De multiculturele samenleving: mooie droom, gevaarlijke illusie

Het is een mooie droom dat in eenzelfde stad of land verschillende etnische groepen uit verschillende culturen vreedzaam naast elkaar samenleven. Elke groep levert zijn specifieke bijdrage aan de gemeenschappelijke cultuur en zij bevruchten of stimuleren elkaar. Zolang er vrede en welvaart is kan deze multiculturele samenleving een hele poos standhouden. De overgrote meerderheid van de mensen in elke etnische groep wil niets liever dan in vrede met anderen samenleven en meewerken aan de welvaart en het welzijn van het land. Het is volstrekt onjuist te beweren dat er minderwaardige rassen zijn of dat bepaalde rassen minder intelligent zouden zijn. 

Een kwestie van verkeerde beeldvorming

Als er verschillen zijn tussen de etnische groepen en rassen dan is dit een gevolg van verschillende historische, sociale en culturele omstandigheden. Als sommige niet-westerse allochtone groepen een slechte naam hebben, dan is dit vooral een kwestie van beeldvorming waarbij het negatieve heel sterk wordt benadrukt. Neem bijvoorbeeld de Marokkaanse gemeenschap in Europa: inderdaad is vijftien procent van de Marokkaanse jongeren crimineel, tegenover drie procent van de autochtone groep. De belangrijkste conclusie hieruit is dat vijfentachtig procent van de Marokkaanse jongeren niet crimineel is en dus later gewone, eerzame burgers zullen zijn. Maar vijftien procent is veel en bovendien is die groep geconcentreerd in de grote steden. Het gevolg hiervan is dat de Marokkanen de meest gehate bevolkingsgroep zijn geworden binnen onze multiculturele samenleving. Hetzelfde geldt voor de hoge werkloosheid onder allochtonen: als twintig tot veertig procent van hen werkloos is, dan draagt tachtig of zestig procent wel bij aan de economie. In de grote steden is die grote groep werkloze allochtonen evenwel een loden last voor de uitkerende instanties (in Antwerpen kosten werkloze allochtone jongeren een half miljard per jaar). De droom van de multiculturele samenleving wordt daarom al een beetje verstoord.

Moslims zijn het slachtoffer van de geschiedenis

Velen zijn ervan overtuigd dat de islamitische beschaving achterlijk is. Na een bloeiperiode duizend jaar geleden is de islam gestagneerd. De islam kent in de moderne tijd geen grote denkers. De bijdrage aan wetenschap en cultuur vanuit die landen is ongeveer nihil. Toch zal ik daarom de moslims niet achterlijk noemen. Zij zijn gewoon het slachtoffer van de geschiedenis. De toestand in de meeste islamitische landen is gewoonweg dramatisch te noemen. Een kleine groep corrupte machtswellustelingen maakt er de dienst uit. Zelfs in extreem rijke gebieden leeft de meerderheid van de bevolking in ellendige omstandigheden.

Als libertarische vrijdenker zie ik dat te veel niet-westerse allochtone kinderen hun talenten onvoldoende kunnen ontplooien omdat tijdens de eerste, cruciale levensjaren, de gezinsopvoeding hen niet voorbereid op ons onderwijs. Niet of nauwelijks opgeleide moeders, hoe liefdevol ze ook mogen zijn, zijn in onze westerse samenleving de slechtst denkbare opvoeders. Een andere nadeel in de islamitische cultuur is het ontbreken van kritische geluiden. Kritiek wordt onmiddellijk in de kiem gesmoord, terwijl een kritische houding een basisvoorwaarde is voor vooruitgang.

Ten gevolge van de massa-immigratie is de eigen cultuur van niet-westerse allochtonen gewoonweg mee geïmporteerd en binnen de getto’s waar ze samenleven houdt iedereen iedereen in de gaten. Vrouwen worden binnenshuis gehouden. De mannen zitten in de moskee of in de koffiehuizen. Er is nauwelijks contact met de rest van de samenleving. Van multiculturaliteit, zoals door velen gedroomd, is daar geen sprake. Zelfs de scholen zijn vaak voor honderd procent ‚zwart’.

We leven gewoon naast elkaar heen. Dat zien we bijvoorbeeld in het dwingend verbod voor moslimjongeren om met niet-moslims in het huwelijk te treden. Wie zich te veel assimileert met westerse waarden wordt als een verrader beschouwd. Zelfs een inspanning om de taal van het land zo goed mogelijk te leren spreken wordt kwalijk genomen. Hier ligt het grote gevaar voor een nabije toekomst.

Hoe de vrede en de welvaart bewaren?

Ik wil geen onheilsprofeet zijn. Ik ben noch optimistisch, noch pessimistisch. De toekomst ligt grotendeels in handen van de mensen zelf. Daarom is het beter dat ieder van ons zijn verantwoordelijkheid opneemt in het hier en nu zodat de vrede en het welzijn stand kunnen houden. Maar we moeten wel realistisch zijn en rekening houden met een aantal zeer goed zichtbare en vaststelbare ontwikkelingen, zoals bijvoorbeeld:

  • onze landen hebben enorme schulden opgebouwd die ooit afbetaald moeten worden. De schulden nemen nog steeds toe
  • de uitkeringen en pensioenen zijn in feite nu al onbetaalbaar geworden
  • de belastingdruk voor gewone burgers en voor kleine of middelgrote bedrijven is ontoelaatbaar hoog geworden
  • miljoenen in de Derde Wereld zouden het liefst naar Europa willen emigreren, maar het onderwijs in die landen is van een dramatisch laag niveau
  • extremisme steekt overal de kop op. Terroristische groeperingen beschikken meer en meer over de financiële middelen om zeer destructieve wapens aan te schaffen. Ze vinden in Europa een pool van verbitterde jongeren die ze makkelijk kunnen hersenspoelen.

Er zijn nog wel andere, zeer zorgwekkende ontwikkelingen te noemen. Waar het mij hier om gaat is dat we in een toestand terecht dreigen te komen waar het ‚een kwestie van leven of dood’ wordt. Op dat moment krijgen biologische krachten vrij spel en geen enkele ethiek, moraal of beschaving kan dit tegenhouden, zoals we in de vorige eeuw in Europa hebben gezien. Tweeduizend jaar christelijke beschaving en het optimisme van de Belle Époque hebben twee wereldoorlogen en de holocaust niet kunnen verhinderen.

De cocktail van enorme bezuinigingen, het toenemend aantal kansloze immigranten en de dreiging van extremisme zullen de multiculturele samenleving tot een hel maken. Dat zal niet zozeer gelden voor de autochtone bevolking, maar voor de allochtonen die als zondebok zullen worden aangewezen.

De enige oplossing die ik zie om het onheil te voorkomen is dat we onze krachten bundelen tegen een gemeenschappelijke vijand. Die krachten binnen onze multiculturele samenleving worden dan constructief in plaats van destructief. Concreet bedoel ik dat Europa een vredeskorps opricht waarin niet-westerse allochtonen, asielzoekers en andere immigranten deel van uitmaken. Enerzijds is dit vredeskorps een soort vreemdelingenlegioen met goed getrainde commando’s, anderzijds maken allerlei specialisten en vakmensen er deel van uit. De opdracht van dit vredeskorps is om vrede en welvaart in de landen van herkomst mogelijk te maken, met solidaire steun vanuit Europa.

De moslimjongeren die de school vroegtijdig hebben verlaten, zouden terecht kunnen in het vredeskorps. Daar kunnen ze alsnog een beroepsopleiding volgen. Het geld dat nu besteed wordt aan ontwikkelingshulp met voornamelijk autochtone medewerkers, kan beter besteed worden aan het vredeskorps.

P.S. Diegenen die mijn voorstellen onzinnig vinden, wil ik het volgende voorleggen: de democratie heeft bewezen de uitdagingen waarmee we in deze eeuw te maken krijgen niet te kunnen oplossen: zie het uitblijven van maatregelen om de stroom illegalen in te dijken of kijk naar de onmacht om de gevolgen van de klimaatverandering te keren.

Daarom gaat de keuze tussen mijn humane en ethisch geïnspireerde voorstellen of  een oplossing die geboden zal worden door extreem-rechts. 

Een moslimvrij Europa?

“Een moslimvrij Europa èn een vredevol en voorspoedig Midden-Oosten en Noord-Afrika. Zodat iedereen kan wonen en werken in een regio waar hij zich veilig en thuis voelt. Zodat moslims en Europeanen solidair kunnen samenwerken als voorbeeld voor de wereld. Van gedwongen vertrek kan geen sprake zijn”.

Als de Europeanen samen met de moslims die nu in Europa verblijven een beweging op gang zetten om vrede, rechtvaardigheid, welzijn en welvaart in het Midden-Oosten en Noord-Afrika te brengen, dan kan het volgende worden bereikt:

1. In plaats van spanningen tussen Europeanen en moslims wordt nu samen gewerkt aan een gemeenschappelijk doel

2. De onverenigbaarheid tussen de Islam en de Europese beschaving wordt omzeild doordat de moslims nu in hun eigen beschaving in vrede en welzijn kunnen leven

3. Europa kan met de islamitische landen samenwerken om in Afrika vrede, rechtvaardigheid,  welzijn en welvaart te realiseren. 

Vluchtelingen altijd gastvrij opvangen

Het is vanzelfsprekend dat Europa vluchtelingen altijd gastvrij moet opvangen. Bij deze opvang stel ik een langere termijn-visie voorop. Om die reden gelden de volgende principes:

– opvang bij voorkeur in de eigen regio. Europa kan dit financieel en logistiek ondersteunen

– bij opvang in Europa altijd uitgaan van terugkeer zodra mogelijk

– ondertussen zorgen de vluchtelingen met een opleiding voor, onder andere, onderwijs en ziekenzorg en voor de organisatie van de opvangcentra

– jonge vrouwen en mannen die als vluchteling in Europa verblijven volgen een opleiding in de legerkazernes. Daar bereiden ze zich voor op dienst in een vredeskorps, het reguliere leger of het politiekorps in de landen van herkomst.

Immigranten blijven verantwoordelijk voor hun land van herkomst

Mijn uitgangspunt is dat het de heilige plicht is van de moslims in Europa om hun zusters en broeders in islamitische landen bescherming te bieden, zodat er in die landen vrede en voorspoed komt. Omdat het mijn diepste overtuiging is, dat de intelligentie en de talenten over alle rassen en etnische groepen gelijk verdeeld zijn, moet dit zeker lukken. Als er verschillen zijn dan is dit te wijten aan sociale, culturele en historische factoren.

Ik vrees dat de ellende en het vreselijk oorlogsgeweld in het Midden-Oosten en in Afrika de volgende honderd jaar zal doorgaan indien niet van buitenaf wordt opgetreden. Soennieten en Sjiieten bijvoorbeeld bestrijden elkaar al duizend jaar. Die interventie van buitenaf kan niet vanuit het Westen komen, want dan is het neo-kolonialisme en we kunnen niet onze normen en waarden aan anderen opleggen. Slechts een massale terugkeer van de moslims naar de landen van herkomst zal vrede en voorspoed daar mogelijk maken. Europa kan hier solidair aan meehelpen. 

