Cultureel marxisme is de belangrijkste bron van moderne verwarring – en het verspreidt zich

Terwijl het marxisme grotendeels uit de arbeidersbeweging is verdwenen, floreert de marxistische theorie tegenwoordig in culturele instellingen, in de academische wereld en in de massamedia.

Een andere naam voor het neo-marxisme dat in de Verenigde Staten, en in Europa en spijtig genoeg ook hier in Vlaanderen steeds populairder wordt, is ‘cultureel marxisme’. Deze theorie zegt dat de drijvende kracht achter de socialistische revolutie niet het proletariaat is, maar de intellectuelen. Terwijl het marxisme grotendeels is verdwenen uit de arbeidersbeweging , bloeit de marxistische theorie tegenwoordig in culturele instellingen, in de academische wereld en in de massamedia. 

De weg naar de heerschappij van de culturele marxisten is de morele corruptie van het volk. Om dit te bereiken, moeten de massamedia en het openbaar onderwijs niet verlichten, maar verwarren en misleiden. De media en de onderwijsinstelling proberen het ene deel van de samenleving tegen het andere op te zetten. Terwijl groepsidentiteiten specifieker worden, wordt de catalogus van slachtofferschap en geschiedenis van onderdrukking gedetailleerder. Een erkend slachtoffer van onderdrukking worden is de manier om sociale status te verwerven en het recht te krijgen op speciale bijstand, respect en sociale integratie.

De lijst van vijanden groeit elke dag, of het nu gaat om racisme, vreemdelingenhaat of anti-islamisme. De belichaming van deze beweging is politieke correctheid, de strijd tegen het hebben van een eigen mening. Terwijl het publiek dit meestal tolereert, groeit de lijst met verboden woorden en meningen met de dag.

De culturele marxisten drijven de samenleving moreel in een identiteitscrisis door middel van de valse normen van hypocriete ethiek. Het doel is niet langer de “dictatuur van het proletariaat” – omdat dit project is mislukt – maar de “dictatuur van de politieke correctheid”, wiens hoogste gezag in handen is van de culturele marxisten. Als een nieuwe klasse van priesters regeren de bewakers van de nieuwe orthodoxie over de instellingen waarvan ze de macht proberen uit te breiden over alle delen van de samenleving. De morele vernietiging van het individu is een noodzakelijke stap om de uiteindelijke overwinning te behalen.

Wij als libertariers van NLK blijven tot onze laatste snik vechten tegen dit cultureel marxisme! En u?

Wat is ecomodernisme?

Ecomodernisme is de nieuwe rechtse groene milieutheorie.

Ecomodernisten pleiten voor intensivering van de landbouw, de energiewinning en het wonen. Zo is het mogelijk, stellen ze, om groen en welvarend tegelijk te zijn. Hoe haalbaar is dit?

Ruim negen miljard mensen herbergt de planeet in 2100. Meer dan 90 procent hiervan woont en werkt knus bij elkaar in de stad. Eromheen liggen grote boerenbedrijven met akkers vol genetisch gemodificeerde gewassen die een opbrengst behalen die nog vier keer zo hoog ligt als tegenwoordig. In de verte zijn nog net de koeltorens te zien van een kerncentrale, de windmolens zijn aan het zicht onttrokken en draaien met honderden tegelijk bij elkaar op zee. Voorbij de akkers en weides begint de natuur, die nu verreweg het grootste deel van de planeet omvat. Was in 2015 nog de helft van het aardoppervlak in gebruik door de mens, in 2100 is een kwart extra teruggegeven aan de natuur. De biodiversiteit is sinds een paar decennia weer terug op het niveau van voor 1850.Dit is grofweg het ideaal van een nieuwe groene beweging: het ecomodernisme. In april dit jaar presenteerden achttien denkers en wetenschappers hiervan het manifest.De beweging schopt zowat alle heilige huisjes omver met hun ideeën om tot een groene en welvarende eenentwintigste eeuw te komen. Sinds de publicatie van het manifest woedt er een heftige polemiek in de kolommen van alle nationale en internationale kranten. 

