Laat milieuactivisme niet veranderen in antikapitalisme (of erger)

Het is duidelijk dat we een probleem hebben met klimaatverandering en vervuiling. De wereld warmt op, we verliezen soorten en plastic teistert onze oceanen. Deze expansieve problemen zijn niet gemakkelijk op te lossen, hoewel we de afgelopen jaren aanzienlijke vooruitgang hebben geboekt in de richting van de ontwikkeling van alternatieve energie, emissiereductie en het behoud van soorten. Helaas wordt milieubewustzijn vaak gebruikt als een dogma door degenen die ons economisch systeem radicaal willen zien veranderen. Als we het kapitalisme maar omver konden werpen, zo luidt de redenering vaak, zouden we stoppen met het exploiteren van onze aarde voor winst! Soms zijn deze argumenten ogenschijnlijk pragmatisch: radicale problemen vragen om radicale oplossingen. Op andere momenten zijn het moralistische oproepen om recht te zetten wat sommigen zien als een vreselijke overtreding tegen de aarde. Dat is verkeerd. Het vrijemarktkapitalisme is de oplossing, in plaats van het probleem. Hoewel milieuactivisme een prijzenswaardige en noodzakelijke beweging is, zou het een ernstige fout zijn om het antikapitalistisch te laten worden – of, erger nog, anti-menselijk.

Het kapitalisme draagt bij aan vervuiling voor zover de menselijke ontwikkeling dat doet. Naarmate vrije markten ontwikkelingslanden uit de armoede halen, neemt de vervuiling dramatisch toe. Er worden fabrieken gebouwd en kolen verbrand. Dit leidt ertoe dat mensen geloven dat kapitalistische bedrijfspraktijken verantwoordelijk zijn voor schade aan het milieu. Hoewel dit gedeeltelijk waar is, is het kortzichtig om te beweren dat we beter af zouden zijn zonder kapitalisme. Vervuiling is een neveneffect van ontwikkeling, een onvermijdelijk gevolg van de vooruitgang van de mens. Dat betekent niet dat er niets aan moet worden gedaan , maar arme mensen hebben niet de luxe om zich om vervuiling te bekommeren als ze nauwelijks genoeg voedsel hebben om te eten. Maar naarmate deze landen zich ontwikkelen en welvarend worden door vrije markten, piekt de vervuilingspiek die gepaard gaat met ontwikkeling eerst en begint dan af te nemen. Dit is mede een gevolg van de vraag vanuit de markt. Consumenten, nu rijk genoeg om op betrouwbare wijze in hun basisbehoeften te voorzien, kunnen hun aandacht richten op grotere zorgen zoals vervuiling. Ze willen geen bedrijven betuttelen die hun buurt naar roet laten ruiken. Ze kunnen het zich veroorloven om dat niet te doen. Milieuactivisme is een voorrecht van de welvarenden.

Het zou een catastrofale vergissing zijn om het milieubewustzijn over te dragen aan de antikapitalisten. Onder hun leiding zou de wereld niet alleen minder welvarend zijn, maar zouden we ook volledig door de knieën gaan in de strijd tegen klimaatverandering.