategische en Politieke Studies in Milaan.

Vraag: Uw stelling is dat we terugkeren naar een typische economie van de Middeleeuwen, met een samenleving verdeeld in dienaren en heren. We gaan van globalisering naar ‘glebalização’, naar ‘dienaren van de gleba’ van financiële en technologische oligopolies.

Antwoord: Dat klopt. In History and Consciousness of the Precarious betoog ik dat we getuige zijn van een nieuw feodalisme: de nieuwe arbeiders zijn precair en gemarginaliseerd, ze zijn een verarmde middenklasse en een afgeslachte arbeidersklasse; de nieuwe bellatoren zijn multinationale kapitalisten, e-commerce en big pharma; en de nieuwe redenaars zijn de intellectuele geestelijken die dag en nacht bidden tot de god van de markt en de krachtsverhoudingen verdedigen, en de arbeiders aansporen om met ontgoochelde verzaking of met dwaze euforie de orde van de kapitalistische “globalisering” te aanvaarden. Dit is iets wat ik heb uitgelegd in mijn boek Glebalização. De klassenstrijd in tijden van populisme (2019).

In alle opzichten bevinden we ons al in deze situatie, en de opkomst van Covid-19 heeft deze processen versterkt: het heeft de samenleving ‘gerepleviseerd’, alles stormenderhand veroverd, de middenklasse en arbeiders beperkt en de rijkdom van anti-grenskapitalisten vergroot. De situatie heeft geleid tot een nieuw autoritair-repressief kapitalisme dat bijeenkomsten verbiedt en het volk in quarantaine plaatst, waardoor elke revolutionaire en protestbeweging wordt verhinderd.

De laatste jaren zijn er veel nieuws en onderzoek dat wijst op een verjonging van de steun aan de rechterkant (bijvoorbeeld in Frankrijk met Marine Le Pen en in Madrid met betrekking tot Ayuso). Wat is de verklaring voor deze trend?

Ik schrijf dit vooral toe aan het verraad van links. Ze verraadde Gramsci, Marx en de arbeidersklasse om de regenboogbewakers van het grote kapitaal te worden: waar links van de douane voor staat, is hetzelfde als het recht van geld. Dat is de reden waarom de arbeidersklasse en jongeren zich zonder vertegenwoordiging bevonden en, vaak vanwege een hatelijke reactie, op reactionair rechts stemden. Het succes van Salvini, Le Pen, enz., kan vooral op deze manier worden verklaard: economisch liberale politieke programma’s en vijanden van de arbeidersklasse, die perfect overlappen met de programma’s van roze links. Het is de afwisseling zonder alternatieven die kenmerkend is voor het neoliberale tijdperk: men wint turkooisblauw rechts of fuchsialinks, in elk geval is de winnaar de hoofdstad, die terecht een rechtervleugel en een linkervleugel heeft. De parabel van Podemos in Spanje toont dit ook aan. Vandaag missen we een echte linkerzijde van de sical en de hamer en het rood, niet regenboog en fuchsia: dat wil zeggen, een antikapitalistisch en communistisch links, ten gunste van de soevereiniteit van de nationale staat en internationale solidariteit tussen socialistische landen.

De culturele stroming van mei 68 was omgekeerd.

Sinds die opstand is links gereduceerd tot de rol van de kapitaalwaakhond. En daarom verloor ze de sympathie van jongeren en arbeiders. Wat de rest betreft, als links ophoudt geïnteresseerd te zijn in Marx en Gramsci, is het noodzakelijk om te stoppen met geïnteresseerd te zijn in links en door te gaan met de strijd die toebehoorde aan Marx en Gramsci.

U bent een van de Italiaanse intellectuelen die pasolini het vaakst citeert, bijvoorbeeld zijn standpunten tegen het antifascisme, dat hij zag als een simulacrum van verzet tegen het systeem. Het huidige links lijkt ook allergisch te zijn voor andere communitaristische intellectuelen zoals Christopher Lasch, die wordt geciteerd door Trumpistische goeroe Steve Bannon.