Ecomodernisten presenteren zich als de rationele ‘derde weg,’ maar schoppen ondertussen tegen veel schenen. Bijvoorbeeld die van de klassiek groenen,  door voor gentech  en kernenergie te zijn. Maar ook die van rechts worden niet ontzien: de ecomodernisten zijn voor grootschalig overheidsingrijpen om klimaatverandering te lijf te gaan.

Maar wie zijn deze ecomodernisten en wat willen ze nu precies? En: hoe haalbaar en wenselijk zijn hun plannen? Dat wil ik de komende tijd gaan onderzoekenHet ecomodernisme heeft zijn wortels in een essay uit 2004: ‘The Death of Environmentalism’ Het essay ‘The Death of Environmentalism’ kun je hier bekijken.van Mike Shellenberger en Ted Nordhaus.  Beide heren waren actief binnen de milieubeweging, maar raakten teleurgesteld. Er werd te weinig bereikt en er was geen toekomstvisie. De groenen plaatsen het milieu boven de mens, het verheffingsideaal was totaal verdwenen en de beweging dreef te ver weg van de wetenschap.Shellenberger en Nordhaus richtten daarom het Breakthrough Institute Lees hier meer over het Breakthrough Institute.op, een nu dertienkoppige denktank die een alternatief moet vormen voor klassiek groen. Door de jaren heen verzamelden ze een aantal gelijkgestemden om zich heen die de beginselen van het instituut onderschreven zonder er te werken, zoals Mark Lynas, oud Earth First-prominent en gentechspijtoptant, en Stewart Brand, een van oorsprong terug-naar-het-platteland-ecoloog die nu een belangrijke pleitbezorger is voor genetische modificatie en kernenergie.Uiteindelijk leidde het tot de oprichting van de nieuwe groene beweging, het ecomodernisme, waarin ze hun ideeën hebben gekanaliseerd om zo meer invloed uit te kunnen oefenen op het klimaat- en energiebeleid over wat willen de ecomodernisten?De ideeën van het ecomodernisme zijn eigenlijk te vatten in één woord: intensivering. Ecomodernisten stellen dat hoe meer de mensheid haar activiteiten samenbalt, hoe meer ruimte er vrijkomt voor de natuur. Bovendien denken ze dat intensivering de sleutel is tot de duurzame economische groei die nodig is om miljoenen mensen uit de armoede te trekken.Het intensiveringsideaal mondt uit in drie grote ideeën:Intensiveer de landbouw. Want intensieve landbouw heeft de hoogste opbrengst per landeenheid, waardoor er meer ruimte overblijft voor de natuur. Intensieve landbouw maakt bovendien het efficiëntst gebruik van kostbare grondstoffen als water en stikstof (voor kunstmest). Daarnaast bevrijdt intensieve landbouw mensen van de armoedeval die kleinschalige landbouw in ontwikkelingslanden is. Door intensivering van de landbouw, krijgen mensen ruimte om andere economische activiteiten te ontplooien, met name in de stad.Intensiveer het wonen. Want de urbanisatietrend die zich op dit moment voltrekt, met name in ontwikkelingslanden, moet omarmd worden. Hoe meer mensen er in de stad wonen, hoe meer ruimte er is voor de natuur. Steden vormen bovendien de motor voor de broodnodige economische groei, mede doordat er betere toegang is tot onderwijs en gezondheidszorg.