Als in het Midden-Oosten en Noord-Afrika er vrede en voorspoed zal zijn, zullen allen spanningen tussen de moslims en Europeanen, Amerikanen en Aziaten als sneeuw voor de zon verdwijnen. Op die manier zal, dank zij de solidaire samenwerking tussen de moslims en Europa, extreem-rechts geen kans krijgen om aan de macht te komen.

Wat ook belangrijk is: als de vrede is bereikt zullen de islamitische landen samen met Europa een alliantie kunnen vormen om in geheel Afrika vrede en voorspoed te brengen.

Niet verenigbare verschillen tussen de Europese en de islamitische beschaving

Alhoewel de overgrote meerderheid van de moslims vredelievend en rechtvaardig is en wil bijdragen aan de voorspoed van de samenleving, vrees ik dat de spanningen tussen moslims en de oorspronkelijke bewoners in Europa zullen toenemen en zelfs kunnen exploderen bij een terroristische actie van ongekende omvang. Als slechts vijf procent van de moslims fanatiek is en tot terrorisme bereid, dan zitten we in Europa met 3 miljoen potentiële terroristen. Dit aantal kan geen enkele macht onder controle houden.

Die fanatieke instelling is het gevolg van de onverenigbaarheid van de islamitische ethiek met de Europese ethiek. In het eerste geval is de Ander, dit is de niet-moslim, de vijand die moet worden onderworpen en desnoods vermoord. In de Europese ethiek is de Ander, ook de vijand, diegene die we moeten liefhebben.

Dit is geen waardeoordeel over de islam. De islam is een religie van de vrede in een homogeen islamitisch land. Eisen van een moslim dat hij zich integreert is vanuit de islamitische ethiek gezien de grootste vernedering.

Ik zie geen andere oplossing dan het brengen van vrede en voorspoed in de islamitische landen, zodat Europese moslims in de landen van herkomst kunnen leven in waardigheid en in overeenstemming met hun geloof.

Indien dit laatste wordt gerealiseerd dan zou het best kunnen zijn dat tussen Europa en de islamitische wereld een stevige alliantie ontstaat, die een nieuwe wereldmacht vormt en een voorbeeld is voor de gehele wereld.

Mijn visie biedt misschien het enige wapen tegen de opkomst en de overwinning van extreem-rechts. Maar zal mijn boodschap overkomen? Kunnen we de jonge moslims richten naar een positief doel in plaats van naar het zaaien van angst en terreur? Kan in plaats van de toenemende polarisatie tussen de oorspronkelijke bewoners van Europa en de moslims, een vorm van solidaire samenwerking ontstaan zodat ook in islamitische landen menswaardig leven mogelijk wordt, overeenkomstig de islamitische ethiek?

Over angst en racisme

Het electoraal succes van het Vlaams Belang en de PVDA is een signaal dat een serieus aantal mensen eigen volk ongelukkig is !

Links heeft dan de neiging om de schuld van heel de zaak te leggen bij dat eigen volk. Het zou racistisch, islamofoob… zijn. Het zou vreemdelingenhaat cultiveren… onverdraagzaamheid…

Welnu, racisme, islamofobie, vreemdelingenhaat… bestaan natuurlijk. Je kan dan dat racisme… cultiveren, doen groeien… Dat kan spontaan gebeuren of doordat de omstandigheden er aanleiding toe geven. Extreem rechts doet het met opzet. Het behoort tot zijn ideologie van eigen superioriteit en minachting voor “de anderen”; en het brengt stemmen op.

Maar de overgrote meerderheid van “onze” mensen voelen zich niet superieur. Aan de grond van hun racisme… ligt angst.

De angst voor de/het vreemde is eigen aan de mens. Angst is een alarmsignaal: er dreigt gevaar.

Angst kan onterecht zijn. Maar wie zonder oogkleppen naar onze wereld kijkt, kan toch niet beweren dat de angst van de huidige mens onterecht is?

De vreemde is een terechte reden voor angst, precies doordat hij vreemd is: we kennen hem niet; begrijpen zijn gedrag niet; weten niet hoe hij zal reageren… Sommige mensen kunnen de vreemde tegemoet treden met genoeg zelfvertrouwen; het vertrouwen dat ze het gevaar wel zullen aankunnen. Dat is mooi. Maar als je iets niet kan eisen van mensen, dan is het dat ze zelfvertrouwen hebben. Je kan en moet mensen helpen om zelfvertrouwen te ontwikkelen. Maar je kan niemand verwijten dat hij het niet heeft.

Het is dat soort verwijten dat een linkse ten gronde naar de “gewone” man slingert als hij “racisme” krijst. In feite is het even zeer een vorm van zich superieur voelen als een sterke een zwakke verwijt dat hij zwak is.

Maar er is meer dan de angst voor de/het vreemde. Je kan die angst nog afdoen als subjectief.

Er is ook de angst voor de objectieve problemen in onze migratie- en multiculturele samenleving.

De toestand in de Brusselse scholen; de 100.000 illegalen in Brussel zijn een feit… De angst voor de problemen die deze toestanden met zich meebrengen is objectief.

Ook die objectieve angst leeft bij de burger. Heb jij je nooit afgevraagd: waar gaat onze wereld naartoe ?

Nu mag je van mij duizend maal herhalen dat het in Molenbeek niet gaat om een probleem van migratie of vreemde cultuur of islam, maar om armoede.

Als je die armoede wil aanpakken… ik sta aan jouw kant !

Er is in belgië geen enkele wet die aan een migrant, moslim… minder kans biedt dan aan een autochtoon. Toch ligt de armoede bij die migranten hoger.

En neen, linkse vrienden, ik ga niet de rechtse toer op en leg de schuld bij die “vreemde” mensen.

De schuld ligt bij de multiculturele samenleving die jullie gepropageerd hebben: de migratie brengt sukkelaars van elders naar onze samenleving waarin die mensen niet gewapend zijn om er volwaardig in te functioneren. Daaraan zijn ze niet schuldig. Het is gewoon een feit. Het is een feit dat jullie weigeren te zien.

En de oplossing ? Er is geen oplossing. Jullie hebben gewoon de boel verkloot. De enigen die garen spinnen met heel het gedoe zijn de kapitalisten die goedkoop werkvolk à volonté vinden en ondertussen vakkundig onze sociale zekerheid ondergraven. Proficiat !

Mijn rechtse mening over de strijd tegen racisme

Denk je nu echt dat je het racisme uit de samenleving doet verdwijnen door overal de hoofddoek toe te laten? Ik zeg dat daardoor het racisme zal toenemen. De zogenaamde racisten zullen zich nog meer gaan ergeren aan die hoofddoek en aan de meisjes/vrouwen die hem dragen. Wat heb je dan bereikt ?

Moet het politiegeweld aangepakt worden? Natuurlijk wel. Maar willen de gediplomeerde linkse onnozelaars me eens uitleggen hoe dat het veiligheidsgevoel zal verhogen? Uit de context van het debat meen ik te kunnen opmaken dat het hier ook gaat over het overdadig controleren van gekleurden en dat soort zaken. Gaat dat leiden tot een betere relatie met de politie? Ja, een aantal jongeren zal de politie (misschien) minder gaan haten, maar wat verandert dat aan het racisme? Als dit het racisme zou verminderen, gaat het niet over bij racisme bij blanken, maar over het racisme bij de gekleurde jongeren. En gaat een beetje serieuze witte racist plots minder racist worden omdat een racistische politieman gestraft wordt? Ja, die politieman moet gestraft worden, maar het zal niets veranderen aan het racisme in de samenleving.

Natuurlijk komt het stokpaardje van de praktijktesten op de huurmarkt weer boven drijven. Door die praktijktesten ga je een groep mensen gewoon het gevoelen geven dat ze geraakt worden in hun eigendomsrecht. Of mag ik mijn huis niet meer verhuren aan wie ik wil? Als je eigenaars verplicht om te verhuren aan wie ze niet willen, ga je daarmee dan mensen een betere huisvesting geven? Ja, er is nood aan menswaardige huisvesting en iedereen heeft daar recht op. Maar dat is een maatschappelijk probleem en dus een opdracht voor de overheid. Moet ik als eigenaar (ik ben het niet) opdraaien voor het falen van de overheid? Zo zal ik het in ieder geval aanvoelen. Word ik daardoor minder racistisch? Ga ik plots van zwarten houden omdat de staat me verplicht heeft om ze in mijn huis te laten wonen?

Als je mensen die volgens de wet geen recht hebben op een verblijfsvergunning toch officieel op het grondgebied en in de samenleving toelaat, zullen die mensen dat wel fijn vinden. Maar de mens die vindt dat die “vreemden” hier niet zouden mogen zijn, zal het niét fijn vinden, en nog racistischer worden.

En wat dat inclusief onderwijs betreft: dat deze minkukels daar al maar gewoon over durven spreken is een schande. Want ze suggereren dat ons onderwijs niét inclusief is. Ik nodig ze uit om even uit hun ivoren toren te dalen en eens te gaan praten met de leerkrachten die zich in hun vrije tijd belangeloos en onbetaald inzetten om “gekleurde” leerlingen taal-en andere achterstand te helpen inhalen. En misschien moeten ze eens gaan uitrekenen hoeveel de overheid betaalt aan allerlei speciale toelagen voor scholen met veel migrantenkinderen. Geld dat (ook) door de zogenaamde racisten wordt gedokt.

Alle maatregelen die hier worden voorgesteld kunnen misschien het leven van een gekleurde mens even aangenamer maken, maar ze veranderen niets aan het racisme in de samenleving. Het is symptoombestrijding en cosmetica.

Racisme blijkt uit gedrag, maar zit in feite in de geest van mensen. Deze maatregelen grijpen in op gedrag, maar veranderen niets aan de geest. Als dat ingrijpen bestraffend is, zal het op geestelijk gebied zelfs een averechts effect hebben.

Ze menen het goed, maar ze kweken fascisten.

Denken ze nu echt dat de mensen die nu voor het Vlaams Belang stemmen, zullen overlopen naar de andere partijen als ze zich gepest voelen door de overheid die “vreemden” wil “voortrekken”?

Nu mag je van mij duizend maal herhalen dat dit geen “voortrekken” is (dikwijls is het dat in de feiten wel, maar goed). Door de gewone man in de straat wordt het wel zo ervaren. En dan doet die man in de straat het enige wat hij in onze democratie kàn doen: hij stemt foert.

Het racisme is een manier van denken, van tegen de dingen en anderen aankijken.

Ik kan daar hier niet echt diep op ingaan. Maar ik ben er van overtuigd dat racisme diep in de menselijke geest zit ingebakken: de angst voor het/de vreemde; voor het ongekende dat dus ook niet begrepen wordt. Deze angst is universeel. Voor mijn part neem je er ook het zondebok fenomeen bij. Primitief, maar des menselijk.

