Waarom ik een populistische nationalist ben

Voor de mainstream-elitemedia is het een schande om populist te zijn en is het ook een schande om nationalist te zijn. Wat de heersende klasse denkt interesseert me niet want ik kom op voor het gewone volk. In dit artikel zal ik jullie uitleggen waarom ik populist en nationalist ben!

Als populist ben ik begaan met de belangen van het volk. De heersende elite luistert niet meer naar de belangen van het volk, maar voldoet enkel aan haar eigen belang. Als de mensen uit frustratie radicaal links of rechts stemmen dan zijn ze voor de elite fout. Ik ben als libertarische vrijheidsstrijder voor de elite dus ook fout. Het wordt tijd dat de gewone burger in dit land echt democratische inspraak krijgt en dat de koopkracht, de lonen verhogen en de pestbelastingen dalen. Ook de vrijheid van meningsuiting verdedigen blijft levensbelangrijk.

Waarom ben ik nationalist en meer bepaald Vlaams nationalist? Wel ik ben het beu dat in de Belgische politiek de Waalse francofone elite steeds maar de baas blijft spelen over de Vlaming. Als nationalist houd ik van mijn volk en kom ik op voor een vrij Vlaanderen in een Europa der volkeren.

Ben ik nu een misdadiger of denk je ook zoals ik? Ik verneem graag je reactie!

Geschreven door Erik De Ridder

Een libertarisch betoog voor immigratiebeperkingen

We leven als libertariërs niet in de vrije samenleving die we ons zouden wensen. De libertarische filosofie moet hier en nu toegepast worden. We kunnen de huidige staat niet wegdenken. We moeten derhalve kiezen voor beleid dat de implementatie van het libertarisme op de lange duur ten goede komt. Het streven is altijd om een zo vrij mogelijke gemeenschap te creëren. Dit geldt ook voor het vraagstuk van immigratie en grenzen. Libertarische pleitbezorgers van ‘open grenzen’ spannen echter het paard achter de wagen. Ze passen de regels van een vrije samenleving toe op de onvrije situatie waarin wij leven, en scheppen daarmee ruimte voor stelselmatige rechtenschendingen.

Om te beginnen is er het feit dat immigratie, in de huidige situatie, per definitie zal leiden tot kosten— al zijn het maar de kosten van de opvang der asielzoekers. Deze opvang wordt bekostigd door de staat, met geld dat onder dwang is afgenomen van individuen. Wanneer migranten tevens aanspraak mogen maken op de collectieve regelingen van de verzorgingsstaat betekent dit dat er als gevolg van immigratie méér gestolen en herverdeeld zal (moeten) worden. Zoals Mencken ooit treffend heeft gezegd: “Democratie is een veiling van gestolen goederen.” Hoe kan een libertariër dat steunen?

Libertarische voorstanders van vrije immigratie in de huidige praktijk brengen, wanneer zij worden geconfronteerd met deze analyse, dikwijls te berde dat zij helemaal niet voor deze herverdeling zijn. Maar door vrije immigratie te bepleiten voordat de verzorgingsstaat is verdwenen steunen zij deze collectivistische herverdeling wel degelijk. Ook zij willen dus helers zijn van gestolen waar. Het feit dat, of zij dit nu zelf wenselijk achten of niet, de verzorgingsstaat wel degelijk bestaat kunnen de pleitbezorgers van ‘open grenzen’ niet ontkennen. Wel doen zij een poging om hun standpunt te rechtvaardigen. Deze rechtvaardiging is doorgaans tweeledig. Ten eerste wordt gewezen op het standpunt dat het beperken van immigratie óók een rechtenschending zou zijn. Ten tweede wordt gewezen op de veronderstelde economische voordelen van vrije migratie.

RECHTEN

Is het beperken van immigratie en schending van de rechten der immigranten? Wel, is het ontzeggen van toegang tot mijn erf een schending van de rechten van mensen die daar zonder mijn toestemming willen verblijven? Geenszins. Het cruciale verschil is dat immigratie naar een land valt onder de auspiciën van een territoriale monopolist, te weten de overheid. Voluntaristen zijn het erover eens dat deze overheid onterecht dat territoriale monopolie claimt, en dat alle grond idealiter in privé-bezit zou moeten zijn.

Als alle grond in privé-bezit zou moeten zijn, en ‘publieke ruimte’ eigenlijk immoreel is, kunnen we dan niet stellen dat het toelaten van immigranten in ‘België’ goed te vergelijken valt met een situatie waarin de krakers van een pand andere krakers uitnodigen om zich in dat pand te vestigen? Hoe kunnen zij dit legitiem doen, als niet-eigenaar? Enkel de rechtmatige eigenaar van grond kan bepalen wie hij op zijn erf toelaat, en onder welke voorwaarden. Derhalve zouden consequente libertariërs éérst naar de privatisering van alle grond moeten streven, en kunnen vervolgens de private eigenaren zelf bepalen wiens aanwezigheid zij daar dulden.

CULTUUR

Ten aanzien van de vermeende economische voordelen van onbeperkte immigratie: dat is een nogal schraal en ééndimensionaal beeld. Immigratie zorgt voor demografische veranderingen en dus mogelijk ook voor culturele veranderingen. In het gebied dat aangeduid wordt als ‘het Westen’ heerst in relatieve zin nog het idee dat ieder individu van waarde is. Dat een individu in zijn sociale context uniek en niet inwisselbaar is.

Dat is een specifiek westers idee; in andere culturen leeft dit besef veel minder. Daar is doorgaans niet het individu de fundamentele eenheid, maar de familie, de geloofsgemeenschap of de natie. Dit is in de praktijk natuurlijk niet helemaal zwart-wit, er zijn zeker gradaties— maar in grote lijnen is dit gewoon de stand van zaken. De westerse cultuur is in vergelijking met alle andere culturen eenvoudigweg de meest individualistische cultuur. En uit die traditioneel individualistische cultuur zijn het klassiek-liberalisme en het libertarisme voortgekomen.

Wat libertariërs moeten beseffen is dat individuen per definitie cultuurdragers zijn. Om die redenen kunnen de onvermijdelijke demografische veranderingen die optreden als gevolg van immigratie óók tot culturele veranderingen leiden. Als er in België of Europa meer mensen komen wonen die een collectivistische cultuur aanhangen zal dat veranderingen teweeg brengen op niet alleen economisch gebied, maar ook op politiek, cultureel en godsdienstig vlak.

(Voor alle duidelijkheid; het is natuurlijk mogelijk dat een westerse cultuurdrager iemand uit Afrika, het Midden-Oosten of China is. Het heeft niet noodzakelijk met huidskleur of afkomst te maken. De westerse cultuur is een verzameling van ideeën. Wie die ideeën accepteert is een westerse cultuurdrager, los van zijn origine of huiskleur.)

Ten eerste zullen migranten, wanneer zij eenmaal burger worden, ook mogen stemmen. Het is bekend dat het overgrote deel van de immigranten uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika geneigd is om te stemmen op collectivistische partijen. Niet iedere migrant is collectivistischer dan het huidige Belgisch gemiddelde, maar in geval van ongebreidelde massa-immigratie zal er een grote toestroom plaatsvinden van individuen die dragers zijn van een duidelijk collectivistisch/link cultureel wereld- en maatschappijbeeld. Het gevolg zal per definitie het ontstaan van een meer collectivistische cultuur in België zijn – met de maatschappelijke en politieke gevolgen van dien. Is het vanuit het libertarisme gezien dan wel een wenselijk idee om significante aantallen mensen dit land binnen te halen die een collectivistische cultuur met zich meedragen?

Hier komt bij dat de eventuele politieke effecten slechts één facet van de zaak vormen. Ook collectivistische immigranten die niet stemmen, of die (nog) niet mogen stemmen, zullen puur door hun aanwezigheid, bijvoorbeeld via belangenorganisaties, invloed hebben op de cultuur. Ze zullen zich eenvoudigweg via het ‘maatschappelijk middenveld’ en via sociale druk doen gelden. Het is immers een feit dat we in een democratisch systeem leven waarin ‘rechten’ als onderhandelbaar gezien worden en waar allerlei commissies, NGO’s, belangenorganisaties – en zelfs buitenlandse organisaties als de VN, WTO, WHO et al.- een significante invloed kunnen uitoefenen over wat de Belgische burger wel of niet zou mogen doen, laten of zeggen.

Zelfs diegenen die niet stemmen kunnen via die weg een aanzienlijke invloed en macht uitoefenen over ons dagelijkse leven. Als individu sta je vrijwel machteloos tegen dat proces. Dit systeem creëert een klasse van geprivilegieerde ‘insiders’ die, vaak gesubsidieerd en wel, mogen debatteren in hoeverre het goed en nuttig is dat de staat onze rechten nog verder zou beperken. Tot deze kliek behoren doorgaans geen voorvechters van de vrijheid. En hoewel veel van de organisaties in kwestie slechts raadgevend zijn is het maar afwachten in hoeverre de staat het vertoog dat deze organisaties voeren als excuus en rechtvaardiging gaat aandragen om de uitbreiding van reguleringen en daarmee de macht van de staat te rechtvaardigen en verder te laten groeien. Op deze wijze zullen de (binnen- en buitenlandse) ‘belangengroepen’ van immigranten ook via niet-politieke weg een sterke invloed uit kunnen oefenen op de cultuur en de samenleving.

De kans is reëel aanwezig dat de overblijfselen van ‘onze’ pro-individualistische en pro-vrijheid cultuur zullen verdwijnen als de cultuurdragers van de traditionele westerse cultuur in de minderheid komen. En dat proces is al gaande. Als de huidige demografische ontwikkelingen zich doorzetten is het zelfs een mathematische zekerheid dat westerse cultuurdragers over enkele decennia in Europa in de minderheid zullen zijn.

