Multicultuur is de nieuwe linkse utopische droom

In 2021 is het 173 jaar geleden dat het Communistisch Manifest (geschreven door Karl Marx en Friedrich Engels).werd gepubliceerd.

Voor het grootste deel van die tijd hebben de marxisten, socialisten en communisten gedroomd van een mondiale utopie en ze geloofden dat de manier om dit te bereiken was marxistisch proletarisch internationalisme te hebben zonder grenzen en zonder naties.

Marx geloofde dat de samenleving was verdeeld in de bourgeoisie (kapitalisten) en het proletariaat (arbeiders), die vijandig tegenover elkaar staan. Er werd aangenomen dat er geen grenzen of verschillen waren tussen arbeiders van verschillende nationaliteiten en dat alle arbeiders verenigd waren in de strijd tegen de gemeenschappelijke vijand (burgerij).

Marx geloofde dat naties de producten waren van het kapitalistische tijdperk en dus zouden naties en nationalisme verdwijnen indien het kapitalisme werd afgeschaft,.

Dat is de reden waarom je de marxisten, socialisten en communisten steeds weer de woorden “geen grenzen, geen naties” zult horen zingen.

De wereld is echter sinds 1848 verder gegaan en het communisme is ingestort. Wat Karl Marx en zijn aanhangers niet voorzagen, was de opkomst van de middenklasse en het ‘proletariaat’ met een zeer reële gehechtheid aan hun nationale cultuur en erfgoed.

Ze konden ook niet voorzien dat communistische staten een brute onderdrukking van hun volk zouden vereisen.

Naar schatting zijn meer dan honderd miljoen mensen vermoord onder het communisme en toch dromen de marxisten, socialisten en communisten desondanks nog steeds van hun utopie op aarde.

Nadat ze hun droom om ‘kapitalisme te breken’ enigszins hebben opgegeven, hebben ze iets nieuws gevonden om te breken, namelijk ‘nationalisme’.

Een wapen dat deze ‘culturele marxisten’ gebruiken, is iets dat multiculturaliteit wordt genoemd (soms diversiteit genoemd). Ze gebruiken dit echter alleen tegen blanke landen.

Vroeger waren ‘kapitalisten’ (bourgeoisie) de vijand, maar nu zijn ‘nationalisten’ de nieuwe vijand. Let wel, het zijn de blanke nationalisten die als de vijand worden beschouwd en niet de zwarte of bruine nationalisten.

Vroeger waren het de ‘arbeiders’ (proletariaat) die als het onderdrukte volk van de wereld werden beschouwd, maar nu beschouwen de marxisten, socialisten en communisten alle niet-blanke mensen van de wereld als ‘onderdrukt’.

Een verrassende ontwikkeling is dat de linkervleugel de arbeidersklasse heeft verlaten en dat de linkervleugel en de kapitalisten zich bij elkaar hebben gevoegd bij het streven naar open-deur immigratie vanuit de Derde Wereld naar Europese landen.

De kapitalisten willen open-deur immigratie omdat het de lonen doet dalen en de winst verhoogt; de linkse vleugelspelers willen open-deur immigratie omdat migranten uit de Derde Wereld overweldigend stemmen voor linkse partijen.

De Europese multiculturalisten gebruiken steeds vaker brutale en totalitaire methoden om kritiek op multiculturalisme te onderdrukken.

Vrijheid van meningsuiting wordt geweigerd, mensen hebben hun baan verloren en sommigen zijn in de gevangenis gegooid.

Elke kritiek op open-deur migratie wordt beschouwd als haat tegen migranten en raciale minderheden.

De marxisten, socialisten en communisten dromen momenteel van de dag dat blanken minderheden zullen zijn in elk land ter wereld en zij geloven dat dit het probleem van blank ‘racisme’ zal oplossen.

Nadat dit is bereikt, geloven ze naïef dat de hele wereld dan zal leven als één groot gelukkig harmonieus gezin; maar ze vergeten dat het woord ‘racist’ eigenlijk is uitgevonden door Leon Trotsky (een van de architecten van de wereldwijde nachtmerrie Communisme).

Ze vergeten ook dat de geschiedenis ons vertelt dat een groot aantal verschillende rassen en verschillende religies niet gelukkig naast elkaar bestaan ​​(op enkele uitzonderingen na); en dat de enige manier waarop deze verschillende groepen naast elkaar bestonden, heerschappij was door meedogenloze dictatuur.

Het kostte de dood van honderd miljoen mensen en een ineenstorting van de communistische samenleving om te beseffen dat het communisme een ramp was.

Ik hoop dat het niet de dood van nog eens honderd miljoen mensen en een totale ineenstorting van de Europese samenleving zal vergen voordat mensen zich realiseren dat multiculturaliteit een ramp is.

Geschreven door Erik De Ridder