Op dat vlak wil ik dan ook aangeven dat racisme evenzeer leeft bij de zogenaamde slachtoffers van “ons” racisme.

De vraag is dan wat ik met dat diepe aanvoelen doe. Cultiveer ik het of ga ik er tegen in? Welke motieven kan ik hebben om er tegen in te gaan?

Dààr ligt de strijd tegen racisme. Daarover hoor ik niets bij de goedmenenden en de elite.

Er is ook nog meer: ik kan wel willen ingaan tegen het racisme in mij; maar kàn ik het ook?

Er is het puur intellectuele vlak: ik kan allerlei redeneringen opbouwen over onterechte veralgemeningen; over ongewenste effecten van racistisch handelen; over mensenrechten, over de onredelijkheid van de zondebok schuldige.

Niet iedereen heeft de mogelijkheden voor die intellectuele aanpak.

Maar ook wie die mogelijkheden wél heeft, kan stoten op psychische blokkades. Ik ben er zeker van dat er ook bij de weldenkende linksen en de elite mensen zijn die niet altijd handelen zoals hun rede het voorschrijft.

Kortom: zouden we de strijd tegen het racisme niet beginnen met begrip voor mensen die het moeilijk hebben om het spontane racisme te overstijgen, en vanuit dat begrip gaan nadenken over manieren om hen te helpen?

Maar neen, daar zijn de goedmenenden niet mee bezig. Ze menen het goed en wentelen zich in hun eigen goedheid en voelen zich nog beter als ze zwakke mensen kunnen beschuldigen. Triestige arrogantie !

Populisme is noch goed, noch slecht

Het woord ‘populisme’ duikt voortdurend in de media op. Maar wat is populisme eigenlijk en waarom zien we het als een verwijt?

Populisme, wat is dat eigenlijk?
“Populisme is een begrip dat ontzettend veel wordt gebruikt, maar niet altijd duidelijk gedefinieerd wordt. Ook in de wetenschap is er nog steeds verdeeldheid: of populisme nou een ideologie, een strategie of een politieke stijl is. Maar er bestaat inmiddels overeenstemming dat de tegenstelling van ‘het volk’ en ‘de elite’ tot de absolute kern van het populisme behoort.“

Zelf gebruik ik meestal de definitie van populisme-expert Cas Mudde. Die gaat ervan uit dat populisme op het idee gebaseerd is dat de maatschappij uit twee vijandige kampen bestaat: aan de ene kant het ‘goede volk’, en aan de andere kant een ‘slechte elite’. Vervolgens stellen populisten dat zij de enige rechtmatige vertegenwoordigers van ‘het volk’ zijn. Zij geloven dat voor een democratie de volkswil allesbepalend is en vinden daarom dat de politiek een uitdrukking zou moeten zijn van deze volkswil. Populisten streven er dan ook naar om de macht terug te brengen van de elite naar het volk.”

Zijn populisten altijd rechts?
“In tegenstelling tot andere ideologieën is populisme een ‘dunne ideologie’ – dat wil zeggen een ideologie die geen volledige antwoorden kan geven op politieke en maatschappelijke vraagstukken. Populisme wordt dan ook meestal gekoppeld aan andere ideologieën, bijvoorbeeld aan nationalisme – dan hebben wij het over rechts-populisme. Bij socialisme is er sprake van links-populisme. Populisme lijkt dus een beetje op een kameleon die de kleur aanneemt van de omgeving waarin hij zich bevindt.

Dat populisme veel verschillende verschijningsvormen heeft, zorgt voor verwarring. Politici die als ‘populistisch’ omschreven worden, hebben vaak op het eerste oog niet veel met elkaar gemeen. We gebruiken de term bijvoorbeeld voor rechtse politici zoals Geert Wilders, Tom Van Grieken of Marine Le Pen, die zich voor een streng migratiebeleid inzetten, maar we gebruiken de term ook voor linkse partijen zoals het Spaanse Podemos, dat zich juist voor een migrantenstemrecht inzet. Ondanks deze fundamentele verschillen worden beiden als populistisch omschreven, omdat ze zich inzetten voor het ‘gewone volk’, dat volgens hen wordt genegeerd en uitgebuit door een ‘corrupte elite’.”

“Populisme is in principe gewoon onderdeel van de democratie. Soms wordt populisme gelijkgesteld aan opportunisme, demagogie of rechts-radicalisme. Vaak wordt het dan ook als een soort scheldwoord gebruikt om politici te omschrijven die onze standpunten niet delen. Voor veel mensen heeft populisme daarom een negatieve connotatie. Maar dat is een fundamentele misvatting: populisme is noch goed, noch slecht.

Anders dan extremistische partijen zijn populistische partijen niet antidemocratisch. Ze roepen niet op tot geweld en ze stellen ook niet de spelregels van de democratie in vraag. Wel hechten populistische partijen over het algemeen geen belang aan pluralisme of de rechten van minderheden. Voor populisten staan volkssoevereiniteit en het meerderheidsprincipe centraal. Dat is in strijd met de waarden en instituties van de liberale democratie. Maar populisme kan ook een verrijking voor de democratie zijn, doordat het belangrijke politieke problemen kan blootleggen. Het kan kiezers bij het democratisch proces betrekken door ze te motiveren om naar de stembus te gaan.”

Welke vormen van populisme zien we op dit moment in Europa?
“Over het algemeen manifesteert populisme zich vaak door een uitgesproken afwijzing van politieke correctheid. Voor populisten is geen enkel onderwerp taboe. Hoewel er in Europa niet-rechtse populistische bewegingen bestaan die populisme met een vorm van socialisme combineren – denk bijvoorbeeld aan SYRIZA in Griekenland of Podemos in Spanje – hebben we in Europa voornamelijk te maken met radicaal rechts-populistische partijen.

Deze partijen zijn in de eerste plaats nationalistisch. Omdat er in theorie ook liberale stromingen van nationalisme bestaan, gebruiken veel politicologen liever de Amerikaanse term ‘nativism‘. ‘Nativism’ is een vorm van nationalisme die stelt dat staten exclusief moeten worden bewoond door mensen die ook deel uitmaken van ‘de natie’, omdat niet-inheemse mensen en ideeën een bedreiging vormen. Daarom manifesteert rechts-populisme zich vaak in xenofobe uitspraken en anti-immigratiepolitiek.

Tegenwoordig bedienen ook vertegenwoordigers van de gevestigde politieke orde zich geregeld van populistische uitspraken. Of politici populistisch zijn, is daarom meestal geen kwestie van ‘wel of niet’, maar eerder van ‘meer of minder’.”

Hoe kan het dat rechts-populistische partijen in sommige Europese landen momenteel terrein winnen en in andere landen totaal niet?
“Mijn onderzoek is gemotiveerd door exact deze puzzel en in mijn proefschrift stel ik deze vraag in het bijzonder over de Benelux. Hoe komt het dat rechts-populistische partijen meer succes lijken te hebben in Nederland en Vlaanderen dan in Luxemburg en Wallonië? Wallonië is een bijzonder fascinerend geval omdat deze regio eigenlijk een perfecte ‘voedingsbodem’ heeft voor rechts-populistische partijen. Maar om het succes van rechts-populistische partijen te verklaren moet je niet alleen naar de vraagzijde kijken (‘Waarom worden kiezers aangetrokken door rechts-populistische partijen?’) maar ook naar de aanbodzijde (‘Is er wel een partij die de vraag ook in stemmen kan vertalen?’).

Veel onderzoekers verklaren het verschil in rechts-populistische successen in Europa dan ook via de ‘aanbodzijde’. Het klopt natuurlijk dat er in Wallonië (nog) niet écht een ‘geloofwaardige’ rechts-populistische partij bestaat. Maar volgens mij is deze verklaring te gemakkelijk. Ik denk dat twee factoren een centrale rol spelen: de media en de gevestigde partijen. Samen fungeren zij als ‘gatekeepers’ die controleren wie de electorale arena betreedt. In Wallonië bestaat er een formele overeenkomst onder journalisten om radicaal-rechtse partijen totaal buiten spel te zetten. Zij willen geen platform bieden aan politici die bestempeld kunnen worden als een gevaar voor de vrijheid. Dus radicaal rechtse politici zie je daar nooit live op televisie. Doel van dit cordon is niet om rechts-populistische partijen dood te zwijgen, maar om ze te isoleren. Dat maakt het moeilijk voor nieuwe bewegingen om terrein te winnen. Maar dat is slechts één factor, want afgezien van de media denk ik dat ook reguliere partijen een cruciale rol spelen.

In Wallonië is het partijlandschap minder versplinterd. Vooral de sociaaldemocraten doen het nog steeds goed. In tegenstelling tot de sociaaldemocratische partijen in vele andere Europese landen, is de Waalse Parti Socialiste namelijk niet naar het midden geschoven. De partij heeft daardoor, anders dan veel vergelijkbare partijen in Europa, de kern van haar kiezers niet verloren. Gevestigde partijen die erin slagen om de zorgen van hun kiezerskern aan te pakken, kunnen fungeren als een soort buffer tegen populisme. Over het algemeen denk ik daarom dat gevestigde partijen, en met name sociaaldemocratische partijen, niet als slachtoffer van de opkomst van radicaal-rechts moeten beschouwd worden, maar ook als een van de oorzaken moeten worden gezien.”

Goede doelen – nog een fraude

Zogenaamde ‘goede doelen’ zijn voor het grootste deel niets meer of minder dan een middel om nog meer geld uit de massa te halen om de toch al overvolle schatkist van de megarijken aan te zwellen. We moeten ons collectief realiseren dat we massaal worden opgelicht en elke keer dat we reageren op de emotionele chantage die 24/7 uitgaat van deze zeer dubieuze instellingen, dragen we niet meer bij aan een ‘goed doel’ dan dat we het kopen van de bedrijfsafval vermomd als ‘consumptiegoederen’, die grotendeels afkomstig zijn uit dezelfde bronnen, zoals de grote liefdadigheidsinstellingen vaker wel dan niet, gewoon een nauwelijks verhulde dekmantel zijn om het bedrijfsbeleid en de belangen van onze Elite-meesters naar voren te brengen.

Het gaat heel ’tegen de stroom in’ om zelfs maar te proberen dit stuk te schrijven, dat is de kracht van de propaganda die op ons is gericht, maar ik schrijf het en vecht tegen het interne conflict dat ik heb, als we het woord over deze hoax willen verspreiden . Maar om alle twijfel te vermijden, wil ik eerst zeggen dat ik niets dan bewondering heb, behalve misschien getint met een beetje droefheid, voor de miljoenen die vrijwillig hun weinige vrije tijd geven die ze hebben als vrijwilligers voor veel van deze volkomen gewetenloze organisaties. Deze mensen behoren tot de meest onbaatzuchtige op de planeet en toch worden ze op monsterlijke schaal bedrogen door de Elite-bloedzuigers die deze stand van zaken in stand houden zonder zelfs maar een milde gewetensaanval.