Bovendien is er in de stad meer ruimte voor gezinsplanning: het is niet meer nodig om een grote kinderschare te hebben om te werken op het land of om de toekomst veilig te stellen. Steden en hun economisch potentieel temmen zo de bevolkingsgroei, waardoor de druk op de natuur afneemt.Intensiveer de energiewinning. Want om alle economische groei en intensivering te faciliteren is er veel energie nodig. Die energie moet goedkoop, groen en betrouwbaar zijn. Wind- en zonne-energie zijn essentieel, maar niet afdoende om energievoorziening op korte termijn volledig te vergroenen. Het is daarom zaak om ook flink te investeren in kernenergie. Zelfs gas (inclusief schaliegas) kan helpen om de overgang van steenkool en olie naar echte groene energie te overbruggen. Om de Energiewende voor elkaar te krijgen is sterk overheidsingrijpen nodig.Cruciaal in de gedachtegang van ecomodernisten is bovendien het geloof dat er een kantelpunt is waarop landen zo welvarend worden dat ze de impact van de mens op de natuur juist naar beneden kunnen brengen, ondanks verdere economische groei.Ecomodernisten stellen dat ons denken nog te veel wordt beheerst door publicatiesnatuur: rijke landen worden technisch zo efficiënt en geavanceerd, dat ze in staat zijn om steeds meer te produceren, met minder grondstoffen, waardoor ze steeds minder impact hebben op hun leefomgeving. Als we de hele wereld voorbij het kantelpunt duwen, is het idee, dan piekt nog deze eeuw ergens onze impact op het milieu, om vervolgens af te nemen.

Het klinkt allemaal heerlijk, maar misschien ook wel te mooi om waar te zijn. Als we ons maar verstandig doorontwikkelen, wordt de eenentwintigste eeuw groen en welvarend. Een win-winsituatie voor de hele wereld. Wat mij betreft heeft het ecomodernisme een reeks interessante ideeën die het verdienen om serieus genomen te worden. Op verschillende plekken heb ik mij zelfs uitgesproken als aanhanger van het ecomodernisme. Ik ben vooral blij met het feit dat de beweging gelooft dat het goed kan komen, en dat het dat optimisme stevig lijkt te onderbouwen met feiten en cijfers.Tegelijk knaagt het. Wegen de dode zones in de oceaan en uitgeputte bodems echt op tegen het sparen van areaal bij intensieve landbouw? En de stad mag dan het centrum zijn van de economische groei, tegelijkertijd is de werkloosheid in de sloppenwijken gigantisch. Is het dan niet toch beter dat die handen allemaal aan het werk zijn op het platteland? Ik heb zelfs het gevoel dat het ecomodernisme eenuit de jaren zeventig, zoals The Limits to Growth Lees hier meer over The Limits to Growth.van de Club van Rome en The Population Bomb En hier over The Population Bomb.van de invloedrijke bioloog Paul Ehrlich, die beargumenteren dat economische groei eigenlijk altijd hand in hand gaat met de destructie van het milieu: hoe rijker een land wordt, hoe meer schade er aan het milieu wordt berokkend.Maar volgens de ecomodernisten klopt dat niet meer en is het verband in de meest welvarende landen de laatste paar decennia zelfs aan het omdraaien. Dat komt volgens de ecomodernisten doordat we ons aan het ontkoppelen zijn Het Breakthrough Institute publiceerde recent een uitgebreid rapport over de staat van ontkoppeling.van de beetje voorbijgaat aan menselijke waardes als authenticiteit en saamhorigheid. Het wil iedereen iets te veel drukken in dezelfde culturele mal van het individualisme en de moderniteit.

Kort bericht aan het Vlaams Belang over hun racisme

Wat primeert bij Vlaams Belang? De liefde en de wil voor een vrij Vlaanderen of een blank Vlaanderen? Vlamingen zijn historisch gegroeid uit mensen van overal die zich hier integreerden. Laat dat zo blijven en stop, in het belang van een vrij Vlaanderen, jullie racistische discours! Wij van het Nationaal-Libertarisch Kompas geven toe dat er bepaalde migratieproblemen zijn, maar we zijn geen racisten. We blijven realist!

Dr. August Borms en zijn vrijheidsstrijd

Actief Vlaams beweger

August Borms (14 april 1878 Sint-Niklaas – 12 april 1946 Etterbeek) studeerde Germaanse talen aan de Leuvense universiteit (KUL) en werkte als leraar onder andere aan het Antwerpse atheneum. Hij was gehuwd met Cesarina Smet, beter bekend als Rientje en ze hadden samen twee dochters en vier zonen. Van 1903 nam hij deel aan een onderwijsmissie naar Peru en daarna vestigde hij zich in Lokeren. Pas na zijn aanstelling aan het Antwerpse atheneum vestigde hij zich te Merksem waar hij de rest van zijn leven zou wonen.

