Afghanistan, een nieuw bewijs van de neergang van de USA

Dit zijn stukken van een vertaalde tekst van een Nigeriaan, hiermee wil ik bewijzen dat de almacht van de USA ten einde loopt en dat de USA zelf de Taliban groot gemaakt heeft. Dit artikel bevestigde nieuwe anti USAhouding van deze beweging NLK.

Begin vertaalde tekst:

Tijdens de militaire interventie van stalinistisch Rusland in Afghanistan die begon op 24 december 1979, onder het voorwendsel van het handhaven van het Sovjet-Afghaanse Vriendschapsverdrag van 1978, stond Moskou achter Babrak Karmal, de verbannen leider van de Parcham-factie van de Volksdemocratische Partij van Afghanistan (PDPA) – de stalinisten van Afghanistan.

De officiële Amerikaanse visie was dat de CIA-hulp aan de Mujahiddins begon in 1980, nadat het Sovjetleger Afghanistan binnenviel op 24 december 1979,. Brzezinski (de speciale adviseur van Carter), zegde hierover in een interview met Le Nouvel Observateur in 1998 nochtans: “Het was op 3 juli 1979 dat president Carter de eerste richtlijn ondertekende voor geheime hulp aan de tegenstanders van het pro-Sovjetregime. En diezelfde dag schreef ik een briefje aan de president waarin ik hem uitlegde dat deze hulp naar mijn mening een Sovjet militaire interventie zou veroorzaken. (…)

V: “Toen de Sovjets hun interventie rechtvaardigden door te beweren dat ze van plan waren om te vechten tegen geheime Amerikaanse betrokkenheid in Afghanistan, geloofde niemand hen. Er zat echter een element van waarheid in. Heb je hier vandaag geen spijt van?

Brzezinski: “Spijt waarvan? Die geheime operatie was een uitstekend idee. Het had tot gevolg dat de Russen in de Afghaanse val werden getrokken en je wilt dat ik er spijt van krijg? Op de dag dat de Sovjets officieel de grens overstaken, schreef ik aan president Carter: “We hebben nu de mogelijkheid om de USSR haar Vietnamoorlog te geven.” Bijna 10 jaar lang moest Moskou een oorlog voeren die onhoudbaar was voor het regime, een conflict dat de demoralisatie en uiteindelijk het uiteenvallen van het Sovjetrijk tot gevolg had.

V: En u betreurt het ook niet dat u het islamitisch fundamentalisme hebt gesteund, dat wapens en advies heeft gegeven aan toekomstige terroristen?

Brzezinski: “Wat is belangrijker in de wereldgeschiedenis? De Taliban of de ineenstorting van het Sovjetrijk? Sommige geradicaliseerde moslims of de bevrijding van Midden-Europa en het einde van de koude oorlog?” 

Dus zelfs voordat stalinistisch Rusland zijn leger naar Afghanistan stuurde ter ondersteuning van de Afghaanse stalinisten, financierden en bewapenden de Amerikaanse imperialisten heimelijk islamitische fundamentalistische facties zoals de Taliban in de strijd tegen de Afghaanse regering. Er zijn beweringen dat de VS op dat moment Bin Laden steunden. De libertarische Senator Rand Paul beweerde bijvoorbeeld dat de Amerikaanse regering Osama bin Laden ooit “bewapende” en “financierde”. De CIA heeft natuurlijk ontkend dat zij de Arabische strijders — waaronder Bin Laden — heeft gesteund.

“Volgens een rapport van de Congressional Research Service uit 2011 van John Rollins, een specialist in terrorisme en nationale veiligheid, financierde de VS heimelijk (ongeveer $ 3 miljard in 1981-1991) en bewapende (via Pakistan) de Afghaanse mujahedin-facties, met name de islamitische fundamentalistische Afghaanse facties, die tegen Sovjettroepen vochten.” 

Stalinistisch Rusland, dat zijn wonden likte, trok zich in februari 1988 terug uit Afghanistan.

Op 15 oktober 1999 nam de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, onder druk van de VS die de Taliban jarenlang hielpen, Resolutie 1267 aan, waarin al-Qaeda en de Taliban als terroristische organisaties werden veroordeeld en sancties werden opgelegd. De terroristische actie tegen het World Trade Center in New York in 9/11 was een reactie op de sancties. Het gaf president George W. Bush een voorwendsel om Afghanistan aan te vallen om wat hij noemde “de oorlog tegen het terrorisme” te winnen. Bush eiste van de Taliban om “alle leiders van al-Qaeda die zich in uw land verbergen” of “delen in hun lot” aan de Amerikaanse autoriteiten te leveren.