Of we nu bijna letterlijk op straat worden aangesproken door iemand die ons een collectebus duwt, of onderworpen zijn aan massale reclamecampagnes van meerdere miljoenen Euro’s in de media, de naam van het spel is inderdaad emotionele chantage van de meest verraderlijke maar overtuigende soort. Er is iets aangeboren in de menselijke psyche (afgezien van de psychopaten die op ons jagen) dat bij ons de behoefte oproept om anderen te laten zien dat we in wezen ‘goede’ en ‘zorgzame’ mensen zijn en het is dit verlangen dat subtiel wordt tegengewerkt ons om de hoax van liefdadigheidsdonaties te plegen.

Ik reken niet in deze categorie kleine lokale liefdadigheidsinstellingen, gerund door en voor slachtoffers van verschillende soorten lijden of onrecht, maar al die wereldwijde en landelijke, bekende liefdadigheidsinstellingen, wier namen we allemaal zo vertrouwd kennen.

We moeten ook nadenken over de meer fundamentele kwestie waarom deze grootschalige liefdadigheidsinstellingen hoe dan ook nodig zijn in onze veronderstelde verlichte tijden. Moeten we geen beschaafde wezens zijn? Of zijn we zo onbeschaafd dat we elk kansarm lid van onze soort niet adequaat kunnen of willen voeden en anderszins in het algemeen kunnen verzorgen? Heb je jezelf ooit de vraag gesteld waarom dit het geval kan zijn? Als de megarijken echt wilden dat er een einde kwam aan armoede en ontberingen, konden ze dat bijna van de ene op de andere dag doen door een klein deel van de dagelijkse rente van hun enorme fortuin te besteden. Alleen al het feit dat ze dat niet doen, spreekt boekdelen voor mij. Anders gezegd, waarom zouden wij, degenen onder ons die strikt genomen net boven de armoedegrens zitten, bijdragen van ons schamele besteedbare inkomen, terwijl de rijken achterover leunen en deze gang van zaken gelukkig laten voortduren?

Dan is er de kwestie van het mecenaat van goede doelen. De beschermheilige van een liefdadigheidsinstelling is meestal een spraakmakende persoonlijkheid, wiens namen zeer gewild zijn voor patronage in de volle wetenschap dat dit een zogenaamd ‘gerespecteerd’ persoon is, en ervoor zorgt dat de goede doelen een nog hoger profileren en zo nog meer publiek geld aan te trekken. Zo is de koningin van Engeland beschermvrouwe van meer dan 600 goede doelen. Ja, dat klopt – meer dan 600! Geloof je echt dat deze vrouw, het hoofd van de meest meedogenloze familie ter wereld en persoonlijk verantwoordelijk, direct en indirect (samen met de rest van haar genocidale kroost) voor miljoenen doden wereldwijd tijdens haar eigen leven, echt verdomd geeft om honger? kinderen bijvoorbeeld of slachtoffers van de oorlogen die zij en haar soortgenoten in de eerste plaats hebben veroorzaakt? Ik denk van niet op de een of andere manier.

Sommige liefdadigheidsinstellingen zijn inderdaad al eeuwen bij ons en daarom is het voor mij overduidelijk dat de redenen voor de oprichting van de liefdadigheidsinstelling in de eerste plaats niet zijn opgelost. Zo realistisch gezien is de liefdadigheidsinstelling gefaald in haar doelstellingen om de problemen die ze had opgezet om tegen te gaan, te verlichten of te beëindigen. Als een liefdadigheidsinstelling erin zou slagen de problemen op te lossen waarvoor ze was opgericht, zou ze in feite verantwoordelijk zijn voor haar eigen ondergang, nietwaar? Dit is natuurlijk een paradox die nooit zal worden verzoend, terwijl liefdadigheidsinstellingen zo succesvol doorgaan met het beroven van de massa van hun zuurverdiende geld, terwijl ze enorme winsten behalen voor haar opdrachtgevers.

Hier zijn enkele voorbeelden uit de vele gevallen.

Het Rode Kruis

Het Internationale Rode Kruis is, net als het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Wereldbank, een door de elite gecontroleerde frontorganisatie waarvan het ware doel het tegenovergestelde is van hun gestelde doel.

Het IMF vertelt de wereld dat ze er zijn om landen te ‘helpen’ te herstellen van economische moeilijkheden (die overigens het IMF en de Wereldbank in de eerste plaats schaamteloos hebben veroorzaakt), maar in werkelijkheid breekt het IMF landen en ruïneert het hun economieën. Hetzelfde kan gezegd worden van het Rode Kruis.

Op het moment dat zich een ‘natuurramp’ voordoet zoals bijvoorbeeld orkaan Katrina, de aardbeving in Haïti of de Japanse Tsunami; radio- en tv-advertenties overspoelen de ether met het verzoek om geldelijke donaties voor het Rode Kruis. Met muziek vol pathos op de achtergrond vertelt de omroeper ons dat het Rode Kruis ‘altijd er is in tijden van nood’ en nu de arme slachtoffers vreselijk lijden onder deze verschrikkelijke tragedie, ‘wilt u alstublieft uw hart tonen ‘ en een ‘gulle donatie’ doen aan dit ‘waardige doel’?

Deze mensen, die naar mijn nederige inschatting zeer beneden alle peil zijn, hebben de wetenschap om geld te onttrekken aan de onnadenkende massa volledig onder de knie. Zo was het stof van het instorten van het World Trade Center nog niet eens (letterlijk) neergedaald voordat het Rode Kruis ons allemaal opriep bloed en geld te geven om de slachtoffers en de families van de ’terroristische’ aanslag te helpen. Duizenden mensen gaven bloed en nog meer gaven miljoenen en miljoenen dollars aan het Rode Kruis. Het zou misschien relevant zijn geweest om te vragen ‘bloed voor wie’? Iedereen was dood (er waren relatief weinig gewonden), dus waarom vroeg het Rode Kruis een week of langer dag en nacht om bloeddonaties?

Het antwoord weerspiegelt het ware doel van het Rode Kruis. Triest om te zeggen dat het Rode Kruis een rampen-‘racket’ is dat geld verdient aan de ellende van mensen, vooral met totaal geplande rampen zoals 9/11 en de orkaan Katrina. Ze verkopen en profiteren natuurlijk van het bloed, maar ze gebruiken het bloed blijkbaar ook voor andere dingen waar het publiek over het algemeen niet van op de hoogte is en men zou zich terecht kunnen afvragen waar al het geld naartoe gaat en naar wie? Voor het grootste deel houden ze het voor zichzelf, net als de overgrote meerderheid van grote, bekende liefdadigheidsinstellingen. De families van de slachtoffers van 9/11 moesten het Rode Kruis lastigvallen, lastigvallen en bedreigen in een poging om $ 11 miljoen te krijgen die ze niet zouden vrijgeven aan de families, tot een jaar na de gebeurtenis – en dat is precies wat we in de media werd verteld,

De CEO van het Rode Kruis en andere hoge bestuurders ontvangen obscene salarissen en andere enorme extraatjes, die allemaal rechtstreeks worden betaald door de man/vrouw in de straat die rechtstreeks bijdraagt ​​aan deze zogenaamde ‘goede doelen’. In 2012 bedroeg het salaris van de president, Marsha Evans, $ 651.957 per jaar en de totale inkomsten van het Rode Kruis bedroegen ruim $ 3 miljard per jaar (drie miljard dollar!).

“Terwijl de nasleep van orkaan Katrina chaos en verwoesting blijft aanrichten te midden van berichten over massale plunderingen, schieten op reddingshelikopters, verkrachtingen en moorden, promoten de media van de gevestigde orde het Rode Kruis als een waardige organisatie om donaties aan te geven. De grootste website ter wereld, Yahoo.com, toont een donatielink van het Rode Kruis prominent op de voorpagina. Elke keer als er een grote ramp is, krijgen het Rode Kruis en soortgelijke organisaties zoals United Way alle media-aandacht terwijl andere goede doelen in de schaduw blijven. Dat wil niet zeggen dat de overgrote meerderheid van de Rode Kruismedewerkers geen fatsoenlijke mensen zijn die gewoon mensen in nood willen helpen”. Paul Joseph Watson en Alex Jones, 1 st september 2005

In feite is het Rode Kruis vele malen ‘op heterdaad’ betrapt bij het achterhouden van geld na verschrikkelijke rampen die onmiddellijke vrijgave van fondsen vereisen. In naam van het ‘Liberty Fund’ voor hulp aan families van 9/11 heeft het Rode Kruis 564 miljoen dollar aan donaties van over de hele wereld ingezameld, maar heeft het uiteindelijk slechts ongeveer 150 miljoen dollar verdeeld. De verklaring voor het houden van het grootste deel van het geld was dat het zou worden gebruikt om ‘de oorlog tegen het terrorisme te bestrijden’. Met andere woorden, dit betekent dat het geld is besteed aan het bombarderen van derdewereldlanden zoals Irak, Libië en Afghanistan en het opzetten van bewakingscamera’s en het uitbreiden van de politiestaat in Amerikaanse steden, en niet aan het helpen van de families van slachtoffers om hun verwoeste leven weer op te bouwen.

De toenmalige president van het Rode Kruis, dr. Bernadine Healy, reageerde arrogant toen hij werd beschuldigd van het achterhouden van geld door te stellen: “ Het Vrijheidsfonds is een oorlogsfonds. Het is uitgegroeid tot een oorlogsfonds. We moeten bloedbereidheid hebben. We moeten de mogelijkheid hebben om onze troepen te helpen als we een grondoorlog beginnen. We moeten de mogelijkheid hebben om de slachtoffers van morgen te helpen.”  

In wiens opdracht of zeggen-zo mag ik nederig informeren? Strekt het officiële mandaat van het Rode Kruis zich nu uit tot het inzamelen van donaties onder valse voorwendselen en in plaats van mogelijke toekomstige oorlogen die door de Elite worden uitgelokt? Blijkbaar wel, zonder een woord van veroordeling van degenen die ofwel hun zuurverdiende geld bijdragen of degenen die zogenaamd de beoogde ontvangers zijn, laat staan ​​​​de regering, in wiens belang deze treurige toestand lijkt te worden bestendigd.

De schandalige activiteiten van het Rode Kruis gaan echter terug tot ver voor 9/11. Na de rampzalige aardbeving in San Francisco in 1989 schonk het Rode Kruis slechts $ 10 miljoen van de $ 50 miljoen die was ingezameld, en hield de rest. Evenzo werden na de bomaanslag in Oklahoma City in 1995 en de overstroming van de Red River in 1997 ook veel donaties ingehouden. In feite heeft het Rode Kruis een lange, smerige geschiedenis van het stelen van gelddonaties die bedoeld waren voor rampenbestrijding. Al in de Koreaanse Oorlog plunderde het Rode Kruis de hulppakketten van soldaten, de beroemde ‘Rode Kruispakketten’ vanuit huis. Het Rode Kruis is in feite zeer bedreven in het stelen van geld en het plunderen van post en is in dit opzicht vele malen aan de kaak gesteld, maar het is toegestaan ​​aan sancties te ontsnappen, straf of ontmaskering omdat de organisatie zo nauw verbonden is met en inderdaad onlosmakelijk verbonden is met het elite establishment. Het is zonder twijfel een organisatie gerund door elite insiders, wiens doel het is om informatie te verzamelen en te stelen van de armen, kansarmen en behoeftigen om de zakken van de rijken verder te vullen.