Welke conclusie kan men hieruit trekken? Logischerwijs enkel deze: dat libertarische voorstanders van open grenzen bezig zijn met een zelfmoordmissie. Zij staan toe dat de waarden die het libertarisme mogelijk maken op den duur vernietigd zullen worden. Als de Westerse cultuur verdwijnt zal ook de voedingsbodem van het libertarisme verdwijnen. De kansen op succes van het libertarisme in de toekomst staan of vallen met de culturele vanzelfsprekendheid van het primaat van het individu.

EEN VALSE VOORSTELLING VAN ZAKEN

Het hele idee van de ‘open grenzen’ is sowieso een canard. Geen enkel land en geen enkele gemeenschap wil mensen toelaten waarvan bekend is dat zij willen roven en moorden of de wetgeving zo fundamenteel veranderen dat dit nadelen voor de oorspronkelijke bewoners gaat opleveren. Er zijn dus maar héél weinig voorstanders van echt volledig ‘open grenzen’. De kwestie is niet binair; de vraag is niet ‘open of dicht’, maar hoe streng het toelatingsbeleid precies moet zijn. Door het vraagstuk als een puur ‘zwart-witte’ kwestie te portretteren bezondigen de zelfverklaarde voorstanders van zogenaamd ‘open grenzen’ zich aan een valse voorstelling van zaken.

Hier komt nog eens bij dat deze libertarische pleitbezorgers van vrije immigratie ook dikwijls doen alsof dat altijd het enige ‘echte’ libertarische standpunt is geweest, terwijl libertariërs die – in de huidige praktijk- vóór immigratiebeperkingen zijn worden afgeserveerd als zijnde étatisten of racisten, die het libertarisme ‘vervuilen’. De eerder genoemde overwegingen tonen al aan dat dit niet correct is. Hieraan kan nog worden toegevoegd dat het geen zonde is om te leven, zo goed als dat gaat, in een imperfecte situatie.

Is het libertarisch om immigratierestricties van staatswege te verdedigen? Nou, idealiter willen we helemaal niet dat de overheid bestáát. Maar die bestaat nu wel. Dus als je vandaag beroofd wordt, is het dan libertarisch om de staat te vragen de daders te pakken? Als libertariër doen wij dat liever niet, maar op dit moment zijn wij op de staat aangewezen omdat er geen libertarische alternatieven zijn. Kortom: libertariërs die bepleiten dat we doen alsof de staat er niet is gedragen zich als struisvogels. Ze zijn net zo erg als socialisten die beweren dat het libertarisme hypocriet zou zijn ‘omdat jullie ook gebruik maken van wegen die door de staat zijn aangelegd’. Er is echter gewoon geen andere keuze. We kunnen best streven naar een betere situatie, maar in de tussentijd zijn we gedwongen belasting te betalen en gebruik te maken van—bijvoorbeeld—wegen die van dat gestolen geld betaald worden.

Hetzelfde geldt voor het immigratievraagstuk. Net zoals je in de huidige situatie wilt dat de politie uitzoekt wie jouw iPhone gestolen heeft, zo willen wij dat de staat geen mensen gaat toelaten die er aan gaan bijdragen dat ons eigendom wordt afgenomen en onze vrijheid wordt beperkt. Er zijn al méér dan genoeg collectivisten in België. Wij zien die groep liever niet groter worden. Toch zal exact die onwenselijke toename het gevolg zijn van ongehinderde immigratie.

EEN REALISTISCHE AANPAK IN DE HUIDIGE SITUATIE

Het ‘open grenzen’-standpunt is libertarische zelfmoord. Je maakt het overleven van de libertarische filosofie in de nabije toekomst onmogelijk. Het is logischerwijs ook electorale zelfmoord; Wie de vrijheid een warm hart toedraagt stopt met het propageren van zgn. ‘open grenzen’ in de huidige praktijk.

Het bepleiten van een toelatingsbeleid op basis van vraag en aanbod is juist een libertarische vorm van zelfverdediging. Net zoals we niet alle goederen van de wereld importeren maar alleen die goederen waar in België vraag naar is, net zoals we niet alle kapitaal van de wereld in België importeren maar alleen het kapitaal waar in België behoefte aan is— zo zouden we alleen arbeid moeten importeren waar we in België behoefte aan hebben. Mensen die aansluiten bij de bestaande culturele normen, om conflicten over regels en afspraken te voorkomen, die het juiste opleidingsniveau hebben en die in staat zijn op economisch gebied iets bij te dragen. Dit zouden we in de praktijk kunnen brengen door de volgende stappen te implementeren als basis voor het migratiebeleid:

1] Arbeidsmigratie vindt enkel plaats op contractbasis. Zolang je werk hebt blijf je, en niet langer dan dat. Zoals in diverse landen al gebruikelijk is wordt het bedrijf dat een arbeidsmigrant inhuurt verantwoordelijk gehouden voor de aanvraag en – waar nodig – verlenging van diens verblijfsvergunning. Indien een arbeidsmigrant zijn vergunning niet op orde heeft wordt de werkgever hiervoor beboet. Dit zorgt ervoor dat administratiekosten worden uitbesteed, en motiveert werkgevers om dergelijke zaken goed in orde te houden.

2] De Belgische nationaliteit wordt uitsluitend verstrekt aan migranten die aantoonbaar hun eigen broek kunnen ophouden, en die gedurende meerdere jaren geen blijk hebben gegeven van gevaarlijke gedragskenmerken (zoals bijvoorbeeld crimineel gedrag).

3] Alle immigranten, zowel arbeidsmigranten als migranten die de Belgische nationaliteit willen verwerven, moeten toezeggen dat zij de scheiding tussen religie en staat zullen respecteren. Immigranten die agressief of vijandig gedrag vertonen (bijvoorbeeld tegen vrouwen, homoseksuelen of atheïsten) en kortom de individuele rechten van anderen niet respecteren worden ogenblikkelijk en onherroepelijk uitgezet. Het feit dat de Belgische nationaliteit uitsluitend wordt verstrekt na meerdere jaren onberispelijk gedrag maakt dit beleid mede mogelijk.

4] Er vindt géén asielopvang plaats in België/Europa. We kunnen asielopvang in ook de eigen regio faciliteren. Deze opvang in de regio wordt idealiter geregeld in internationaal verband, zodat er in samenwerking met de landen in de regio een goed georganiseerd netwerk van extraterritoriale opvanglocaties kan wordt opgezet. Tevens moeten landen in de regio worden aangesproken op hun verantwoordelijkheid in deze context.

5] Illegale migranten worden actief teruggestuurd. Geen enkele uitzondering. Indien de herkomst van een illegale migrant niet traceerbaar is zal deze persoon naar één van de extraterritoriale opvanglocaties worden gestuurd.

Een aanpak die in deze richting gaat wordt al jarenlang met succes toegepast in Nieuw-Zeeland, Canada en Australië. België en Europa zouden dit voorbeeld moeten volgen en nader moeten uitwerken. Ondertussen kunnen libertariërs zich het beste richten op het verruimen van de vrijheid in ons land. Dat zal een lange, harde weg zijn. Wanneer wij die bewandeld hebben, en er sprake is van een vrije samenleving, is het migratievraagstuk irrelevant geworden. Het al dan niet toelaten van mensen zal dan een aangelegenheid van privé-eigenaars zijn. Dat is hoe het hoort; dat is hoe wij het wensen. Maar als we in de huidige, oneigenlijke situatie toestaan dat er een grote massa collectivisten naar dit land migreert zal die situatie nimmer verwezenlijkt kunnen worden.

Concept multiculturele samenleving is uitermate problematisch

Het grote gevaar momenteel is dat het benadrukken van de eigen culturele identiteit uitmondt in een wederzijdse tegencultuur, waarbij mensen vooral hun eigen identiteit profileren door zich af te zetten tegen de ander.’

Ad Verbrugge is één van de bekendste filosofen van Nederland. Zijn filosofische bestseller Tijd van onbehagen: filosofische essays over een cultuur op drift (2004), waarin hij de problemen van de westerse samenleving analyseert, zorgt in 2004 voor de nodige opschudding. De Leidenaar heeft een duidelijke visie op het gebied van praktische en culturele filosofie en een unieke kijk op de postmoderne maatschappij die hij duidt als een cultuur op drift. Verbrugge kijkt met name vanuit de continentale filosofische traditie naar onze wereld. Hij publiceert boeken en essays, schrijft in kranten, verschijnt op televisie en spreekt regelmatig op al dan niet filosofische bijeenkomsten. Hij is voorzitter van de Filosofische School Nederland en medeoprichter en lid van Centrum Èthos dat begin dit jaar het prikkelende boek Waartoe is Nederland op aarde? uitbracht. De Kanttekening sprak Verbrugge, onder meer over multiculturaliteit, identiteit en tolerantie.

Hoe kijkt u tegen de huidige samenleving aan?
‘Ik zie aan de ene kant een proces van toenemende ontgrenzing, dat meekomt met het proces van globalisering en virtualisering. Deze ontgrenzing zorgt voor nieuwe vormen van onveiligheid. Veel mensen hebben het gevoel dat ze niet langer beschermd worden en ten prooi vallen aan allerlei gevaren die daardoor op hen afkomen. Dat kan gaan om vluchtelingen die plotseling een land of stad binnen komen, internetgiganten en criminelen die via de virtuele ruimte binnendringen in onze private sfeer, economische en technologische ontwikkelingen die een bedreiging vormen voor hun werk, conflicten van politiek-religieuze aard, zoals de perikelen in de wereld van de islam waar we nog steeds middenin zitten. De spanningen met betrekking tot de islam hebben weer een wat andere lading gekregen door de vluchtelingenproblematiek van de afgelopen jaren. Hoe dan ook, veel mensen ervaren bestaande instituties niet meer als iets wat hen voldoende bescherming biedt en voelen zich vaak ook niet meer thuis in de wereld waarin zij wonen en werken. Aan de andere kant verlangen mensen juist in toenemende mate naar grenzen en meer of minder traditionele vormen van bescherming. Dit is de dubbelzinnige dynamiek rond globalisering en de multiculturele samenleving.’