“Op 7 oktober 2001 begon het Amerikaanse leger, met Britse steun, een bombardementscampagne tegen talibantroepen, waarbij operatie Enduring Freedom officieel werd gelanceerd. Canada, Australië, Duitsland en Frankrijk beloven toekomstige steun. De vroege fase van de oorlog omvat voornamelijk Amerikaanse luchtaanvallen op al-Qaeda- en Taliban-troepen die worden bijgestaan door een partnerschap van ongeveer duizend Amerikaanse special forces, de Noordelijke Alliantie en etnische Pashtun-anti-Taliban-strijdkrachten. De eerste golf van conventionele grondtroepen arriveert twaalf dagen later. Het grootste deel van de grondgevechten gaat tussen de Taliban en haar Afghaanse tegenstanders”. De VS gebruikten clusterbommen die niet alleen talibanstrijders, maar ook veel burgers doodden.

De meeste mensenrechtenorganisaties richtten zich op de gevaren van clusterbommen voor Afghaanse burgers. “Sommige groepen benadrukten de inherente onnauwkeurigheid van CBA’s. Landmine Action zei dat ze “geneigd zijn hun doelen te missen.”. 79 Antimijn-NGO’s benadrukten de dud rate  en de langetermijneffecten van niet-geëxplodeerde bomblets .  “Politici moeten het leger vertellen dat ze niet het recht hebben om wapens te gebruiken waarvan ze weten dat ze dramatische gevolgen hebben voor de burgerbevolking, zelfs nadat een conflict voorbij is”, aldus de directeur van Handicap International. Landmine Action merkte op dat de duds zowel het leven van burgers in gevaar brachten als de toch al uitgehongerde bevolking ervan weerhielden hun land te bewerken. Om de nawerkingen van deze duds te minimaliseren, riepen verschillende critici de Amerikaanse regering op om de verantwoordelijkheid te nemen voor de naoorlogse opruiming.”

De VS richtten in december 2001 een eigen marionettenregering op onder leiding van Hamid Karzai, voorzitter van de interim-regering van Afghanistan. Op 1 meiSt, 2003, verklaarde minister van Defensie Donald Rumsfeld dat er een einde was gekomen aan “grote gevechten.” De aankondiging valt samen met president George W. Bush’s “missie volbracht” verklaring van een einde aan de gevechten in Irak.” Rumsfeld zegt dat president Bush, de Amerikaanse centrale commandochef-generaal Tommy Franks en de Afghaanse president Hamid Karzai “hebben geconcludeerd dat we op een punt zijn gekomen waarop we duidelijk zijn overgestapt van grote gevechtsactiviteiten naar een periode van stabiliteit en stabilisatie en wederopbouw en activiteiten.” 

Desondanks trokken de VS hun soldaten niet terug uit Afghanistan of Irak. De strijd van de strijders van de Taliban is dus een anti-imperialistische oorlog geweest waarbij het noodzakelijk was om aan de kant van de Taliban in de oorlog te staan zonder hen politieke steun te geven.

Nu moeten de VS Afghanistan verlaten. Met elke dag die voorbijgaat, leren we dat de Taliban een andere grote stad veroveren. Terwijl deze regels worden geschreven, veroverden de Taliban de provinciehoofdstad Logar, 50 km ten zuiden van Kabul. “De Taliban veroverden vrijdag nog eens drie provinciale hoofdsteden in Afghanistan en voltooiden hun aanval op het zuiden van het land in een bliksemoffensief dat Kabul geleidelijk omringt, weken voordat de VS officieel een einde zal maken aan de twee decennia durende oorlog. De laatste belangrijke klap was het verlies van de hoofdstad van de provincie Helmand, waar Amerikaanse, Britse en geallieerde NAVO-troepen enkele van de bloedigste gevechten in de afgelopen 20 jaar vochten. Honderden buitenlandse troepen werden gedood in de provincie. 

Dit is ongetwijfeld een echte nederlaag voor de VS en de NAVO, die in het belang is van de internationale arbeidersklasse en de onderdrukten. “De aanval vertegenwoordigt een verbluffende ineenstorting van de Afghaanse strijdkrachten nadat de Verenigde Staten bijna twee decennia en $ 830 miljard hebben besteed aan het vestigen van een functionerende staat na het omverwerpen van de Taliban.” 