En dit zijn slechts enkele voorbeelden van de voortdurende, zeer bedrieglijke en frauduleuze activiteiten. Verschillende kleine liefdadigheidsinstellingen die betrokken waren bij het hulpproject van de Aziatische Tsunami van 2004, uitten hun verontwaardiging in het openbaar door te zeggen dat grote liefdadigheidsinstellingen zoals het Rode Kruis en Oxfam geheime onderhandelingen voerden die ertoe leidden dat een groot deel van het door de overheid geschonken geld werd ingehouden van de meest getroffenen door de ramp.

Het is overduidelijk dat het Rode Kruis en andere grote zogenaamde liefdadigheidsinstellingen in feite slechts fronten zijn voor het inzamelen van fondsen namens het elite militair-industriële complex. Sommige gerespecteerde historici hebben zelfs beweerd dat het Rode Kruis werd gebruikt als Skull and Bones dekmantel om het Russische koningshuis omver te werpen en de weg vrij te maken voor de opkomst van het communisme en om eerlijk te zijn zou dit me niet in het minst verbazen.

De boodschap hier moet voor iedereen duidelijk zijn. Doneer in geen geval geld aan grote liefdadigheidsorganisaties, tenzij u wilt dat uw geld ten goede komt aan de uitbreiding van hun rijken door de Elite en de zich snel ontwikkelende politiestaat in uw eigen achtertuin. Vind kleinere onafhankelijke liefdadigheidsorganisaties waarvan u weet dat ze betrouwbaar zijn en doneer aan hen.

“Goede doelen kwamen in actie na de terroristische aanslagen van 11 september en brachten meer dan $ 1 miljard op. Maar er worden vragen gesteld over waar en hoe en hoeveel van dat geld wordt verdeeld. De aftredende voorzitter van het Rode Kruis, Dr. Bernadine Healy, werd dinsdag het zwaarst getroffen tijdens een hoorzitting van het toezichtspanel van de House Energy and Commerce Committee. Het Rode Kruis heeft meer dan 564 miljoen dollar opgehaald voor het Liberty Fund, dat is opgericht naar aanleiding van de aanslagen op het World Trade Center en het Pentagon. Hoewel het agentschap op zijn website vermeldt dat het meer uitgeeft dan enige andere hulporganisatie om te reageren op de terroristische aanslagen, heeft het slechts $ 154 miljoen verdeeld. Healy werd door een New Yorkse functionaris gehamerd voor het besluit van het Rode Kruis om bijna de helft van het ingezamelde geld opzij te zetten voor toekomstige behoeften, waaronder mogelijk terroristische aanslagen.CNN, 3 rd januari 2005

WWF (Het Wereld Natuur Fonds – voorheen het Wereld Natuur Fonds)

 Deze organisatie is weer een complete en volslagen schijnvertoning. Het beweert actief te zijn in het beschermen van alle flora en fauna over de hele wereld, het is slechts een ander Elite-front voor het verkrijgen van ons geld onder valse voorwendselen en voor het bevorderen van de doelstellingen van de multinationale ondernemingen in de verkrachting en exploitatie van de natuurlijke hulpbronnen van de derde wereld.

Over de hele wereld, in onderontwikkelde landen, worden kinderen ontvoerd en gedwongen naar scholen en kerken te gaan, tegen hun wil en die van hun stammen. Arme mensen in zulke uiteenlopende regio’s als Zuidoost-Azië, Zuid-Amerika en in heel Afrika worden met geweld uit hun voorouderlijke thuislanden verdreven naar slordige, afbrokkelende sloppenwijken met slechte sanitaire voorzieningen en weinig voedsel. Deze mensen willen niets liever dan in hun eigen land kunnen blijven waar ze al generaties lang bestaan, leven zoals ze willen, in vrede en zonder zogenaamde ‘beschaafde’ naties en hun kwaadaardige bendes van bedrijfsdieven en hun huurlingen die hun dicteren hoe ze hun leven moeten leiden.

Helaas voor hen is het land waar ze toevallig wonen in veel gevallen rijk aan mineralen en begeerde bomen en daarom rijp voor diefstal door de megabedrijven. Zou het u verbazen te horen dat het WWF vaak de faciliteerder is van deze misdaden – over de hele wereld? Achter hun gezellige, huiselijke, verdedigers-van-alle-dingen-natuurlijke afbeelding en hun schattige kleine panda-logo (hierboven), gaat een kwaadaardige organisatie schuil die Attila de Hun en zijn plunderende hordes een goede run voor hun geld zou geven.

Het WWF werd 50 jaar geleden opgericht toen serieuze jagers op natuurtrofeeën, zoals de voormalige nazi en een van de oorspronkelijke Bilderbergers, Prins Bernhard van Nederland, de Elite-plaatsman Julian Huxley, hooggeplaatste industriëlen, bankiers en toppolitici zich realiseerden dat een van hun meest geliefde alle trofeeën, de tijger, was gejaagd tot aan de rand van uitsterven. Het werd oorspronkelijk gefinancierd door de Rockefeller Foundation via de Wereldbank. Wat meer bewijs dat het een complete en volslagen schijnvertoning is, heeft iemand nodig dan dat? Prins Bernhard werd de eerste WWF-president, sindsdien gevolgd door die grote verdediger van alle dieren in het wild, de koninklijke trofeejager zelf, prins Phillip de hertog van Edinburgh, prins-gemaal tot aan het hoofd van het ‘bedrijf’ van de familie.

Vanaf het allereerste begin heeft het WWF veel waardering gekregen van alle regeringen op aarde en vervangt het in veel landen zelfs als een de facto ministerie voor het milieu, om enkele, zo niet alle van de volgende redenen…

WWF dient om het ‘respect voor het milieu’-imago van de overheid te versterken.

Het helpt zeer kleine, enorm beperkte gebieden te beschermen als natuurreservaten en creëert daarom ruimte voor de willekeurige vernietiging van de enorme resterende stukken land door industriële en commerciële/bedrijfsbelangen.

Haar standpunt over ‘illegale’ houtkap is slechts een afleiding om de 95% van de houtkap door multinationals die ‘legaal’ is, te verdoezelen.

WWF helpt om afgelegen plekken met grote gebieden met ongerepte natuur te ontwikkelen en daar controle over te krijgen. Aangezien deze afgelegen gebieden over het algemeen tribale landen zijn van niet-geassimileerde volkeren, helpt WWF regeringen om de controle over hen over te nemen en ze op te nemen in de mainstream – bijna altijd tegen hun wil.

Als gevolg van dit alles zijn de verliezers inheemse, in stamverband levende volkeren en hoe paradoxaal het ook mag lijken op het eerste gezicht, Moeder Natuur in het algemeen vanwege de opoffering van het grootste deel van het land aan de corporatocratie. Zoals gewoonlijk zijn de uiteindelijke begunstigden de Elite en hun bedgenoten.

De onderdrukking van traditionele, in stamverband levende mensen door natuurbeschermers is nooit onderwerp geweest van een algemeen debat en de resultaten van natuurbeschermingsactiviteiten zijn altijd ‘verdraaid’ om te impliceren dat de schade die aan de inheemse stammen is toegebracht, op de juiste manier is hersteld. Op vrijwel dezelfde manier als de Indiaanse ‘Indianen’ werden beperkt tot hun onderdrukkende ‘reservaten’ na de diefstal van hun traditionele thuisland en jachtgebieden, zijn sloppenwijken en modern consumentisme geenszins een vervanging voor duizenden jaren van lokale traditie en cultuur. Het belangrijkste punt hier is dat compensatie sowieso in hoge mate irrelevant is, aangezien deze mensen in de eerste plaats niet met geweld van hun eigen land hadden moeten worden verwijderd en geen enkele hoeveelheid contant geld het verlies van een hele manier van leven kan compenseren.

Bijvoorbeeld…

In Namibië zijn de Hai’om Bosjesmannen verdreven uit hun voorouderlijk land, de Etosha Pan, dat het WWF als beschermd gebied heeft veiliggesteld. Behoud van wat u misschien mag vragen, terwijl ‘behoud’ zoveel complementaire, moedwillige vernietiging inhoudt.

In overleg met het WWF verklaarde de regering van Botswana in februari 1996 dat de 3000 laatst overgebleven Bosjesmannen, in hun traditionele jacht- en verzamelaarslevensstijl, hun voorouderlijk land en hun traditionele leven moesten verlaten. De opgegeven reden is dat hun voorouderlijk land nu wordt voorgesteld als een nieuw ‘wildreservaat’.

In Zuid-Afrika zijn de 40 laatst overgebleven Bosjesmannen verdreven uit hun voorouderlijk land dat nu grotendeels wordt gebruikt als het Kalahari Gemsbock National Park. Het WWF was en is nog steeds betrokken bij deze criminele activiteit onder een hoedje met de corrupte Zuid-Afrikaanse regering.

Terwijl in India de Gujjar-nomaden in Uttar Pradesh het slachtoffer zijn van een ‘natuurbehoud’-project, waar het WWF ook direct bij betrokken is en de laatste paar inheemse mensen die tot het Negrito-ras behoren, het slachtoffer zijn geworden van projecten in het Nationaal Park in de Nilgiri bergen waar het WWF was en nog steeds actief is in het promoten van ‘wildlife-projecten’.

Er zijn nog veel, veel meer gevallen, te veel om hier op te noemen, van kleine groepen traditionele, inheemse volkeren die het slachtoffer zijn geworden van gezamenlijke activiteiten en beleid op het gebied van natuurbehoud van de overheid en het WWF, en zoals bij de meeste andere natuurbehoudprogramma’s is dit gewoon een dekmantel voor bedrijven uitbreiding en vernietiging van het milieu in naam van obsceen winstbejag. Deze onderdrukte groepen hebben nog maar heel weinig vrienden en vrijwel niemand om hun rechtvaardige doelen te verdedigen. Als het proces van ‘beschaving’ en globalisering de laatst overgebleven niet-westerse culturen mag vernietigen, houden we een menselijke monocultuur over en als biodiversiteit belangrijk is, dan is menselijke diversiteit dat ook. We moeten allianties sluiten met en steun geven aan deze laatste bastions van hoop voor de toekomst van de mensheid.