U noemde vluchtelingen al. Zijn er vanuit de filosofie argumenten voor een multiculturele samenleving? Of juist niet?
‘Dat is allebei mogelijk. Het hangt er vanaf aan wie je het vraagt en vanuit welke filosofie je vertrekt. Ik ben zelf geneigd om niet alleen uit te gaan van abstracte filosofische idealen, maar altijd ook de context daarbij te betrekken en de historische dynamiek van een samenleving. Het onderkennen van zowel de overeenkomsten als verschillen in historische ontwikkelingen is een ontzettend belangrijk methodisch uitgangspunt. En de tijdspanne van waaruit je naar zaken kijkt. Wat heeft zich de afgelopen duizenden jaren voorgedaan en wat kun je daarvan leren? Multiculturaliteit kan soms ook een duurzame vorm krijgen en in andere gevallen zie je dat het juist de oorsprong is van het uiteenvallen van landen. Kijk maar naar het voormalige Oostblok en in het bijzonder naar Joegoslavië. Zowel nationalistische als religieuze sentimenten kunnen er toe leiden dat een institutie zoals een rechtsstaat uit elkaar valt. Zover zijn we in Nederland gelukkig niet, maar het is wel zo dat er twijfels bij mensen leven over de sociale duurzaamheid van onze samenleving.’

Hoe is dat te zien?
‘Kijk alleen al naar het recente referendum over het presidentschap van Erdogan. Veel mensen vragen zich af wat dit voor de Nederlandse gemeenschap betekent. Immers, als een aanzienlijk deel van je eigen Turkse bevolking meegaat met de politiek van een president die zich in hele grove bewoordingen uitlaat over Nederland en bovendien geen sterke democratische sentimenten lijkt te voeden, dan werkt dat twijfel in de hand bij veel Nederlanders. Dat is een teken van spanningen rond de werkbaarheid van het concept multiculturaliteit als zodanig.’

Wat vindt u zelf van de discussie over de multiculturele samenleving?
‘Het grote gevaar momenteel is dat het benadrukken van de eigen culturele identiteit uitmondt in een wederzijdse tegencultuur, waarbij mensen vooral hun eigen identiteit profileren door zich af te zetten tegen de ander. Dat gevaar dreigt wat mij betreft zowel voor links als voor rechts, voor moslims of Turken als voor autochtone Nederlanders. Mensen hebben dan eigenlijk de ander nodig om vooral hun eigen identiteit te bevestigen, namelijk door de ander als minderwaardig, als een bedreiging of vijand af te schilderen. Daarbij projecteert men niet zelden de eigen schaduw in de ander. In sommige islamitische kringen zie je bijvoorbeeld dat men nadrukkelijk ‘het Westen’ en de westerse levensstijl veroordeelt, terwijl men doorgaans wel hiernaartoe is gekomen uit materialistische motieven. Hetzelfde zie je bij nationalistische groeperingen die denken dat het dragen van een vlaggetje op je mouw en het in brand steken van een moskee hun vaderlandsliefde benadrukt, terwijl het daar natuurlijk niets mee te maken heeft. Het is veel minder duidelijk wat het Nederlanderschap is, terwijl het jezelf onderscheiden van anderen de meeste nadruk krijgt. Het gaat dan in beide gevallen om een abstracte en sterk negatieve identiteit. Dat vind ik een vrij onvruchtbare positie die soms ronduit gevaarlijk is.’

Hoe uit dat zich?
‘Er gaat in mijn ogen momenteel een ongelukkige invloed uit van Amerikaanse sentimenten in het minderhedendebat. Daarin speelt het idee van slachtofferschap, achterstelling en discriminatie een grote rol waarbij men ook voortdurend schuldigen en daders probeert aan te wijzen. Een voorbeeld daarvan is in mijn ogen ook de zogenoemde Zwarte Pieten-discussie die gevoed wordt door een zwart-wit-tegenstelling die vooral ontleend is aan het Amerikaanse links intellectuele debat. Evenals in Amerika krijgt dit onderscheid tussen zwart en wit nu een sterk morele en politieke lading. Ik merk dat ook bij mijzelf. Mijn ouders en ik worden nu in een traditie van racisme geplaatst waar ik me helemaal niet in herken. Vervolgens blijkt ook deze ‘blinde vlek’ verband te houden met mijn eigen huidskleur want als ‘witte man’ begrijp ik er niets van. Zo worden mensen nu in de publieke ruimte gedrukt op hun eigen huidskleur als iets wat ook een bepaalde mentaliteit of zelfs schuld te kennen geeft. Zo raak je in feite ‘geracialiseerd’, of je het nu wilt of niet. De bestrijding van racisme krijgt dus zelf racistische trekken. Ik word immers steeds meer op mijn huidskleur aangesproken als een wezenlijk element van mijn identiteit, terwijl dat nu juist een kenmerk van racisme is. Zo zijn we de laatste jaren het feest van Sinterklaas en Zwarte Piet in sterk raciale termen gaan duiden. Ook dat is een manier waarop je vooral vanuit een tegencultuur je eigen identiteit definieert. Dan wordt de essentie van zwart-zijn ook de strijd tegen blanken.’

Er zijn veel mensen, zelfs wereldleiders als Merkel, die zeggen dat de multiculturele samenleving is mislukt. Hebben ze gelijk?
‘Ik heb het concept multiculturele samenleving altijd uitermate problematisch gevonden. De vraag is namelijk wat er precies mee wordt bedoeld. Gaat het om het soort eten of de huidskleur van mensen? Verder leeft iedereen namelijk in een rechtsstaat, moeten kinderen naar school, een bepaalde taal leren, zich allerlei gewoonten eigen maken, zodat die andere cultuur hoe dan ook binnen de eenheid van een gemeenschap en staat vorm kan krijgen. Als een land namelijk echt multicultureel is, dan kan dat land uit elkaar vallen: mensen vinden dan de levenswijze van anderen zo afwijken van die van henzelf, dat ze niet meer met die anderen binnen een nationale rechtsorde willen samenleven.’

Heeft het te maken met immigranten die nieuwe culturen meebrengen en daar trots op zijn, waar wij dan misschien soms moeite mee hebben?
‘Dat kan. Wat je wel kunt zeggen is dat veel mensen tegenwoordig op plaatsen leven die zij niet meer als één gemeenschap ervaren. De saamhorigheid die hoort bij de ervaring van één land is aan het eroderen. Dat is op termijn natuurlijk een risico. Tegelijk bespeur ik ook een verlangen daarnaar. Er is namelijk altijd een minimale vorm van saamhorigheid of eensgezindheid nodig om de instituties van een land overeind te houden; zij vormen de voorwaarde voor de mogelijkheid van een democratie en een rechtsstaat. We staan heus niet op de rand van een burgeroorlog, maar ik denk wel dat veel mensen zich zorgen maken over hoe de verschillende ‘mentaliteiten’ zich op termijn in ons land gaan ontwikkelen; en daar kan ik me ook wel wat bij voorstellen.’

Er was altijd veel zelfreflectie in het Westen, waardoor we onze cultuur zijn gaan relativeren en waardoor je zelfs niet trots meer mag zijn op Nederland. Hoe ziet u dat?
‘Een zekere trots op je land getuigt ook van respect en dankbaarheid jegens de voorgaande generaties die het hebben opgebouwd. Het is ook met het oog op de toekomst onverstandig om niet trots te zijn. Dat betekent namelijk dat je ook je eigen kinderen en jongeren weinig meer te bieden hebt, althans waar het gaat om hun vorming en het doorgeven van bepaalde culturele waarden. En daar raken mensen van in verwarring, temeer ook omdat er wel degelijk altijd een bepaalde moraal meespeelt in wat we doen. Het is dus ook een illusie om te menen dat je geen culturele vormingsidealen meer hebt, want die spelen meestal wel degelijk in iemands opvoeding, ook al is het impliciet. Er zal niet snel een vrijzinnige GroenLinkse familie zijn waarin de dochter trouwt met een streng gereformeerde jongen, dan wel met een salafist. En als dat wel gebeurt is dat over het algemeen een serieus probleem binnen de familie. Ook zeer liberale mensen hebben wel degelijk een bepaalde moraal. Je kunt wel zeggen dat we heel tolerant zijn of geen eigen nationale identiteit hebben, maar reeds binnen gezinnen gaat men op een bepaalde manier met zaken om. Daar raken we al aan cultuur en vorming. Evenals voor het gezin, geldt dat ook voor alle andere instituties.’

Zoals?
‘Hoe een bedrijf, een gemeenteraad of een school functioneert. Dat doen we op een bepaalde manier en als we daar niet duidelijk over zijn en niet helder hebben wat het belang daarvan is, dan is dat moeilijk over te dragen aan de volgende generatie, maar vooral aan nieuwkomers, mensen die van buiten komen. Voor hen is dat heel verwarrend, want ze weten niet waar ze aan toe zijn. En vaak zullen ze zich niet gedragen zoals wij dat van ze verwachten. Er wordt dus wel degelijk onderscheid gemaakt. Wij verwachten in Nederland toch dat je je op een bepaalde manier gedraagt. Het ontkennen van de geschiedenis van een land getuigt van weinig respect voor je eigen afkomst. Dat is ook een van de thema’s van ons boek Waartoe is Nederland op aarde?’