De Amerikaanse heersende klasse is zich zeer bewust van de parallel tussen deze nederlaag en het ontsnappen van het Amerikaanse leger en zijn collaborateurs uit Saigon aan het einde van de oorlog van Vietnam. “In juni, toen de Taliban oprukten, haalde Biden zelf de Saigon-parallellen aan en  wees ze van de hand“Er zal geen omstandigheid zijn waarin je mensen van het dak van een ambassade van de Verenigde Staten uit Afghanistan zult zien worden getild,” zei hij.” 

China, de opkomende imperialistische macht, is zeer tevreden met de overwinningen van de Taliban.

China is bereid om de Taliban te erkennen als de legitieme heerser van Afghanistan als het erin slaagt de door het Westen gesteunde regering in Kabul omver te werpen, aldus U.S. News.

In tegenstelling tot China heeft het imperialistische Rusland een gemengde reactie op de overwinningen van de Taliban. Aan de ene kant maakt Rusland zich zorgen over de invloed van de overwinningen van de Taliban op Tadzjikistan en Oezbekistan. Om deze reden voerde Rusland op 5 augustus militaire oefeningen uit in Tadzjikistan en Oezbekistan, die een mogelijk overslaan van instabiliteit van Afghanistan naar Centraal-Azië proberen te voorkomen. Tegelijkertijd  versterken de diplomatieke activiteiten van Rusland in Afghanistan zijn status van grootmacht vanaf 2017, “Rusland vormde het zespartijenmechanisme om de samenwerking tussen Rusland, China, Afghanistan, Pakistan, Iran en India te bevorderen en een nationale verzoening in Afghanistan te vergemakkelijken.” 

Israël maakt zich zorgen over de overwinningen van de Taliban: “Israël zou er goed aan doen na te denken over de gevolgen van de ontwikkelingen als gevolg van de overeenkomst tussen de VS en de Taliban voor zijn belangen. Ten eerste, als berichten in de media over het Israëlische gebruik van Afghanistan-grondgebied voor het verzamelen van inlichtingen over Iran correct zijn, moet Jeruzalem zich voorbereiden op een verandering van die operationele omgeving na het vertrek van de VS. Ten tweede, in de context van de Iraanse nucleaire kwestie, kan het precedent dat Washington heeft geschapen om een akkoord te bereiken met een Amerikaanse tegenstander dat zwakke handhavingsmechanismen bevat en achter de rug van een Amerikaanse bondgenoot wordt onderhandeld, een reden tot bezorgdheid in Israël zijn.

Mijn mening over Afghanistan

Ten éérste wil ik zeggen dat het de grootste politieke blunder van de eeuw is die Biden heeft begaan door de Amerikaanse troepen terug te trekken uit Afghanistan. Amper een maand later heeft de Taliban heel het land veroverd. Afghanistan is nu overgeleverd aan de fundamentalistische islam. Vooral de vrouwen zullen dit voelen, ze hebben geen rechten meer en moeten in Burka voor hun man en de kinderen zorgen.

Ik wil zeggen dat ik, als libertarier, als één van de weinigen in Vlaanderen en zonder een Trumpaanhanger te zijn heb gewaarschuwd dat Biden totaal onbekwaam is. Ik had vanaf het begin geen vertrouwen in deze man die door het establishment opgehemeld werd als de nieuwe messias.

Ik vind nu dat Europa samen met Rusland de Amerikaanse wereldheerschappij in vraag moet stellen. De USA heeft lang genoeg de baas gespeeld en voor te veel ellende gezorgd. Europa en Rusland moeten samen een belangrijke pion op het wereldschaakbord worden.

Ondertussen hebben de Taliban gezegd dat ze enkel op macht uit zijn in Afghanistan en niet in de wereld. Ze vragen aan het westen om hun gerust te laten zodat ze ons met rust laten. Ik alvast heb weinig vertrouwen in deze belofte, de radicale islam wil immers de wereld veroveren.

Ook zullen duizenden en duizenden Afghanen het land ontvluchten en die zullen niet naar Amerika gaan, maar vluchten naar Europa. Dit zal weer voor veel problemen zorgen, vrees ik.

Voor mij heeft Amerika het grondig verknoeid en het Nationaal-Libertarisch Kompas gaat vanaf nu een pro westerse-Russische houding aannemen en zeer kritisch zijn ten opzichte van de USA.

Erik De Ridder