Kankeronderzoek

Goede doelen voor kankeronderzoek over de hele wereld doen vandaag de dag alleen onderzoek waarbij chemotherapie, radiotherapie en invasieve chirurgie betrokken zijn. Als hun ‘behandelingen’ niet gepaard gaan met slachting, vergiftiging of het bestralen van je lichaam in een zodanige mate dat je immuunsysteem wordt verbrijzeld en gezonde cellen worden vernietigd, samen met de kankercellen, dan zijn ze niet geïnteresseerd. Soms zal dit destructieve verloop leiden tot een schijnbare ‘genezing’, maar dit is vaak van zeer korte duur omdat de ziekte terugkeert om het weinige dat nog over is van een verwoest immuunsysteem te vernietigen, waarbij de patiënt hoe dan ook op lange termijn wordt gedood, maar zonder dat de dood van die persoon in de statistieken van ‘kankerslachtoffers’.

De talloze liefdadigheidsinstellingen en onderzoeksinstellingen die deel uitmaken van de ‘kankerindustrie’ bestaan ​​alleen om de winsten van de criminele, door Elite gecontroleerde farmaceutische industrieën te ondersteunen. In feite worden wereldwijd miljarden ponden/dollars van ons, de arme misleide massa’s, overgeheveld naar de schatkist van de toch al megarijken door middel van zeer overtuigende, schuldverhogende en angstaanjagende reclametechnieken, aangezien de gecontroleerde wereldwijde media een valse melding maken. doorbraak’ na de andere met eentonige regelmaat. De eenvoudige waarheid is dat er zijn behandelingen voor kanker, maar we mogen niet weten over hen of als we op de hoogte van hen worden – om ze daadwerkelijk te gebruiken.

Er is inderdaad zeer indrukwekkend, certificeerbaar bewijs van voormalige kankerpatiënten die, nadat ze uitsluitend ‘verboden’ behandelingen hebben gebruikt, hun strijd tegen kanker met succes hebben gewonnen zonder enige bijwerkingen. De vraag die we ons daarom moeten stellen is: waarom besteden de liefdadigheidsinstellingen voor kankeronderzoek onze donaties niet aan het testen van de werkzaamheid van alle mogelijke behandelingen en niet alleen die welke hun eigen verdraaide agenda’s vervullen?

Het antwoord op deze vraag is eigenlijk vrij duidelijk. Er zijn geen megawinsten te behalen uit een slechte gezondheid door het promoten van zogenaamde ‘alternatieve’ of natuurlijke geneeskunde en daarom volgt hieruit dat er in conventioneel medisch onderzoek geen ‘gelijk speelveld’ is voor degenen die de werkzaamheid en effectiviteit van deze ogenschijnlijk veilige en bewezen behandelingen. Helaas hebben de Elites onze medische professie volledig onder controle, van medisch onderwijs tot de best betaalde adviseurs en hoofden van het medische establishment zelf, wat in feite betekent dat zelfs de meerderheid van goedbedoelende, fatsoenlijke artsen en wetenschappers wordt gedicteerd om door een systeem dat ze niet volledig begrijpen en dat ze blindelings dienen zonder te beseffen hoe ze op grote schaal worden misleid. Goede doelen voor kankeronderzoek zijn in feite een complete schijnvertoning en een middel waarmee elk jaar enorme sommen geld worden gestolen van de mensen die ze beweren te dienen. Er zou gemakkelijk een sterke zaak tegen hen kunnen worden aangevoerd voor het toebrengen van verschrikkelijke en onnodige schade aan de gezondheid, rijkdom en geluk van mensen in plaats van hen te helpen.

Hun experts op het gebied van kankerzorg mogen patiënten alleen adviseren om naar alternatieve therapieën te kijken om de gevaarlijke en onaangename bijwerkingen van chemotherapie en radiotherapie te verzachten, en ze mogen deze in geen geval zien als een manier om de kanker zelf te genezen en te verslaan .

Zou een betere manier om de doden en gewonden te eren niet zijn om een ​​einde te maken aan de verkrachting en onderdrukking van arme naties en het stelen van hun hulpbronnen en een halt toe te roepen aan de uitbuiting en moord op hun volkeren in naam van de hegemonie van het bedrijfsleven, waardoor het leven van duizenden wordt gered van onze ‘helden’? Ik geloof sterk van wel.

De bovenstaande, schaarse voorbeelden zijn geenszins een definitieve lijst van de grote liefdadigheidsmisleiding die ons leven dagelijks verwoest en totdat we collectief weerstand bieden bij het bijdragen aan deze kwaadaardige monsters en in plaats daarvan, waar we in staat zijn, rechtstreeks aan mensen in nood geven, ongetwijfeld deze schandelijke de stand van zaken zal onverminderd doorgaan en niet gerapporteerd worden door de onuitsprekelijke, lafhartige lafaards van onze gecontroleerde mainstream media.

Vlaams etnonationalisme is beter dan een Europees imperium

Blanke nationalisten (in tegenstelling tot het Vlaams Belang noem ik me blank nationalist) zouden etnonationalisten moeten zijn, en Vlaamse nationalisten zouden voor Vlaams etnonationalisme moeten zijn. Ik zeg dit niet om lichtzinnig en compromisloos te zijn, maar omdat ik geloof dat het een waarheid is die we op eigen risico negeren. Velen onder ons, lijken af te drijven naar het idee van een Europees Imperium als een realistischer en effectiever middel voor blank behoud dan etnonationalisme. Dit is een filosofische en tactische fout.

Misschien wel de grootste tactische fout met dit idee is dat het een filosofische fout is. De beste strategie voor ideologisch succes is het hebben van een aantrekkelijke ideologie, en etnonationalisme is veel idealistischer en logischerwijs gezond dan het idee van een Europees imperium. Het idee van het Europees Imperium, zoals dat tot nu toe is geschetst, is in wezen een strategie, geen ideaal. En een te grote nadruk op strategie op dit punt is om het paard achter de wagen te spannen. Het heeft weinig zin om luchtkastelen te bouwen, als je nog niet genoeg mensen hebt overtuigd van de noodzaak om echte kastelen te bouwen. Op dit moment zouden we onze ideologie moeten opbouwen en verfijnen, waarbij we beargumenteren waarom onze visie superieur is aan de huidige westerse consensus.

Er is natuurlijk vrijwel totale consensus in het Westen, althans onder zijn politieke naties. In elk westers land, en vele andere bovendien, is de heersende ideologie een combinatie van liberalisme / libertarisme / libertinisme; ze variëren alleen in hun relatieve nadruk op deze punten. Als het natuurlijke verlangen van de mens het verlangen is en zou moeten zijn om zichzelf te bestendigen, heeft het moderne Westen besloten dat het beste middel hiervoor vrijheid is. Geef het individu de vrijheid om zijn unieke visie op het Goede na te streven; de staat bestaat slechts om dit natuurlijke recht van alle mensen te waarborgen; de politiek van de staat is niet meer dan het middel om te beslissen hoeveel overheid nodig is om de vrijheid te beschermen en te bevorderen. Wat zou een gelukkiger regeling kunnen zijn? Het probleem is echter dat het bestendigen van het zelf afhankelijk is van anderen; met ieder mens als eiland is niemand in staat zichzelf te bestendigen. De paradox is dat als vrijheid het doel is, het alle betekenis van vrijheid als middel leegmaakt, en vice versa.

De meest voor de hand liggende, en voor mij meest overtuigende, tegengestelde hiervan is het particularisme, waarvan etnonationalisme een vorm is. Particularisme is in mijn formulering het idee dat de staat, de Vlaamse dus, de burger zou moeten zijn. De rol van de staat is om het leven en eigendom van de burger te beschermen, ja, maar het zou meer moeten doen dan de burger toestaan zichzelf te bestendigen, het zou deel moeten uitmaken van die bestendiging. Als individualiteit in mensen moet worden gewaardeerd, waarom zou je dit principe dan niet toepassen op de staat? De staat is, meer dan enige andere instelling, in staat om een idee en een gemeenschap te bestendigen.

Voor de etnonationalist zou de staat een middel tot genetische bestendiging moeten zijn, de staat als een grote familie. Hij kan ook geloven – deze wel – dat, als al het andere gelijk is, hoe meer genetisch vergelijkbaar de burgers van een staat met elkaar zijn, hoe waarschijnlijker het is dat hun opvattingen over het Goede op die van elkaar lijken, en dus hoe groter de kans dat ze in dezelfde richting trekken. Andere particularisten wensen misschien een staat georganiseerd rond religieuze of ideologische principes, of een combinatie hiervan.

Een Europees Imperium is een degradatie van het particularistische en het etnonationalistische principe. Ras zou niet het enige principe hoeven te zijn dat eraan ten grondslag ligt, toegegeven, maar een bijeenkomst van blanken in één superstaat beperkt per definitie de maatschappelijke mogelijkheden van blanken – één Europees imperium moet democratisch zijn of niet; het kan niet zowel een confessionele staat als een officieel atheïstische staat zijn; het kan niet zowel socialistisch als libertair zijn. Een genetisch particularistisch principe is eervol, maar het is niet genoeg reden om al het andere particularisme te ontkennen. Europa is goed gediend met zijn verdeeldheid; het genie gerealiseerd in de stadstaten van het oude Griekenland en van renaissance Italië zet alle andere tijdperken van de mediterrane geschiedenis te schande, en het is zeker niet voor een gebrek aan concurrentie.

Voorstanders van het Europese Imperium beweren dat de huidige en toekomstige naties van Europa hun gescheiden bestaan binnen het nieuwe Euro-Imperium zouden kunnen voortzetten, terwijl ze tegelijkertijd beweren dat het etnonationalistische ideaal gevaarlijk is omdat het het potentieel heeft voor oneindige achteruitgang. Ik antwoord dat, in het algemeen, als een volk sterk genoeg voelt over zijn natie om een staat te eisen, het een staat moet hebben; als de bestaande staat zich ertegen verzet, laat hem dan zijn gelijk maken. Uiteindelijk hangt het behoud van een staat altijd af van het volk, of op zijn minst het juiste volk, dat de legitimiteit ervan accepteert. Natuurlijk zal realpolitik zich ermee bemoeien, dat doet het altijd. En als het imperiale Europa een Europa van naties moet blijven, wat is dan het doel van een Europees imperium?

Veiligheid natuurlijk. Verklaard, maar nooit beargumenteerd, is het geloof dat het behoud van het blanke ras als geheel zoveel belangrijker is dan ‘kleinzielig nationalisme’, dat alle blanke naties hun soevereiniteit moeten afstaan aan een centrale autoriteit. Het eigenlijke argument voor het Europese Imperium – het verraden van een onaantrekkelijke smet van paranoia – is dat als deze centrale regering genoeg macht had ten opzichte van de naties, ze destructieve “burgeroorlogen” zou kunnen voorkomen en in het algemeen iedereen in het gareel en op boodschap zou kunnen houden. En dus zijn we veel minder geneigd om onszelf te vernietigen. Het is duidelijk waar, maar is het het waard?