Hoe kun je openstaan voor een andere cultuur zonder die als een bedreiging te zien?
‘Het begint natuurlijk met een zekere eigenwaarde en daaraan ontbreekt het ons nog wel eens. De vraag is vooral ook in hoeverre je open moet staan voor anderen. Dat kan niet grenzeloos zijn. Voor bepaalde zaken is er natuurlijk een zekere speelruimte, maar binnen de grenzen die gelden binnen het land. Als mensen hier komen leven betekent dat natuurlijk ook dat ze zich op een bepaalde manier moeten gedragen. Als dat niet gebeurt, dan wordt het chaos. Dat is ook regelmatig gebeurd. Er ontstaan soms patronen die tot frictie leiden en dat is een probleem. Als je eenmaal met een verpauperde buurt te maken hebt, dan is het heel moeilijk om de boel op orde te houden. In Europa is dat zichtbaar in de achterstandswijken van Parijs of Marseille en wat op bepaalde plaatsen in Nederland, zoals in Den Haag, ook gebeurt. De gemeenschap heeft dan weinig grip op waar die mensen zich bevinden en dat is zorgwekkend.’

Zijn we de grip op de samenleving aan het kwijtraken?
‘Dat is ten dele het geval. Die grip is er namelijk alleen wanneer mensen een bepaalde mate van eensgezindheid hebben. Als de gezindheid van grote groepen fundamenteel gaat afwijken van wat wij belangrijk vinden wordt het lastig om gemeenschappelijk op te treden. Ieder beleid wordt dan krachteloos, omdat het in een voedingsbodem terecht komt die daar niet goed op aansluit of die niet welwillend is. Er ontstaan in het uiterste geval groepen die weinig betrokkenheid tonen bij Nederland of die soms ronduit vijandig staan tegenover Nederland, terwijl men wel hier woont.’

Moet je tolerant zijn tegen intolerantie?
‘Het woord tolerantie houdt altijd ook een opdracht in. Je moet verdragen dat de ander een afwijkende levensopvatting heeft. De Engelse filosoof John Locke (1632 -1704, red.) brengt in zijn Letters concerning toleration uit 1689 een wat ander tolerantie begrip naar voren. Een van de centrale vragen in dit geschrift is wat een staat kan tolereren binnen zijn eigen instituties. Locke staat daar heel kritisch tegenover de plaats van de katholieke kerk in de toenmalige samenleving. Een dergelijke kerk kan volgens Locke niet getolereerd worden, omdat zij in zijn tijd een eigen maatschappelijke macht vormde die de eenheid van de rechtsstaat ondermijnt. Het begrip tolerantie is eerlijk gezegd een beetje uitgewoond. Het lijkt in de praktijk vaak meer te gaan om een vorm van onverschilligheid: tolerantie is dan dat de ander mag doen wat hij wil. Oorspronkelijk wijst het juist op de noodzaak van een inspanning van verschillende partijen: het verdragen van elkaar in hun verscheidenheid. Tolerantie is bovendien een erg abstract begrip. De vraag of je moet tolereren dat mensen vanuit hun eigen cultuur zaken anders aanpakken is niet zomaar te beantwoorden. Dat hangt ervan af. Laten we vooropstellen dat een rechtszaak al de speelruimte definieert waarbinnen je allerlei afwijkend gedrag mag vertonen. Maar het lijkt me wel duidelijk dat je niet kunt tolereren dat de rechtsstaat zelf wordt afgewezen.’

Wat is dan de bedoeling van tolerantie?
‘Je moet hoe dan ook uitgaan van bepaalde waarden die in onze instituties tot uitdrukking komen. Tolerantie kent haar grenzen. Sommige mensen kunnen bijvoorbeeld wel zeggen dat ze geen Nederlands willen spreken, maar als ze ook lid willen zijn van onze samenleving en bijvoorbeeld juridische en politieke rechten claimen, dan dienen ze ook het publieke debat te kunnen volgen. Daar hoort kennis van het Nederlands bij. Verder denk ik dat het belangrijk is dat iedereen verschil leert te verdragen.’

De westerse filosofie heeft een lange traditie. Zijn andere vormen van filosofie uit andere culturen evenveel waard?
‘Daar kan ik geen simpel antwoord op geven. De moderne westerse filosofie is in de loop van haar ontwikkeling op een kortzichtige manier ‘kritisch’ geworden, een ontwikkeling die ertoe heeft geleid dat ze haar eigen grondslagen heeft ondermijnd. Tegelijkertijd is het onmiskenbaar zo dat de westerse filosofie mede aan de basis staat van de moderne wetenschap, techniek en rechtsstaat. Als je de problemen van de samenleving wilt doordenken zul je je dus hoe dan ook moeten bezighouden met de geschiedenis van de westerse filosofie. Dat alleen al geeft die traditie een enorme voorsprong ten opzichte van de rest. Maar ik ben de eerste die ook de problemen onderkent van de westerse filosofie, die mede debet is aan de huidige culturele verwarring. We moeten daar mede vanuit onze eigen voor-moderne traditie een zeker tegenwicht aan bieden. We hebben het dan dus over een tegenwicht aan iets in onszelf, en ja, ook tegen ons eigen postmoderne relativisme. Daar kunnen natuurlijk ook andere tradities een rol bij spelen, maar de westerse traditie zelf neemt binnen de filosofie een centrale plaats in, omdat die ons heeft gebracht waar we ons nu bevinden.’

Is de niet-westerse filosofie inwisselbaar voor de westerse filosofie?
‘Nee, dat kan dus niet. Natuurlijk bestaan er ook allerlei andere interessante inzichten, maar onze moderne wereld is van begin tot eind verbonden met de westerse filosofie, inclusief het hele verhaal over de mensenrechten en afschaffing van de slavernij. Het is dus ook nogal ironisch dat men de geschiedenis van het Westen tegenwoordig volop bekritiseert en problematiseert, waarbij men nogal eens vergeet dat men dit veelal doet aan de hand van Verlichtingsdenken. Wij zijn inderdaad een cultuur die slavernij heeft gekend, zoals vele andere culturen overigens, maar we zijn ook de cultuur die de taal en het rechtsstelsel hebben ontwikkeld om slavernij af te wijzen. Met die dubbelzinnige erfenis zullen we moeten leren leven.’

Bron: https://dekanttekening.nl/interview/concept-multiculturele-samenleving-is-uitermate-problematisch/

Verzet tegen massale immigratie heeft niets met racisme te maken

Veel Italianen zijn tegen migratie. Dat wordt duidelijk uit de brede steun voor het beleid van gesloten grenzen van de Lega/Vijfsterrenbeweging-regering. Maar betekent dat ook dat Italianen zich tegen de vijf miljoen migranten die het land telt keren? Nee, integendeel. Veel Italianen maken een onderscheid tussen migratie en migranten. En dat onderscheid zou ook in dit land gemaakt moeten worden.

Het lijkt er op dat veel Italianen zich wel tegen migratie keren, maar niét tegen de in het land verblijvende migranten. Kán dat? Tegen migratie zijn, maar niet tegen migranten? Ja, dat denk ik wel!

Discriminatiekaart

Voorstanders van (massa-)immigratie willen ons graag doen geloven dat het niét kan. Dat tegenstanders van migratie óók tégen migranten zijn. Om vervolgens de discriminatiekaart te trekken: want wie tegen migratie is én tegen migranten discrimineert Afrikaanse en andere bevolkingsgroepen… Eurocommissaris Frans Timmermans spant de kroon door migratie te bepleiten omdat Afrikanen en Europeanen elkaar broeders en zusters zouden zijn.

Racisme-val

Deze racisme-val is schandalig en onzinnig. Want wie tegen migratie is, is tegen beleid, niét tegen mensen! Tegen het beleid om de grenzen open te zetten voor migranten van buiten Europa. Daar zijn goede redenen voor aan te voeren die niets met racisme van doen hebben! Verzet tegen massa-immigratie richt zich – per definitie – ook niet tegen migranten die al in Europa gevestigd zijn. Als zij hier legaal verblijven hebben zij het recht om hier te zijn en hier te blijven.

Politieke discussie

Die politieke discussie moet gevoerd worden. Willen we dat Europa een toevluchtsoord wordt voor vluchtelingen en migranten uit andere delen van de wereld, waar het leven minder gemakkelijk is? Willen we onze grenzen hermetisch sluiten voor iedere vreemdeling die er aanklopt?

Of willen we dat Europa alleen – zo lang als dat nodig is – vluchtelingen opvangt die in levensgevaar zijn en niet in de eigen regio kunnen worden opgevangen en alleen andere migranten toelaat die een aantoonbare toegevoegde waarde hebben voor onze samenleving?

Ik kies voor het laatste! Naar het voorbeeld van Australië, Nieuw-Zeeland en Canada. Gebaseerd op individuele selectie op basis van opleiding en ervaring. Met de concrete behoefte aan menskracht voor onvervulbare vacatures, die niet door automatisering en robotisering vervangen kunnen worden, als enige referentiekader.

Geschreven door Erik De Ridder

Extreem rechts is tegen de vrijheid

Sommigen onder jullie denken dat extreem rechts in Vlaanderen voor de vrijheid is. Dit is echter een foute mening en ik ga dat in deze tekst bewijzen!