Reeds in zijn studententijd was hij actief in de Vlaamse Beweging. In 1898 richtte hij aan de universiteit de Wase Club op, bedoeld om studenten uit het Waasland samen te brengen en hen op te roepen met hem actie te voeren voor de vrijheid van Vlaanderen. Die strijd zou gans zijn leven bepalen.

Zo stichtte hij in 1911 een afdeling van de Groeningerwacht in zijn woonplaats en was hij actief in Pro Westlandia, een vereniging die culturele activiteiten in en voor Frans-Vlaanderen organiseerde. Hij was ook zeer actief

Een staatsgevaarlijke keuze

Bij het begin van de Eerste Wereldoorlog riep hij nog op om tegen de Duitse invallers te vechten. Zijn houding veranderde echter snel, vooral toen hij vernam hoe de Vlaamse soldaten aan het IJzerfront behandeld werden: Franse bevelen, zware repressie tegen al wie zich inzette voor “Zelfbestuur en Vlaamse regimenten” (= slogan van de Frontbeweging). Hij werd een van de leidende figuren van het Aktivisme en was in 1917 medeoprichter van de Raad van Vlaanderen. Binnen die raad behoorde hij bij de meest radicale elementen. Zo riep hij op 22 december 1917 op een vergadering van die Raad de zelfstandigheid van Vlaanderen uit. Het werd hem niet in dank afgenomen want toen de oorlog eindigde kreeg hij zelf ook te maken met de staatsrepressie. Concreet: hij werd op 8 februari 1919 opgepakt en na een proces voor het Assisenhof van Brabant werd hij in september 1919 ter dood veroordeeld.

Hij kwam terecht in de gevangenis te Leuven en zat daar in cel 310 tien jaar vast. In 1921 had hij de kans om vrij te komen als hij beloofde zich van politieke activiteiten te onthouden. Maar dr. Borms weigerde en bleef in de cel tot hij in 1929 vrij kwam na een gedenkwaardige tussentijdse verkiezing in Antwerpen op 9 december 1928. Hij behaalde toen wat we nu een monsterscore zouden noemen: meer dan 83.000 stemmen en er waren ook nog heel veel onthoudingen. Daarom spreekt men nu nog van de Bormsverkiezing. Als veroordeelde mocht hij niet zetelen in de Kamer van volksvertegenwoordigers maar er kwam wel een ‘amnestiewet’, ook bekend als Uitdovingswet. En zo kwam hij in januari 1929 vrij waarna een triomftocht door Vlaanderen volgde.

In de periode tussen de twee wereldoorlogen speelde dr. Borms vooral een rol als spreker op talloze kleine en grote bijeenkomsten. Het bezorgde hem de bijnaam ‘De klok van Vlaanderen’. Hij was reeds in de jaren 1920 uitgegroeid tot dé symboolfiguur van de amnestiestrijd en de Vlaamse vrijheidsstrijd in het algemeen. Daarin ligt zijn grote betekenis want dr. Borms was geen politicus of dichter, wel een man die alles over had voor zijn ideaal van een vrij Vlaanderen.

Martelaar

Toen de Tweede Wereldoorlog op 10 mei 1940 uitbrak werd hij opgepakt en met de ‘Spooktreinen’ weggevoerd naar een Frans concentratiekamp. Zowel op die trein als in het kamp heersten mensonterende toestanden. Door de snelle opmars van de Duitse troepen kwam hij in juli vrij en op 11 juli was hij terug in Vlaanderen. In de oorlogsjaren, en ook voordien, trachtte hij mensen en organisaties te verzoenen. Hij was ook sinds 6 september 1940 voorzitter van de Commissie tot Uitvoering van de Herstelverordening, de zgn. Bormscommissie, opgericht door de Duitse bezetter voor herstel van de door Aktivisten geleden schade na de Eerste Wereldoorlog.