Nee. Om te beginnen zijn kleine staten nog nooit zo fysiek veilig geweest als nu. Als Denemarken morgen besluit om een schaamteloos en agressief “Whitening” sociaal programma na te streven, zullen er geen buitenlandse tanks komen om te proberen haar te stoppen. Zolang het beleid geen uitzetting (of erger) onder gewapend geweld inhoudt, zullen de Denen weinig meer te vrezen hebben dan lichte economische sancties en toegenomen ngo-bemoeienis. Hetzelfde geldt voor IJsland, of Liechtenstein, maar ook voor ons Vlaanderen.

Erger nog, het Europese Imperium zou simpelweg de ene westerse consensus inruilen voor de andere. Naar mijn mening zou het een betere zijn, maar ik denk ook dat het feit van een consensus zelf, althans zo’n uitgebreide consensus, een deel van het probleem is.

Het Europese Imperium is een krachtig ideaal dat zowel de meest eenvoudige als de meest verfijnde blanke nationalist kan inspireren. Het destilleren van het brandpunt van de nationale identiteit naar beneden (en tegelijkertijd omhoog) tot het niveau van ras heeft een bepaalde wetenschappelijke, terwijl tegelijkertijd romantische en gezond verstand waarheid. Het is een van die zeldzame vereenvoudigingen die een vollediger, dieper begrip geven.

Helemaal gaan zou echter te veel verliezen op de koop toe. De staat is potentieel het meest effectieve middel om de gemeenschap te bestendigen, en de gemeenschap is het enige middel om waarden te bestendigen. De rol van de staat zou, nogmaals, afgezien van het beschermen van zijn mensen, het cultiveren van bepaalde aspecten van de menselijke geest moeten zijn. Het fundamentele uitgangspunt van mijn particularistisch nationalisme is mijn overtuiging dat er veel aspecten van die geest zijn die de moeite waard zijn om te cultiveren, velen zelfs, die allemaal kunnen bestaan onder de vlag van wit nationalisme. En de eisen van een Europees Imperium zouden daar onaanvaardbare grenzen aan stellen. Ik zou de oprichting van een staat met een puur “Whitemanistan” ideologie steunen, maar het zou niet de enige optie moeten zijn voor blanken, of zelfs voor blanke nationalisten. Ik noemde de oude Grieken al eerder; ze geloofden diep in het ideaal van de stadstaat, maar ze voelden net zo diep over hun beschavingsidentiteit. Wat betreft zoveel andere dingen (bijvoorbeeld hun combinatie van een verfijnd bewustzijn met een oergevoel van identiteit), zou hun voorbeeld het model moeten zijn.

Ryan Andrews is de auteur van The Birth of Prudence.

Dit artikel is vertaald en bewerkt door NLK

Stop met migranten te verwennen

De westerse beschaafde wereld, waaronder Vlaanderen, is in relatief korte tijd overspoeld door premoderne, islamitische migranten. Ernstige en indringende problemen zijn het gevolg. Onderzoeken, kranten en televisie rapporteren de schaduwzijden met grote regelmaat.

In het boek ‘Tegen de Tribalisering’ , beschrijft men de diepere oorzaken van de ellende die migranten en asielzoekers uit premoderne oorden in de westerse wereld vormen. De moderne maatschappij, waar individu, prestaties en zelfstandige beslissingen de boventoon voeren, erkent zo’n allochtoon nauwelijks. Daarnaast vormt zijn of haar islamitische achtergrond een extra complicatie. Over de uiteindelijke gevolgen in de toekomst bestaat weinig twijfel. De islamitische geleerde en huisideoloog van de Moslimbroederschap Sheik Al-Qaradawi voorspelde al in 2002: ‘dat de islam zal terugkeren naar Europa als veroveraar en overwinnaar’, nadat de religieuze ideologie tweemaal voor de poort was verdreven: in 732 bij de slag bij Poitiers en in 1683 bij het ontzet van Wenen. ‘Het doel hoeft niet noodzakelijkerwijs met het zwaard te worden bereikt, maar kan ook door demografische groei worden gerealiseerd’.

We zijn dus gewaarschuwd.

Vanuit de fnuikende politiek correcte ideologie verbindt men in Vlaanderen aan deze toekomst echter totaal andere, verkeerde observaties. ‘Onze( politiekers geven steeds meer toe aan de eisen en verlangens van allochtonen, buigen als maar dieper voor hun wensen. Was er maar wat minder links vooringenomenheid, dan zou men eindelijk tot geheel andere voorstellen komen dan in de afgelopen vier decennia. Nuchter, eerlijk, oprecht en zakelijk zou men tot de volgende stappen komen:

De 4 stappen van Nationaal-Libertarisch Kompas

1 .Stoppen met paaien en verwennen. Net als bij opvoeding, verwennen is net zo schadelijk, ook voor betrokkene zelf, als verwaarlozen. Herzie en herformuleer de gehele bestaande wetgeving. Waarom? Wat er nu is, is ooit voor en door keurige, nette, fatsoenlijke, eerlijke, mensvriendelijke westerse mensen ontworpen. Niet afgestemd op aanhangers van premoderne cultuurstructuren met daar boven op islam achtergrond.

2. Nu het zover is, met diverse onleefbare wijken voor vele autochtonen, trek er dan geld voor uit om premoderne allochtonen ruim te belonen om terug te gaan en een mooi huis in de zon daar aan te schaffen. Dat betaalt zich in korte tijd dubbel en dwars terug. Beperk drastisch de toelating van asielzoekers uit premoderne oorden.

3. Moslims die per se willen blijven, dienen ervoor te tekenen dat zij afstand nemen van de ideologie (let wel: niet van het smalle religieus deel) van de islam. Thuis in de beslotenheid van de privésfeer mogen ze doen wat ze willen. Dat is vrijheid van het individu.

4. Ophouden met alsmaar tegemoet te komen aan de eindeloze en steeds verder gaande eisen van aanpassing van de autochtonen aan allochtonen. Maak ze weerbaar voor een kinderfeestje als Zwarte Piet; verwijder niets wat tot de historie van ons land behoort. Slavernij is niet meer van deze tijd, goede zaak. Maar bespreek dat juist in plaats van het verbergen en verwijderen van standbeelden. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Weerbaar maken in plaats van meebuigen is op de lange duur in het voordeel van de migranten zelf.

Over migratie en racisme

Import van armoede stoppen

Principieel zijn wij als libertariers voor immigratie, maar willen we voor nieuwe Belgen wel een aantal toelatingsvoorwaarden invoeren op basis van kapitaal en/of tewerkstelling, zolang de automatisch rechten op sociale gunsten niet aan banden zijn gelegd. Ofwel stel je strenge eisen aan de grens, ofwel gaat de deur van het OCMW op slot. Deze maatregelen dienen om de bewezen instroom van armoede te stoppen. Bovendien wil Nationaal-Libertarisch Kompas dat nieuwe Belgen voor een periode van ten hoogste tien jaar geen aanspraak kunnen maken op het volledige pakket aan sociale tegemoetkomingen zoals kindergeld en uitkeringen. Deze tien jaren vormen de proefperiode van de migrant, een periode waarin een strafrechtelijk vlekkeloos parcours dient te worden afgelegd om de nationaliteit te kunnen verwerven.

De verzorging en opvang van mensen met een vluchtelingenstatuut is voor Nationaal-Libertarisch Kompas een vanzelfsprekendheid. Iemand die dit statuut heeft en die geen bedreiging voor de maatschappij vormt, kan voor Nationaal-Libertarisch Kompas nooit zomaar worden opgesloten. Van een vluchteling die zich misdraagt, moet het statuut kunnen worden afgenomen. Nationaal-Libertarisch Kompas is tegenstander van een gedwongen terugkeerbeleid, wanneer er geen criminaliteit in het beeld is. Dit kost de belastingbetaler meer geld dan dat de betrokken personen in niet-geregulariseerd in het land op eigen kosten verblijven. We zijn dan ook voorstander om het betreden en het bezoeken van het grondgebied voor onbepaalde duur uit de illegaliteit te halen. We zijn dus op termijn voor de afschaffing van de verblijfsvergunning en willen grondwettelijk verankeren dat het ieder mens vrij staat om ons land te bezoeken en er zelfs in te komen wonen. Uiteraard allemaal op eigen risico en kosten, zonder kans op financiering van de overheid.

Tegen deze achtergrond is Nationaal-Libertarisch Kompas tegenstander van grondgebonden rechten. Een recht op sociale dienstverlening kan volgens ons nooit worden verkregen op basis van een territoriaal principe. Kort gezegd, wie het land betreedt, krijgt niet automatisch rechten. Dit met uitzondering van ambulante zorg. Op deze manier kan iedereen zorgeloos ons land bezoeken en er in verblijven op eigen verantwoordelijkheid en risico, maar de lasten zijn niet voor de gemeenschap. Diezelfde gemeenschap heeft verder ook geen verplichtingen ten overstaan van de bezoeker.

Een samenleving waarin iedereen welkom is, maar waarin ieder zijn eigen bonen dopt en gedurende een periode geen aanspraak maakt op collectieve gunsten, maakt een buitengrens schijnbaar overbodig. Toch meent Nationaal-Libertarisch Kompas dat het in ieders belang is om grenzen te hebben en deze te kunnen bewaken om terrorisme of criminaliteit op het grondgebied te vermijden. We kijken hiervoor naar een Beneluxsamenwerking waarbij de buitengrenzen van de Benelux worden verstevigd. Het doorknippen van sluipwegen, waardoor een grensoversteek met de wagen enkel nog via hoofdwegen mogelijk is en het op punt stellen van ANPR-camerasystemen op de grens zijn maatregelen die wij voorstaan. In een noodsituatie of bij een (nakende) terroristische aanslag moet België haar grenzen kunnen sluiten.

Racisme

Volgens Nationaal-Libertarisch Kompas kan je niet lager zakken of onder de gordel gaan dan racisme te prediken. Het is niet alleen kwetsend, maar het is meestal gewoon naast de kwestie. Racisme is dan ook symptomatisch voor een algemeen wantrouwen in het systeem, gesterkt door stereotyperingen die worden uitvergroot en veralgemeend door een ongenuanceerde manier van denken. We denken dan ook dat het aan banden leggen van de grondgebonden rechten en de daarbij horende sociale tegemoetkomingen, zal bijdragen tot minder racisme. Een ander fenomeen is dat racisme ook wordt gerelativeerd en gecultiveerd door collectieve stromingen die de groep boven het individu plaatsen. Het is hetzelfde soort geconstrueerde afgunst dat je terugvindt in socialistische en conservatieve stromingen.