BELASTINGEN

Libertariërs zoals het Nationaal-Libertarisch Kompas willen het huidige belastingsysteemgrondig hervormen. We pleiten voor een vlaktaks van 15% en we willen dat de superrijken zoals de Hutsjes en de Couckes niet alles kunnen aftrekken van de belastingen. Libertariërs vinden dat niet enkel de gewone man zoals u en ik belastingen moet betalen, maar dat zeker de superkapitalisten, de elite dus hun steentje mogen bijdragen. Extreem rechts belooft enkel beperkte belastingsvermindereringen als Vlaanderen onafhankelijk wordt en in de parlementen, vooral het Europese, komen ze steeds op voor de belangen van de superrijken. Mensen kunnen enkel vrij en zorgeloos leven met lage belastingen. Een stem op extreem rechts zal dus niets veranderen aan het huidige onterechte belastingsysteem!

STAAT

Libertariërs zoals het Nationaal-Libertarisch Kompas willen een zo klein mogelijke bestuurde, welisbaar onafhankelijke staat Vlaanderen. We willen dat de macht verdeeld wordt naar lagere beslissingsniveaus zoals de provincies, de regio’s en de gemeenten. We vinden dat de staat de burger zoveel mogelijk met rust moet laten en zoveel mogelijk ipv de mensen te pesten ze in vrijheid laten leven! Extreem rechts wil echter een sterke staat Vlaanderen met nog meer wetten en regeltjes, dat noem ik geen vrijheid!

VRIJE MENINGSUITING

Libertariërs zoals het Nationaal-Libertarisch Kompas zijn voor de absolute vrijheid van meningsuiting, zowel qua gesproken als geschreven taal. Van ons mag en moet alles gezegd worden, ook in de media. We zijn ook voor bindende referenda, wat dat is pas vrijheid! Extreem rechts is enkel voor de vrije meningsuiting als het hun zelf past Uiteraard vinden ze het Cordon Sanitaire tegen hen anti-democratisch, maar denkt u echt dat u in een Vlaanderen onder extreem rechts bestuur alles zal mogen doen wat niet strafbaar of oneervol is of alles mogen zeggen wat u wil. Vergeet dat maar schoon want extreem rechtse vrijheid is enkel schijn!

POLITIESTAAT

Libertariërs zoals het Nationaal-Libertarisch Kompas willen geen sterke politiestaat met op elke hoek van de straat een politieagent. Laat dat duidelijk zijn. Criminaliteit moet voor ons ook aangepakt worden, maar de buitensporig hoge straffen die extreem rechts op criminaliteit wil leggen zijn uitermate hoog. Het zal uw eigen kind maar zijn dat heropgevoed moet worden. Libertariërs gaan er van uit dat in de meeste gevallen de politie en het gerecht niet uw beste vrienden zijn! Dit vergeten blijkbaar veel kiezers van extreem rechts.

BESLUIT

In deze opinietekst heb ik aan de hand van 4 belangrijke voorbeelden aangetoond dat extreem rechts niet de grootste vriend van de vrijheid is! Wat kan u dan wel doen als gewone burger? Alle vrijheidsgezinde teksten delen op de sociale media en als burger u blijven verzetten tegen de wetten van de elite tegen onze vrijheden. De strijd zal moeilijk zijn en de strijd voor een grote libertarische partij ook! Bedankt om mijn artikel te lezen en eventueel te delen!

Geschreven door Erik De Ridder

Het gemeenschappelijke verhaal van het christendom, het nazisme en het marxisme

Iedereen kent het traditionele christelijke verhaal over de oorsprong van de mensheid, het concept van de erfzonde en het concept van redding en oordeel. Jehovah schept Adam en Eva. Adam en Eva eten de vrucht van de boom der kennis en krijgen kennis van goed en kwaad nadat ze verleid zijn door de slang (vaak genaamd Satan of Lucifer), en worden daardoor uit de tuin verbannen. Duizenden jaren later stuurt Jehovah Jezus, zijn enige zoon, om aan het kruis te sterven en zogenaamd de weg vrij te maken voor de verlossing van de mensheid. En uiteindelijk komt de dag des oordeels wanneer de gelovigen naar het koninkrijk van Jehova gaan en alle anderen tot de hel worden veroordeeld.

Dit is ook het verhaal dat door de islam wordt gedeeld, behalve dat het in de islam de profeet Mohammed is die leringen openbaart die de weg wijzen voor de mensheid. Ik moet erop wijzen dat de mythe van de erfzonde oorspronkelijk een joodse mythe was (die misschien ook zijn wortels had in oudere culturen), maar het verhaal van de val gevolgd door verlossing en oordeel is in wezen christelijk.

Maar zou je geloven dat hetzelfde verhaal wordt gedeeld door zowel de nazi- als de marxistische ideologie?

Blijkbaar geloofde de nazi-ideologie in hetzelfde kosmologische conflict dat ten grondslag lag aan het zoroastrische, christelijke en islamitische denken, alleen dat ze geloofden dat het Arische ras licht was en elk ander ras van de mensheid duister. Ze waren er op de een of andere manier van overtuigd dat de wereld ooit uit slechts één ras van mensen bestond (namelijk het Arische) tot de opkomst van verschillende rassen, en ze geloofden dat het paradijs op aarde zou worden geregeerd door het Arische ‘meesterras’ en tot stand zou worden gebracht door hun overheersing van de wereld en de vernietiging van zogenaamde “Untermenschen” .  Er is een soortgelijk geloof met betrekking tot het bestaan ​​van andere rassen in de kosmologie van Nation of Islam, die blijkbaar gelooft dat de hele mensheid vroeger zwart was en dat blanke mensen werden gecreëerd door een kwaadaardige wetenschapper genaamd Yakub.

De filosofie van Karl Marx benadrukt ook een soortgelijk verhaal. Karl Marx voerde samen met Friedrich Engels aan dat de primitieve menselijke samenleving oorspronkelijk een egalitaire samenleving was waar gemeenschappelijk eigendom de overhand had. In wezen primitief communisme, of Ur-communisme. Volgens dit verhaal eindigt dat tijdperk met de introductie van privébezit. Privébezit leidde volgens de geschiedenistheorie van Karl Marx tot monarchie, feodalisme en uiteindelijk kapitalisme, die allemaal worden beschreven als autoritair en slaafs van aard. Na een revolutie van de arbeiders tegen het kapitalisme, en na de opkomst van het socialisme, dacht Marx dat de samenleving onder de dictatuur van het proletariaat zou komen en dat dit uiteindelijk zou leiden tot de droom van een wereld zonder regeringen, wetten, naties, sociale klasse en privé-eigendom,

Is het patroon je al opgevallen?

Het christendom, het nazisme en het marxisme geloofden allemaal dat de wereld oorspronkelijk “perfect” was tot de opkomst van een of andere aberratie, en dat de wereld uiteindelijk gered zou worden door de verwijdering of vernietiging van die aberratie en dat er een perfecte orde zou ontstaan ​​op aarde. Voor christenen is de afwijking kennis, in het bijzonder de kennis om over goed en kwaad te beslissen. Voordat de slang Adam en Eva verleidde, waren ze hersenloze gedachteslaven. Voor de nazi’s was de afwijking raciale diversiteit in tegenstelling tot raciale “zuiverheid”. Voor marxisten is de afwijking privé-eigendom in tegenstelling tot collectief eigendom. Ze geloofden allemaal in een afwijking die was gebaseerd op dat wat de mens in staat stelde zich van anderen te onderscheiden of zichzelf een eigen identiteit te geven. De christenen veroordeelden het individuele denken, en de vrijheid daarvan, als erfzonde. De nazi’s veroordeelden biologische en raciale individuatie als ‘onmenselijk’. En marxisten veroordeelden de geboorte van privé-eigendom als gelijkwaardig aan de erfzonde. Ze veroordeelden individualiteit en droomden van een wereld waarin iedereen op de een of andere manier hetzelfde was. Het christelijk geloof schreef totale theocratie voor, de nazi-ideologie schreef totale raciale hegemonie voor en het marxisme schreef totaal egalitarisme voor. Als je erover nadenkt, weet ik zeker dat je je realiseert dat deze doelen toch niet zo verschillend zijn. Het enige verschil tussen hen zou hun houding ten opzichte van religie zijn, aangezien het marxisme religieus geloof omschrijft als onderdeel van de val uit de primitieve egalitaire samenleving. 

Ik heb ook het gevoel dat het verhaal achter alle drie de overtuigingen voortkomt uit Hesiodus’ mythe van de Gouden Eeuw, en de houding die eraan ten grondslag ligt. In de Griekse mythologie was de Gouden Eeuw een tijdperk waarin de mensheid in harmonie met de goden leefde, zonder moeite of verdriet, en waar de overvloed aan voedsel praktisch oneindig was, dus het was voor mensen niet nodig om landbouw te bedrijven. In het verhaal van Hesiodus eindigt deze Gouden Eeuw wanneer Zeus de Titanen verslaat, geregeerd door Cronus, en de mensheid regeert, en dan steelt Prometheus het vuur van de goden, dat door Zeus werd onthouden, en gaf het aan de mensheid. Door dit te doen, gaf Prometheus elke persoon de bron van intellect, geest en de drang om het nest te verlaten en zijn eigen pad uit te stippelen en zichzelf te individualiseren, en Prometheus werd ervoor gestraft. De Grieken geloofden dat elk tijdperk (behalve het heroïsche tijdperk) steeds slechter werd, waarbij de mensheid steeds meer voor zichzelf moest zwoegen. Zo smachtten de Grieken naar de dagen dat ze in harmonie met de goden leefden, en Prometheus werd negatief beoordeeld omdat hij de mensheid naar opeenvolgende tijdperken van lijden leidde. Het verschil is dat er in het Griekse denken geen enkele voorstelling lijkt te zijn van een utopie die plaatsvindt aan het einde van de menselijke geschiedenis, veroorzaakt door het wegnemen van een veronderstelde afwijking in de mensheid. Het enige dat in de Griekse mythologie zeker is, is dat op een dag de huidige generatie van de mensheid zal worden vernietigd zoals eerdere generaties. 