In september 1944 vluchtte hij naar Duitsland waar hij de ‘Vlaamsche Landsleiding’, een initiatief van DVlagleider Jef van de Wiele, adviseerde. Op 28 augustus werd hij door een Belgische Rodekruiszuster aangegeven en aangehouden. Hij kwam terecht in de gevangenis van Vorst en werd na een tweede proces op 4 januari 1946 opnieuw ter dood veroordeeld. Het Krijgshof bevestigde het oordeel en genade werd dr. Borms geweigerd. In het anti-Vlaamse klimaat dat toen heerste hoeft dat niet te verwonderen. Honderden gelijkgezinden kregen toen met het gerecht te maken omdat ze de vrijheid van hun volk bleven verdedigen.

Op 12 april 1946 werd dr. August Borms in de rijkswachtkazerne van Etterbeek door een vuurpeloton gedood. Maar wie voor de vrijheid vecht blijft hem gedenken als de vrijheidsheld die hij was.

Tijdlijn

  • 14 april 1878: Geboren te Sint-Niklaas. Volgde middelbaar onderwijs aan het Klein Seminarie te Sint-Niklaas en was er lid van de studentenbond De Blauwvoeterie.
  • 1896-1902: Studeerde Germaanse filologie aan de universiteit te Leuven
  • 1898: Richtte te Leuven de Wase Club op, een regionale studentenvereniging voor studenten uit het Waasland, waarvoor hij het clublied schreef.
  • 1902: Studeerde af als doctor in de Germaanse filologie aan de universiteit te Leuven. Werd leraar te Nijvel.
  • 23 februari 1903: Huwde met Cesarina Smet.
  • 1903-1906: Was lid van een Belgische onderwijsmissie naar Peru.
  • 1906: Vestigde zich te Lokeren.
  • 1909: Werd leraar aan het atheneum te Antwerpen en ging te Merksem wonen.
  • 1911: Stichtte te Merksem een afdeling van de Groeningerwacht.
  • Was medestichter van Pro Westlandia, een vereniging die culturele activiteiten in Zuid-Vlaanderen organiseerde.
  • Vóór WO1: Raakte sterk betrokken bij de strijd voor de vernederlandsing van de Gentse universiteit, waarvan hij een van de belangrijkste propagandisten werd.
  • Juni 1915: Werd met Raf Verhulst hoofdredacteur van het Aktivistische blad Het Vlaamsche Nieuws.
  • 4 februari 1917: Was medeoprichter van de (eerste) Raad van Vlaanderen.
  • 22 december 1917: Op initiatief van Borms werd door de Raad van Vlaanderen de Vlaamse zelfstandigheid uitgeroepen.
  • 17 januari 1918: Werd lid van de Commissie van Gevolmachtigden, het uitvoerende orgaan van de Raad van Vlaanderen.
  • 16 augustus 1918: Werd lid van de Commissie van Zaakgelastigden, die de Commissie van Gevolmachtigden verving en buiten de Raad van Vlaanderen stond. In de beide commissies was hij verantwoordelijk voor het Nationaal Verweer, dat zorgde voor de bescherming van Aktivisten en Aktivistische vergaderingen.
  • 8 februari 1919: Gearresteerd voor zijn Aktivistische inzet.
  • 2 september 1919: Begin van het proces tegen Borms voor het Assisenhof van Brabant.
  • 9 september 1919: Werd ter dood veroordeeld.
  • 1919-1928: Zat tien jaar in de Belgische gevangenis, voornamelijk te Leuven in cel 310.
  • 1921: Weigerde vrijlating met de voorwaarde zich van politieke activiteiten te onthouden.
  • 9 december 1928: Behaalde bij een tussentijdse verkiezing te Antwerpen na het overlijden van de liberale volksvertegenwoordiger Paul Kreglinger (de geschiedenis ingegaan als de Bormsverkiezing), als lijsttrekker van Het Vlaamsche Front 83.057 stemmen tegen 44.410 voor de liberaal Paul Baelde, maar kon zijn zetel niet innemen daar hij als veroordeelde onverkiesbaar was.
  • 17 januari 1929: Ten gevolge van de verkiezingsuitslag van 9 december 1928 kwam een amnestiewet (de zgn. Uitdovingswet) tot stand en werd Borms uit de gevangenis van Leuven ontslagen, twee dagen vóór dat de wet werd gepubliceerd.
  • September 1929: Was medeoprichter en voorzitter van de Vlaamsch-Nationale Blauwvoetbond, een turnersbond.
  • 15 maart 1931: Was oprichter van de (derde) Raad van Vlaanderen, waarmee hij eenheid onder de diverse stromingen in het Vlaamsnationalisme wilde bewerkstelligen, doch al spoedig bleek dat onmogelijk.
  • 10 mei 1940: Werd door de Belgische veiligheidsdiensten aangehouden en samen met enkele duizenden andere staatsgevaarlijken (waaronder naast Vlaamsnationalisten en communisten ook volledige Joodse vluchtelingengezinnen) in een ‘Spooktrein’ gedeporteerd naar Frankrijk.
  • 11 juli: Was terug in Vlaanderen uit de Franse concentratiekampen
  • 11 augustus 1940: Werd te Brussel gehuldigd naar aanleiding van zijn behouden terugkomst.
  • 6 september 1940: Werd voorzitter van de Commissie tot Uitvoering van de Herstelverordening, de zgn. Bormscommissie, opgericht door de Duitse bezetter voor herstel van door Aktivisten geleden schade na de Eerste Wereldoorlog.
  • September 1944: Vluchtte naar Duitsland waar hij met o.m. Cyriel Verschaeve, werd opgenomen in een adviesraad van de Vlaamsche Landsleiding, een “regering” in ballingschap opgericht door de DeVlagleider Jef van de Wiele, waar het Vlaamsch Nationaal Verbond niet aan deelnam.
  • 28 augustus 1945: Werd op aangeven van een Belgische verpleegster samen met zijn echtgenote aangehouden in een hospitaal te Berlijn en opgesloten in de gevangenis te Vorst (Brussel).
  • Oktober 1945: Werd opnieuw ter dood veroordeeld door de Krijgsraad te Brussel.
  • 4 januari 1946: De doodstraf werd in beroep voor het Krijgshof bevestigd. Genade werd hem geweigerd.
  • 12 april 1946: Werd terechtgesteld in de rijkswachtkazerne van Etterbeek (Brussel).