Ik hou van Pasolini, die ik samen met Antonio Gramsci en Costanzo Preve beschouw als de belangrijkste marxist van de 20e eeuw. Tegenwoordig wordt het marxistische antikapitalisme zelf belasterd als fascisme door liberale antifascistische verleiders (dit gebeurt bijvoorbeeld met Marco Rizzo, een van de weinige overgebleven communisten). Links kan noch Pasolini noch Lasch accepteren, omdat het vasthield aan de regressieve cultus van vooruitgang en integrale kapitalistische modernisering van de samenleving: links, gevangen in het “Orpheus-complex” (Jean-Claude Michéa), is terugkijken altijd een zonde, wat nodig is, is het volgen van de kapitalistische ontwikkeling. Links vergat de les van Pasolini, die een onderscheid maakte tussen ontwikkeling als emancipatie en vooruitgang als de vooruitgang van het technokapitalisme, en dat is precies wat het marxisme moet bestrijden in naam van emancipatie.

Zijn analyse suggereert dat de links/rechts-as niet meer zo nuttig is en is vervangen door nationaal versus globaal.

Rechts en links zijn twee politieke en culturele vleugels die degenen aan de top verdedigen, dat wil zeggen de heersende klasse. Degenen aan de basis, dat wil zeggen de precaire klasse van de midden- en arbeidersklasse, missen vertegenwoordiging. Daarom is de politieke geografie veranderd: er is niet meer rechts en links, maar van boven naar beneden: de ’top’ van de turbofinancieringselite vereist openheid in haar activiteiten, economische en antropologische deregulering, globalisme en flexibiliteit op alle gebieden, van werk tot geslacht; aan de andere kant moet de “basis” vechten voor een democratische nationale soevereine staat en voor de eticiteit in de Hegeliaanse zin, dat wil zeggen de “ethische wortels” van de gemeenschap, van onderwijs tot vakbonden. Kortom, er is een gebrek aan intellectuelen en politieke krachten die degenen aan de basis vertegenwoordigen. Voorlopig heeft de toespraak moeite om te consolideren, want, zou ik zeggen met Gramsci, de oude man is stervende en de nieuwe is nog niet geboren.

Ik neem aan dat je de crisis in Marokko en Spanje hebt gevolgd. Wat is uw visie op dit conflict?

Vandaag de dag gebruikt de heersende klasse massa-immigratiewapens. Zoals ik uitleg in de Geschiedenis en het bewustzijn van de precaire,noemt de hoofdstad de opvang en integratie van migranten de deportatie van goedkope wapens om meedogenloos te exploiteren, waarmee het mogelijk is om de arbeidskosten in het algemeen te verlagen en te proberen horizontale klassenconflicten binnen dezelfde klasse te creëren (migranten tegen inboorlingen). De vijand is niet de immigrant, maar degene die hem deporteert, dat wil zeggen de kapitalistische leider. De vijand is niet degene die vlucht, maar degene die mensen dwingt te vluchten. Wat er tussen Spanje en Marokko is gebeurd, is een klassiek voorbeeld van het gebruik van massa-immigratiewapens om druk uit te oefenen op een regering.

Welke oplossing blijft er over?

Rechts, niet alleen in Italië, strijdt tegen immigratie zonder het kapitalisme te bestrijden. En ze gieten over migranten de haat van de klasse uit die integendeel over de kapitalisten zou moeten worden uitgestort. Zoals ik al zei, zijn de vijanden niet de migranten, maar degenen die hen deporteren, dat wil zeggen de kosmopolitische business class. De Kerk zou, in de naam van Christus, deze obscene handel in mensenlevens verschuldigd moeten zijn. In plaats daarvan pleit ze voor ‘open havens’, wat de voorkeursuitdrukking is van de kosmopolitische werkgeversklasse. Ratzinger had gelijk toen hij zei dat we het tegenwoordig alleen nog maar hebben over het recht om te migreren, en niemand heeft het over het recht om in zijn eigen land en gemeenschap te blijven.