Ik weet eerlijk gezegd niet waar deze Gouden Eeuw-mentaliteit vandaan komt, en ik heb niet het gevoel dat het idee van een perfecte samenleving in het begin die in de loop van de tijd degenereert een echte basis heeft in de werkelijke menselijke geschiedenis. Als er iets is, is de menselijke beschaving voortdurend in ontwikkeling en ten goede gevorderd, en ons begrip van de wereld is in de loop van de tijd eveneens geëvolueerd. Of dat wordt toegeschreven aan het vuur van Prometheus, is voor jouw mening . Maar serieus, zou je echt willen dat de mensheid terugvalt naar het stenen tijdperk, het paleolithische tijdperk, of de dagen dat we equivalent waren van chimpansees? Want naar mijn mening is dat wat het verhaal van de Gouden Eeuw lijkt aan te moedigen. Het moedigt regressie aan in plaats van meer begrip, en tribalisme in plaats van geïndividualiseerd bestaan. En in de vorm van een christelijke, nazi- en marxistische ideologie is dit zelfs nog flagranter omdat het individuatie op alle niveaus veroordeelt en een staat van homogeniteit verlangt. In zekere zin kan dit op zijn eigen manier als een regressie worden opgevat.

bron en vertaald: https://mythoughtsbornfromfire.wordpress.com/2015/05/18/the-common-narrative-of-christianity-nazism-and-marxism/

We leven niet meer in een democratie

In theorie is Belgie, alhoewel ik liever in een vrij Vlaanderen zou leven, een democratie waarin alle burgers gelijke rechten hebben. Wie hier openlijk kanttekeningen bij zet, kan rekenen op felle tegenstand. We leven toch in een vrij land? We zijn toch gelijk voor de wet? Ons parlement wordt toch democratisch gekozen? En het definitieve argument dat alle andere argumenten overbodig moet maken: we hebben het hier zoveel beter dan in <land naar keuze invullen>. Wees blij dat je in Belgie woont! Maar is dit waar of is het alleen maar een droombeeld waar velen zich aan vastklampen?

Er is iets dat me opviel deze week (ik schrijf dit op 30/03). Volgens premier De Croo is België ‘groot voorstander’ van autonome militaire eenheden onder EU-vlag. Werkelijk? Zijn de inwoners van deze ‘democratie’ hier ooit over geraadpleegd? Natuurlijk niet. De Croo is de vertegenwoordiger van de bevoorrechte klasse die zichzelf als alle Belgen ziet. Wat zij met elkaar uitdenken = de mening van de burger. Wat gewone burgers hiervan vinden, doet niet ter zake. Zij zijn niet België, zij kunnen maar beter luisteren naar degenen die het beter weten, de bevoorrechte klasse dus.

Het verschil tussen vrijheid en dictatuur? — “When governments fear the people, there is liberty. When the people fear the government, there is tyranny.”

DE ONDERKLASSE HEEFT NIETS TE ZEGGEN

Deze arrogante houding over de EU is helaas geen uitzondering. De bevoorrechte klasse bepaalt welke koers wij als land varen, en neemt daarbij een loopje met de democratie. In juni 2020 verscheen er een artikel van een linkse, dat hij links is doet er even niet toe! Hij onderzocht wat hoger en lager opgeleiden eigenlijk wilden en hoe vaak hun wensen in beleid werden omgezet. Hij kwam tot de schokkende conclusie dat de wensen van hoger opgeleiden – vooral als ze ook nog een hoog inkomen hadden – altijd de doorslag gaven.

De onderklasse (wij, het gewone volk) heeft geen schijn van kans als de bovenklasse er anders over denkt. Hij beschreef wat de gevolgen zouden zijn als alle groepen werkelijk gelijk zouden worden vertegenwoordigd: ‘Om een paar voorbeelden te noemen: sociale voorzieningen zouden worden uitgebreid, de verschillen tussen rijk en arm zouden kleiner zijn, immigratie zou meer worden beperkt, criminaliteit zou harder worden bestraft en Europese integratie zou worden teruggeschroefd.’ Dit rijtje zal u misschien bekend voorkomen… het wordt ook wel populisme genoemd. Ook mij als libertarier wordt verweten een populist te zijn!

OLIGARCHIE

In feite heeft het grootste deel van België al lang geen inspraak meer. We leven in een maatschappij waarin een bevoorrechte groep de macht in handen heeft en de eigen belangen vooropstelt. Maar dit is een werkelijkheid die het natuurlijk niet zo lekker doet bij de kiezers. En dus werpen de leden van het establishment zich op als verdedigers van de democratie. Ze hebben de mond vol van democratische waarden en zetten uitverkoren groepjes op een voetstuk om maar te bewijzen hoe tolerant en ruimdenkend ze zijn.

Tegelijkertijd zijn ze helemaal niet zo ruimdenkend als het over gewone mensen gaat. Ze kijken neer op mensen die anders denken over zaken als immigratie, QR-codes, vrijheid, democratie, nationalisme, staat, elite, criminaliteit of de EU. Ze willen hier niet eens over in discussie, want hun gelijk is boven elke discussie verheven. Een rapport over de kosten van immigratie vinden ze xenofoob. Maatregelen tegen criminaliteit zijn al snel racistisch en zorgen over de EU zijn natuurlijk bekrompen. Mensen die zich niet laten vaccineren zijn uiteraard dom. Burgers die kritiek op hen hebben zijn dan ‘populisten’ of zelfs ‘extreemrechts’ of erger.

Wat eenlingen roepen op twitter, in de media of zelfs in het parlement kunnen we nog afdoen als incidenten. Erger is het als het establishment deze vergelijkingen langdurig als wapen inzet tegen een groot deel van de bevolking. Met het establishment bedoel ik hier de gevestigde orde: politiek, media, wetenschappers, de top van het bedrijfsleven en van de overheid. Deze groep heeft de macht in België en al zitten er natuurlijk ook andersdenkenden in (de meesten dan nog gecontroleerde oppositie van PVDA/PTB en VB), de tendens is duidelijk. Niet allemaal zullen ze het hardop zeggen, maar velen voelen zich verheven boven de gewone burgers. Zij zijn verstandiger, ruimdenkender, hoogstaander; zij zijn de echte democraten.

DEMOCRATIE TEGENOVER EXTREEMRECHTS

Ik las een proefschrift over extreemrechts, alhoewel ik liberaal libertarier ben en er stond een definitie van extreemrechts die voortbouwde op het werk van andere politicologen. ‘Voor dit proefschrift is ervoor gekozen om dicht bij de definitie van McGowan te blijven, verrijkt met de door Mudde en Carter genoemde kenmerken en elementen. De definitie luidt dan ook als volgt: Individuen zijn extreemrechts wanneer zij een uitgesproken ideologie hebben die wordt gekenmerkt door nationalisme, racisme, xenofobie, een antidemocratische houding en/of de roep om een sterke staat.’

Deze definitie lijkt heel redelijk, tot we gaan kijken hoe de termen gedefinieerd worden. Voor dit stuk licht ik er maar een uit: antidemocratisch. Op bladzijde 29 staat namelijk: ‘In de helft van de onderzochte studies kwamen vijf elementen steevast naar voren: nationalisme, racisme, xenofobie, antidemocratische houding (ook wel: anti-establishment) en de roep om een sterke staat (ook wel: ‘law and order’- standpunten).’

Komt dat even mooi van pas voor de gevestigde orde. Het establishment wordt hier gelijk gesteld aan de democratie, en kritiek op het establishment is dan antidemocratisch en een kenmerk van extreemrechts. We kunnen onze schouders ophalen over een definitie in een of ander proefschrift, maar heeft u hier brede verontwaardiging over gezien? Welnee. Dit is een denkwijze die keurig aansluit bij de onderbuikgevoelens van de bevoorrechte klasse, al mogen we dat vast geen onderbuikgevoelens noemen. Dat is een term die gereserveerd is voor WIJ de onderklasse die ik als libertarische vrijheidsstrijder verdedig.

HET KERNPROBLEEM

In dit landje kunnen gewone burgers de staat niet vertrouwen. Ze weten dat zij hard gepakt zullen worden als zij een foutje maken terwijl leden van het establishment straffeloos wegkomen met veel ergere zaken. (zie bv. de zaak Sihame EK) In België bepaalt datzelfde establishment op alle terreinen wat er gebeurt, ook als de gevolgen vooral terecht komen bij de gewone burgers. Als die gewone burgers dan kritiek uiten worden zij weggezet als populisten of extreemrechts. De macht heeft alle troefkaarten in handen. Is dit land werkelijk nog een democratie?

Het kernprobleem dat aan de basis van alle andere problemen ligt, is de kortzichtige arrogantie van grote delen van ons establishment. De opportunistische machtsgreep van onze huidige politici in de coronacrisis is daar slechts het laatste voorbeeld van. Verstandig beleid was te veel gevraagd, liever gebruikte men de crisis voor politiek gewin. Nu ook in de bovenklasse de kritiek aanzwelt want de inflatie zal dit jaar enorm hoog zijn, en dat zullen niet enkel wij, maar ook de elite voelen, zal er wel een koerswijziging volgen, maar dat is lapwerk. De echte koerswijziging zou veel dieper moeten gaan.

België kan een prachtig land zijn, alhoewel een vrij Vlaanderen beter zal zijn. Maar daarvoor is het hard nodig dat onze bovenklasse eens grondig in de spiegel gaat kijken. Want op dit moment is België BelZIEK en zeker geen democratie waarin alle burgers gelijke rechten hebben. Het is een klassenmaatschappij. geregeerd door de elite.