10 libertarische manieren om het milieu te redden

De opwarming van de aarde en de gevolgen ervan zijn nogal alarmerend. Men heeft het over de noodzaak om het milieu te redden – hier is een lijst met eenvoudige dingen die u doen om daadwerkelijk bij te dragen aan het redden van het milieu.

(meer…)

Wat is rechts-libertarisme?

Rechts-libertarisme, ook bekend als libertarisch kapitalisme of rechts libertarisme, is een politieke filosofie die kapitalistische eigendomsrechten ondersteunt. Het verdedigt de marktverdeling van natuurlijke hulpbronnen en privé-eigendom. In tegenstelling tot socialistisch-libertarisme steunt rechts-libertarisme het vrije marktkapitalisme. 

(meer…)

Individualisme: een alternatief voor BLM en tegenstanders

Je kunt een slecht collectivistisch geloof niet bekampen met een ander collectivistisch geloof. Je kunt een slechte overtuiging (racisme) alleen tegengaan door deze geleidelijk te vervangen door een betere overtuiging (individualisme). Vuur met vuur bestrijden geeft vaak meer vuur, terwijl vuur zuurstof nodig heeft om te gedijen. Groepsdenken is de zuurstof, het uitdovend mechanisme heet individualisme. Individualisme, toegepast op black lives matter (BLM).

(meer…)