Aangezien u religie aanhaalt, is een van de meest verrassende dingen over salvinisme de afwijzing van christelijke waarden van welkom en hulp als het gaat om migranten.

De rechtervleugel gebruikt het christendom als een electorale oproep, om te verwijzen naar de waarden die het elke dag verraadt met zijn acties. De waarheid is dat we vandaag de dag een marxisme nodig hebben dat geïnspireerd is door de hete stroming van het christendom, zoals Bloch zei: een marxisme dat zelfs theologisch is, als ik mag, in de strijd tegen het atheïsme van de marktbeschaving, tegen zijn nihilisme en zijn relativisme. Er is meer dan ooit behoefte om het heilige en het transcendente te herontdekken, ook begrepen in filosofische zin: het heilige en het transcendente zijn wat niet beschikbaar is, wat niet het voorwerp kan zijn van economische uitwisseling of de wil van technokapitalistische macht. De mens is een figuur van het heilige en het transcendente, en daarom is het noodzakelijk om elke relatie omver te werpen waarin de mens wordt gedegradeerd en uitgebuit, vernederd en vertrapt.

U bent het doelwit geweest van verschillende lastercampagnes in Spanje, van nieuwsberichten die erop wijzen dat u een fascist bent in La Vanguardia tot oproepen tot een boycot van politicologen zoals Steven Forti, in de buurt van de politieke ruimte van Ada Colau.

“Blaf, Sancho, we rijden snel!” Ik ben niet verrast door deze hysterische en hatelijke reacties, het resultaat van woede en het verlangen naar lynchpartijen in de media. Als ze een serieuze socratische dialoog zouden aangaan, zouden de roze linksen zichzelf vinden als de “Papaleguides” Coiote, die door de leegte loopt, en wanneer hij stopt om erover na te denken, valt hij! Daarom is er vandaag ter linkerzijde geen echt debat over de status van het marxisme en de politiek-filosofische theorie: er is alleen een zielige identiteitsstrijd, waarmee ze hun veronderstelde zuiverheid verdedigen en fascisten spelen die zich niet conformeren aan de orthodoxie en kritisch durven te denken. Links, maar ook rechts, kan vandaag niet de oplossing zijn, omdat het het probleem is. We hebben nieuwe politieke synthese nodig, nieuwe visies, een nieuwe politieke filosofie die Marx en Gramsci weer centraal stelt in de nieuwe context.

Hebt u geleden onder deze pogingen tot intellectuele lynchpartijen in andere landen?

Natuurlijk heb ik dit ook in Italië meegemaakt, want zelfs in mijn land geeft links om niets anders dan “burgerrechten”, zoals ze de consumentistische grillen van de rijke klassen noemen, zoals draagmoederschap. Links, vandaag praten over de klassenstrijd, sociale rechten, de strijd tegen de Europese Unie en atlantis, een democratische soevereine staat en marxisme is hetzelfde als fascistisch zijn.

Het boek eindigt met een oproep om de politieke confrontatie te herwinnen. Wie beschouwt u als de grootste vijand?

Ik geloof dat vandaag in Europa de eerste strijd wordt gevoerd tegen de Europese Unie, die het kapitalistische “herstel” na 1989 vertegenwoordigt: vandaag betekent het bestrijden van het kapitalisme en de heersende klasse vechten tegen de EU, vechten voor een volledig herstel van de nationale soevereiniteit als basis voor het herdemocratiseren van de nationale ruimte en het aanmoedigen van Keynesiaanse herverdeling, het claimen van nationale autonomie tegen de globalisering van hoekpunten en de verdediging van de arbeidswereld en de middenklasse.

Bron: Voxpópuli

Naschrift: Het Nationaal-Libertarisch Kompas als enige Vlaamse politieke beweging en VolksLiga als enige Vlaamse partij steunen Diego Fusaro, steun het libertarisme en kies VolksLiga de volgende bollekeskermis!