Gewone man, de onderklasse voor de tirannieke bovenklasse, kom in het verzet! Steun NU het libertarisme, steun de democratie, steun de vrijheid, steun ons, het Nationaal-Libertarisch Kompas en deel ons zoveel mogelijk op sociale media! Overweeg de volgende verkiezing een stem op VolksLiga, een partij met propere handen die ik volledig steun!!!

Geschreven door Erik De Ridder

Deel 1: De wil naar vrijheid uitoefenen

De Westerse mens is over hoge bergen als de Himalaya geraakt, doorgedrongen tot de dichtste oerwouden, door ijs geploeterd naar de Noord- en Zuidpool, en zelfs diep de zee en de aarde in. Zo hebben onverschrokken Westerse ontdekkingsreizigers de buitenwereld verkend. De wereld van de geest, het uitgestrekte continent van het bewustzijn, bleef echter min of meer tot de psychologen Carl Gustav Jung, Sigmund Freud en tijdgenoten grotendeels onbekend. Vóór hen waren een aantal woestenijen ontdekt door psychologen, maar daarachter lagen uitgestrekte onontgonnen mentale gebieden.

De volgende pagina’s leren ons geleidelijk hoe we de wilskracht in ieder van ons kunnen ontwikkelen, naarmate we ons tegenwoordig meer bevinden in een wervelende, tumultueuze wereld van tegenstrijdige krachten die al onze vrijheden bedreigen. We kijken naar ze, we zien ze, we worden gedwongen om hun domme maar gevaarlijke wetten toe te passen, waarvoor we onszelf vaak hulpeloos zien totdat we ons als verzetsstrijders activeren. Ondertussen ervaren we ook een sterk gevoel van frustratie omdat we naar onverwachte bestemmingen worden gedreven beheerst door de heersende elite.

In vervlogen tijden zijn wijzen op avontuur gegaan in deze zeldzame gebieden van menselijk bewustzijn zonder de bekende en wetenschappelijke resultaten van vandaag, en van daaruit werden de wereldreligies gesticht op basis van pure speculatie, waar god en mens tot op de dag van vandaag een compleet mysterie blijven.

Carl Gustav Jung vestigde onze aandacht op het domein van betekenissen achter de wereld van uiterlijke dingen. Tegenwoordig kennen we de redenen voor massa’s onverteerde ervaringen, rusteloosheid, gerafelde zenuwen en psychische stoornissen. Van daaruit lijdt ook het fysieke lichaam, dat op de geest reageert. Onopgeloste en niet-onderzochte spanningen die ziekte en kommer veroorzaken, worden in het bewustzijn opgebouwd, terwijl artsen vaak rust en stilte voorschrijven. Het lichaam is gemakkelijk in te stellen; het is een heel andere zaak om de geest tot rust te brengen. Ondertussen moet elke vrijheidsstrijder afzonderlijk, aangezien we allemaal strijders zijn, toelaten dat innerlijke creatieve energieën constructief worden gekanaliseerd, en dit door het uitoefenen van de wil of wil-tot-kracht.

Met de uitgeoefende individuele wil, die uiteindelijk de uitgeoefende collectieve wil van heel het volk
vormt, zullen we dit land terug echt vrij maken. Een veranderde en betere wereld in een libertarische
samenleving moet opnieuw tot stand worden gebracht door het enorme reservoir van “gewone mensen die het beu zijn” aan te boren, zodat de vrije libertarische maatschappij uiteindelijk zegevierend onder ons kan worden gevonden. Uiteraard moeten we positieve bedoelingen en krachten in onze samenlevingen koesteren en elke aangelegenheid tot positieve verandering steunen. Onze houding moet een van de “Triomfen van de Wil” zijn, over de krachten van de fanatiek heersende klasse mentaliteit zoals die tegenwoordig wordt aangetroffen.

De volgende delen en deze pagina zijn geschreven als een introductie en een gids voor de ‘wil’-ervaring en training. Het is een hulpmiddel voor de snelle verkenning, ontwikkeling en benutting van de wil, beschrijft de kwaliteiten en verschillende aspecten ervan en hoe deze het beste kan worden bediend.

In het licht van de heersende elite-regeringen mogen we ons echter nooit zwak of onmondig voelen, omdat we samen de stroom van de huidige antivrijheidsgebeurtenissen kunnen en moeten veranderen. Iedereen zou voor zichzelf moeten denken in het besef dat de huidige regeringsacties om onze vrijheden die ze ons opleggen, gedoemd zijn te mislukken, en dat al hun inspanningen uiteindelijk tevergeefs zijn, hoe sneller libertariers opstaan en het liefst de macht verwerven of toch tenminste de libertarische partij VolksLiga in de parlementen en de gemeenteraden, des te meer kans op een vrije samenleving alhoewel eigenlijk zoals we verder zullen leren, de wil van het volk voor verandering het allerbelangrijkste blijft.

Ik vertrouw erop dat de ontwikkeling van de “WIL” van iedereen een substantiële rol kan spelenbij het aanbreken van een nieuw tijdperk voor het vrijheidsdenken dat ik libertarisme noem. Ik laat de volgende stap over aan jullie, de ‘gewone mens die het beu is”.

Dit artikel wordt uiteraard vervolgd in deel 2!

Geschreven door Erik De Ridder en Geoff.

Waarom Groen geen kiezers kan overtuigen

Groen wou in 2019 de grootste worden van de progressieve partijen. Dat lukte niet. Ondertussen zakken ze weg in de peilingen en in hun grote gelijk.

Wat te doen?

Meyrem Almaci (Groen) is opgestapt. Daarmee zijn bijna alle Vlaamse partijvoorzitters die verloren bij de verkiezingen van 2019 weg: Gwendolyn Rutten (Open VLD), Wouter Beke (CD&V) en John Crombez (sp.a). Enkel Bart De Wever (N-VA) zit er nog, voorzitter voor het leven lijkt hij wel. De voorzitter kwestie wordt stilaan een existentiële vraag voor N-VA. Maar vandaag is de vraag wie kan Groen opnieuw op de rails zetten? En hoe moet dat dan?

Eigenlijk is het geen goed moment om voorzitter van Groen te worden. De peiling die samen met dit artikel verschijnt, zal niet goed zijn voor Groen. De nieuwbakken voorzitter van Groen lijkt dan ook voorbestemd om de verkiezingen in 2024 te verliezen. Ook een fijn vooruitzicht. Want hoe dan ook ben je dan als voorzitter gekwetst, of kwetsbaar.

Regeringsdeelname

Maar waarom staat Groen nu in de hoek waar de klappen vallen? Voor het eerst in 20 jaar zitten ze in de regering en energie, ecologie, natuur en klimaat het domineren politieke debat. Groen zou toch bij uitstek de vruchten moeten dragen van die politieke aandacht? Maar het lukt niet.

Misschien is de maatschappij te groen geworden voor Groen

Misschien is de maatschappij te groen geworden voor Groen. Misschien vinden veel kiezers dat de basiseisen van die partij zijn verworven en dat ze nu te ver gaat, overdrijft. Daarmee win je geen kiezers. Enkel de overtuigde, de geradikaliseerden blijven dan over. Zoals in Gent. Waar op de Gentse feesten één fastfood kraampje op twee geen vlees meer mag aanbieden. Ga daarmee naar de verkiezingen. Het is als tijdens een verkiezingscampagne voorstellen dat je de salariswagen zal afschaffen.

Uit de bubbel

Je mag dan overtuigd zijn, maar dat werkt enkel in de eigen bubbel. Eens in de buitenwereld win je daar politiek niet mee. Wie wil dat burgers minder vlees eten, moet ze daartoe verleiden, niet verbieden. De vraag is of de overheid zich wel moet bemoeien met de hoeveelheid vlees die de burger consumeert. Trouwens komen er compensaties als die veggie-standjes niet goed verkopen? Of zijn die plaatsen goedkoper?

Amper twee weken geleden zei Rik Van Cauwelaert op onze podcast dat Groen tegen de muur loopt van haar eigen overtuiging. Het is fijn om rechtlijnig te zijn in de oppositie. Daar kan dat. Maar in de regering komen ze er nergens mee. De realiteit van het regeren blijkt weerbarstiger. Groen manoeuvreert van de ene impasse in de andere.

Drammen

Dé taak voor de nieuwe voorzitter van Groen is de geloofwaardigheid herstellen en de drammerige toon die afspat van de Groen website milderen. ‘Het oude economische model, verslaafd aan olie, gas, steenkool en oneindige groei, heeft z’n grenzen bereikt.’ Zo staat het in het partijprogramma. Zo stelt Groen het economische systeem, onze manier van leven, in vraag. De economie moet niet altijd groeien want dat legt een te grote druk op het ecosysteem. Maar zeg je daarmee niet aan de kiezer: u moet verarmen, dat is beter voor de natuur? Met een dergelijk dromerig, voluntaristisch, misschien wel radicaal wereldbeeld, word je geen grote partij.

Hetzelfde kan je zeggen over het energiestandpunt van Groen. ‘Tegen 2050 draait ons land voor honderd procent op een duurzame mix van zonne- en windenergie, waterkracht, geothermie, duurzame biomassa en golf- en getijdenenergie. Heel wat studies bewijzen dat het kan. Maar dan moeten we vandaag de juiste keuzes maken. Niet vasthouden aan achterhaalde technologieën. Uitstel kost immers handenvol geld.’ De vraag is of dit geen eco-populisme is, eenvoudige oplossingen voorstellen voor ingewikkelde problemen. Wie gelooft die mensen nog? Groene energie heeft ons allemaal 30 miljard gekost voor 20% van de stroomopwekking (cijfers 2020) en dan is die factuur nog niet volledig betaald. Nu de energieprijzen stijgen fietst Groen met tegenwind.

Kernenergie

Over kernenergie: ‘Kerncentrales houden altijd risico’s in, zeker de oude scheurtjes-centrales in België. Radioactief afval is een onaanvaardbare erfenis voor de volgende generaties. Bovendien hindert kernenergie de doorbraak van hernieuwbare energie. Daarom sluiten we tegen 2025 alle kerncentrales.’ Hoeveel kiezers geloven dat nog? Die ‘scheurtjes-centrale, is niet half zo gevaarlijk als voorgesteld. En hoe heeft kernenergie gehinderd om vandaag de geïnstalleerde capaciteit hernieuwbare energie te hebben?

Na de kernramp van Fukushima leek de kernuitstap een logische keuze. Maar dat momentum is nu echt voorbij

De kernuitstap moest dé groene trofee worden van deze regeringsdeelname. Was dat wel zo verstandig? Ook dat was iets dat leeft in een bepaalde groene bubbel. Wie oud genoeg is, kent ze. Het is die generatie groenen die met stickers zeulden ‘Kernenergie, neen bedankt’. Na de kernramp van Fukushima leek de kernuitstap een logische keuze. Maar dat momentum is nu echt voorbij. Zeker door de oorlog in Oekraïne en de gasprijzen.

Pragmatisch groen

Ze bestaan, de pragmatische Groenen. Die zien dat we co2-arm energie kunnen maken mét kernenergie in de energiemix. Misschien moeten die in de partij toch eens op tafel slaan. Enig pragmatisme zou Groen niet schaden bij verkiezingen.

Groen is vast overtuigd, maar heeft niet de communicatiekracht om dat uit te leggen. Politiek gelijk hebben is één ding, maar je moet ook gelijk krijgen door de kiezer, anders haal je geen stemmen. Dat lijken de Groenen te zijn vergeten. Steeds gelijk krijgen in de media heeft ze misschien vervreemd van de realiteit.

Bron: https://doorbraak.be/groen-tussen-gelijk-hebben-en-kiezers-overtuigen/

Oorlog in Oekraine, 5 vragen en antwoorden

De invasie van het Russische leger in Oekraïne kost levens en dwingt honderdduizenden op de vlucht. De Belgische regering reageert, met de steun van de N-VA, door wapens te sturen en nog dieper in de omhelzing van de NAVO te kruipen. Wat zeggen wij als libertariers?

Poetin dreigt dat Rusland kernwapens heeft. De westerse mogendheden hebben Rusland in principe uitgesloten van de financiële wereld. De Duitse sociaal-democratische regeringsleider Olaf Scholz zei dat de militaire uitgaven van het land moeten worden verhoogd tot twee procent van het BBP. De EU doneert 450 miljoen euro aan de Oekraïense regering om er wapens voor te kopen. Een aantal regeringen belooft wapens en militaire uitrusting, waaronder ons land. 

De veranderingen vinden in een oogwenk plaats, als een gigantische shockdoctrine, dat wil zeggen een grote gebeurtenis die wordt gebruikt om een ​​drastische prijsverandering door te voeren in het belang van het kapitaal. Wij als libertariersen al degenen die tegen de oorlog zijn, hebben behoefte aan een democratische discussie over deze kwesties.

1 Wat kan oorlog stoppen?

De Russische invasie is niet zo eenvoudig geweest als Poetin had gehoopt. De oppositie in Oekraïne is enorm, inclusief lokale defensiegroepen. Demonstraties in Rusland tegen de oorlog zijn gegroeid. In Berlijn verzamelden zich tot een half miljoen tegen de oorlog.
De prioriteit voor de internationale arbeiders- en vredesbeweging, maar ook voor ons libertariers overal, is het verlenen van humanitaire steun aan de bevolking van Oekraïne en maximale steun aan het oorlogsverzet in Rusland zelf. Zelfs voor de oorlog was de onvrede over het regime van Poetin wijdverbreid. 

2 Wat heeft tot de oorlog geleid?

Vladimir Poetin is een meedogenloze despoot, klaar om alle oppositie te verpletteren en zijn machtsgebied uit te breiden naar Oekraïne, Wit-Rusland, meer buurlanden en oorlogsgebieden, zoals in Syrië. Het regime van Poetin is het resultaat van decennia waarin het mondiale kapitaal grotendeels vrijelijk is verwoest. Het stalinistische systeem stortte in en werd vervangen door kapitalistische oligarchen. Een tijdlang leken Poetin en het Westen samen te werken. Voor de volkeren van de voormalige Sovjet-Unie betekende dit een drastische vermindering van de levensstandaard, waaronder een kortere levensverwachting.
Tegelijkertijd werden nieuwe imperialistische tegenstellingen opgebouwd. Het gaat om een ​​wereldwijde machtsstrijd – gevechten over strategische gebieden, hulpbronnen en economie, wat tegenwoordig geopolitiek wordt genoemd. De wereld van vandaag wordt politiek en militair in toenemende mate gedomineerd door de nieuwe Koude Oorlog tussen het VS-imperialisme en het Chinese imperialisme. In deze werelddivisie zijn China en Rusland hechter geworden. Dat is een van de redenen waarom Poetin gelooft dat hij de macht heeft om zo hard toe te slaan. Poetin meende dat de relatieve verzwakking van het VS-imperialisme na Irak, Afghanistan, de financiële crisis en de nieuwe Koude Oorlog hem ruimte zou geven, die in Syrië plaatsvond. Maar de oorlog op de grond heeft zich niet ontwikkeld zoals hij dacht en het Westen heeft harder gereageerd. De inspanningen zijn daarom toegenomen.
De slachtoffers van de oorlog zijn het volk van Oekraïne, terwijl de verantwoordelijkheid ligt bij het mondiale kapitalistische systeem dat door Poetin is gecreëerd en de verhardende imperialistische tegenstellingen.

3 Is de NAVO van karakter veranderd?

De NAVO is de oorlogsalliantie die in 1999 de bevolking van de Servische hoofdstad Belgrado meer dan 70 dagen bombardeerde, die in 2011 ook Libië bombardeerde en die vanaf 2015 de oorlog in Afghanistan leidde. Deze oorlogsinspanningen gingen schuil achter frases over democratie en natievorming. Maar net zo min als de oorlog in Irak, maakten de bommen de weg vrij voor democratische rechten. Het resultaat is het duidelijkst in Afghanistan. De oorlog van de NAVO leidde niet tot vrede, maar tot de terugkeer van de Taliban aan de macht en tot een uitgehongerde bevolking. In Libië resulteerde de bombardementsoorlog van de NAVO, met Belgische steun, in het neerslaan van de volksopstand die volgde op de Tunesische en Egyptische revoluties van 2011.
Libertariers moeten tegenwoordig tegen oorlog zijn en zich tegelijkertijd blijven verzetten tegen de NAVO, die wordt geleid door het VS-imperialisme en in haar belang handelt en een drijvende kracht is in de wereldwijde militaire wapenwedloop. Als Nationaal-Libertarisch Kompas steunen we de NAVO niet en voor ons moet een vrij Vlaanderen geen lid van de NAVO worden.

4 Zullen wapenleveranties, uit Belgie of uit andere staten, zorgen voor vrede en vrijheid?

In de afgelopen 12 maanden hebben de Verenigde Staten wapens ter waarde van een miljard dollar naar Oekraïne gestuurd. Nu zijn er drones uit het Turkije van Erdoğan, raketten uit Duitsland en pantserschoten van het Zweedse leger. Het feit dat regeringen nu wapens naar Oekraïne sturen, gebeurt niet om humanitaire redenen. Dat het niet de mensheid is die de westerse mogendheden regeert, blijkt ook vooral in Afghanistan. De wapens die nu worden verzonden, kunnen de Russische aanval mogelijk vertragen, maar weinigen geloven dat het de oorlog zou kunnen beslissen. Het is onwaarschijnlijk dat de westerse mogendheden luchtmacht en soldaten zullen inzetten, wat een grote oorlog zou veroorzaken. Maar de druk zal toenemen voor geëscaleerde inspanningen. Oorlog gaat ook over wie de wapens beheert en de beslissingen neemt, om democratische controle over het leger te hebben.
Het feit dat een massale publieke opinie de verschrikkingen van oorlog wil stoppen, betekent dat de regeringen in eerste instantie steun en steun kunnen krijgen achter de leveringen, die ze zullen gebruiken om snel nieuwe toeslagen voor het leger en de voortzetting van de NAVO-uitbreiding door te drukken.

5 Hoe moet het Oekraïense volk zich verdedigen?

President Zelensky is een populistische rechtse politicus die niet opkomt voor de belangen van het Oekraïense volk. Zijn regering heeft de belastingen voor grote bedrijven verlaagd, terwijl de levensstandaard van de meeste arbeiders is blijven dalen.
Veel Oekraïners willen een volksverdediging en duizenden zijn gemobiliseerd, onder meer met zelfgemaakte wapens. Verschillende video’s laten zien hoe mensen een beroep deden op Russische soldaten om niet te schieten en tanks zijn omgedraaid.
In de verschrikkelijke beproeving waarmee het Oekraïense volk nu wordt geconfronteerd, ondanks de noodzaak, is er de weg naar een voortdurende politieke strijd, om het heft in eigen handen te nemen en van de defensiecomités die nu nodig zijn om de strijd voort te zetten om te stoppen wat lijkt een Russische bezetting zijn. Het vereist democratische organisatie en coördinatie van onderaf. Een door de NAVO geleid Oekraïne is ook geen democratisch of eerlijk alternatief.