Racisme is een lelijke uitspatting van collectivisme, de mentaliteit die mensen alleen als leden van groepen ziet en nooit als individuen. Racisten geloven dat alle individuen met oppervlakkige fysieke kenmerken gelijk zijn. Niet enkel het groepsdenken komt op de oppervlakte drijven, maar ook een kwalijk soort egalitair denken ten opzichte van de geviseerde doelgroep (“ze zijn allemaal hetzelfde”). Door Vlamingen aan te moedigen een groepsmentaliteit aan te nemen, bestendigen de voorstanders van conservatieve en ongezond-nationalistische strekkingen feitelijk racisme. Er heerst een intense focus op ras, een begrip dat toegepast op mensen wetenschappelijk geen steek houdt, maar wel goed in het kraam past van racistische denkers. Door individuen te herleiden of in de delen volgens termen die eerder voor objecten of dieren gangbaar zijn, zorgt een racistisch denkpatroon ervoor dat het individu wordt ontmenselijkt. Wanneer een individu geen mens meer is, is het makkelijker voor andere mensen en zelfs systemen om individuen te marginaliseren of te ontwaarden. Kazerne Dossin in Mechelen heeft daarrond een heel pedagogisch traject rond ontwikkeld om mensen van dit gevaar bewust te maken, hier toegepast op de anti-joodse retoriek voor en tijdens WO II.

Ook de klassieke linkerzijde van het politieke spectrum heeft het bij het verkeerde eind. Het is een regelrechte mythe dat socialistische en ecologistische bewegingen echt om racisme geven. Het moderne socialisme en ecologisme zijn ook collectivistische denksystemen die au fond het racismevraagstuk op juist dezelfde manier benaderen als de conservatieve en nationalistische stromingen. Het enige verschil is dat de rollen worden omgedraaid. Rood vanuit een reflex om “kwetsbare minderheidsgroepen” te beschermen en Groen vanuit een misantropisch uitgangspunt dat de blanke Westerse samenleving verantwoordelijk zou zijn voor alle ellende in de wereld. In deze denkpatronen is het opnieuw de groep die prevaleert en het individu dat vakkundig in de vergeetput werd gegooid.

Het voortdurende aandringen op groepsdenken wakkert daardoor alleen polarisatie en spanningen aan, precies zoals de betogingen van Antifa en BLM. Het echte tegengif tegen racisme is vrijheid. Vrijheid betekent dat er een beperkte, constitutionele regering is die zich inzet voor de bescherming van individuele rechten in plaats van groepsclaims. Vrijheid betekent vrijemarktkapitalisme, dat individuele prestaties en competentie beloont, los van huidskleur, geslacht of etniciteit. In een vrije markt verliezen bedrijven die discrimineren klanten, goodwill en waardevolle werknemers – terwijl rationele bedrijven floreren door de meest gekwalificeerde werknemers uit te kiezen. Wat nog belangrijker is, in een vrije samenleving krijgt elke burger een gevoel van zichzelf als individu, in plaats van een groeps- of slachtoffermentaliteit te ontwikkelen. Dit leidt tot een gevoel van individuele verantwoordelijkheid en persoonlijke trots, die alsnog op ongedwongen, veilige en persoonlijke manier kan omgezet worden naar een groepstrots. Dit is het libertarisch standpunt van Nationaal-Libertarisch Kompas.

Waarom socialisme altijd faalt

Inleiding tot waarom socialisme altijd faalt:

Waarom schrijf ik dan al weer een post over kapitalisme en socialisme? Omdat het moet. Want socialisme is een kanker die onze samenleving teistert. Helaas denken hedendaagse Amerikaanse en Europese politici dat ze het socialisme nieuw leven kunnen inblazen en het hier kunnen laten werken. Ze houden vast aan dat geloof ondanks het feit dat het socialisme overal elders heeft gefaald dat het is geprobeerd. In dit artikel zal ik de mislukkingen van het socialisme beschrijven, praten over waarom socialisme altijd faalt, en dan bespreken waarom we ons verzetten tegen zijn vermeende allure.

De vele mislukkingen van het socialisme:

Laten we dus eerst enkele van de vele mislukkingen van het socialisme overlopen. In het belang van de leesbaarheid van dit artikel zal ik slechts enkele van de vele mislukkingen van het socialisme bespreken. De voorbeelden die ik zal bespreken zijn de USSR, Noord-Korea en Venezuela. Alle drie die landen probeerden het socialisme. En alle drie faalden ze jammerlijk, wat niet verwonderlijk is als je weet dat het socialisme altijd faalt.

De USSR:

De Sovjet-Unie, of Sovjet-Unie, was misschien wel ’s werelds grootste experiment in socialisme. Een unie van socialistische staten die twee continenten besloeg en klantstaten over de hele wereld had, ging ongeveer 50 jaar lang de strijd aan met de VS en zijn NAVO-bondgenoten. Het mislukte echter uiteindelijk. Net als andere socialistische naties kon het niet genoeg produceren van de goederen die zijn volk wilde. Voedsel, schoenveters, riemen, gereedschap en apparaten waren altijd schaars. Maar goederen die niemand wilde, waren er altijd. Bovendien deed het enorme investeringen in militaire technologie en subsidies voor zijn klantlanden.

De Sovjet-Unie liet zien dat een centraal geplande economie niet kon werken en dat het socialisme altijd faalt. Omdat bureaucraten in centrale kantoren in Moskou beslisten wat er geproduceerd zou worden en in welke hoeveelheid, worstelde de economie van de USSR. Het kon niet produceren wat zijn mensen wilden of nodig hadden, alleen wat de bureaucraten en militairen wilden. Door die mislukking stortte de economie in en stortte de natie mee in. Het socialisme faalde om dezelfde reden waarom het socialisme altijd faalt; het kon niet voor zijn burgers zorgen.

Venezuela:

Kijk maar naar wat er op dit moment in Venezuela gebeurt om te zien dat het socialisme daar duidelijk heeft gefaald. Als het socialisme niet faalde, waarom zouden mensen dan konijnen eten? Waarom zouden regeringstroepen voertuigen in menigten burgers rammen? Het antwoord is dat die dingen niet zouden gebeuren als het socialisme geen complete mislukking was.

De regering in Venezuela had geen geld meer van anderen (het geld van anderen is de belangrijkste reden waarom het socialisme altijd faalt). Ze riepen op tot “eerlijke prijsdagen” waar bedrijven in feite hun goederen moesten weggeven. Natuurlijk hebben die dagen de populariteit van de overheid een boost gegeven. Burgers kregen goederen gratis. Maar door die tijd faalden veel bedrijven. Het weggeven van hun goederen was niet rendabel, dus verloren ze alles. Zoals ze faalden en olie tankte, zo ook de Venezolaanse economie, wat betekent dat het adagium ‘socialisme faalt altijd’ ook in Venezuela gold; de economie werd veel te slecht gemanaged.

Economieën hebben ondernemerschap en kleine bedrijven nodig om te groeien en te slagen. Zonder die twee dingen zal een economie falen. Daarom is China begonnen met het toelaten van kapitalisme en kleine bedrijven in zijn economie; het heeft ze nodig voor groei. Venezuela bewandelde echter een andere weg. Het vernietigde zijn ondernemers en zijn bedrijven en vernietigde daarmee zijn economie. Acties zoals die van Venezuela zijn een van de redenen waarom het socialisme altijd faalt; ze verstikken innovatie en ondernemerschap.

Noord-Korea:

Noord-Korea is een totalitair hellhole. Het socialisme heeft het zo gemaakt. Als Noord-Korea in de jaren 1940 had geweigerd toe te geven aan het kapitalisme en socialisme, dan zou het een andere plek zijn geweest. Het enige wat je hoeft te doen om dat te zien, is naar Zuid-Korea kijken. Omdat het een kapitalistische en democratische natie werd, heeft het gefloreerd.

Noord-Korea werd echter geen kapitalistische natie. Niet eens in de buurt. In plaats daarvan is het een van de meest totalitaire en socialistische naties die er nog bestaan. Door die beslissing is de economie een abjecte mislukking. Net als de USSR heeft het geen goederen geproduceerd die zijn burgers nodig hebben. In plaats daarvan heeft het zich bijna volledig gericht op militaire uitrusting en technologie. De zware industrie en militaire verbeteringen zijn redelijk succesvol geweest. Maar de economie heeft enorm geleden. Binnenkort zal de economie volledig falen omdat het socialisme altijd faalt.

Het socialisme heeft overal gefaald omdat het een mislukking van de economische politiek is. Het is een mislukking van een economisch beleid om twee belangrijke redenen. Die redenen zijn dat het centraal gepland is en dat de uitbreiding ervan afhankelijk is van enorme niveaus van militaire uitgaven en subsidies.

Waarom is het waar dat het socialisme altijd faalt op elke plaats waar het wordt beproefd?

Centrale Planning is een centrale reden waarom socialisme altijd faalt:

Centrale planning kan nooit slagen als economische strategie. Het is te afhankelijk van de mensen die het minst weten over zaken of wat hun burgers nodig hebben. Bureaucraten, zoals die in het Politibureau zaten, weten niet precies wat hun burgers nodig hebben. Zelfs als ze de beste in hun vakgebied waren, gekozen vanwege hun vermogen in plaats van wie ze kenden, zouden ze het moeilijk hebben om adequaat werk te leveren. Maar ze waren niet de beste. Een van de vele ondeugden van het socialisme is dat zijn leiders afhankelijk zijn van gunsten om hun posities te verwerven. Daarom zijn ze niet de beste. Gewoon de beste verbonden.

Die goed verbonden bureaucraten konden hun economieën niet adequaat plannen. Vrije markten zijn geweldig omdat ze burgers laten kiezen wat ze willen en hoeveel ze ervan willen. De “onzichtbare hand” van Adam Smith leidt de markten en productie zodat de juiste dingen in ongeveer de juiste hoeveelheden worden geproduceerd. Het socialisme kan echter niet vertrouwen op die onzichtbare hand. In plaats daarvan is het afhankelijk van bureaucraten waarop niet kan worden vertrouwd om dingen adequaat te doen, laat staan volledig correct.

Centrale planning leidde nooit tot succes toen het in socialistische landen werd geprobeerd. Het leidde alleen maar tot mislukking en economische deprivatie.

Militaire uitgaven en subsidies: de grote twee redenen waarom socialisme altijd faalt (beide komen voort uit centrale planning)

Socialisme en communisme zijn afhankelijk van militaire kracht om uit te breiden. Zodra ze uitbreiden, zijn nieuwe socialistische landen afhankelijk van subsidies van andere landen om socialistisch te blijven. Kijk naar de bovengenoemde naties; de Sovjet-Unie, Venezuela en Noord-Korea. De Sovjet-Unie gaf onnoemelijk veel geld uit aan zijn strijdkrachten. Het had die krachten klaar voor het geval het wilde uitbreiden naar West-Europa, zoals in het boek“De Rode Lijn”,en zodat het zijn wil over de hele wereld kon afdwingen.

Cuba heeft op dezelfde manier gehandeld met zijn leger in Venezuela en Angola. Socialisme vereist enorme militaire uitgaven als percentage van het bbp om levensvatbaar te blijven. Ondertussen zijn de VS erin geslaagd om militair succesvoller te zijn, ondanks het uitgeven van een schamele 3% van het bbp aan defensie. De Sovjet-Unie besteedde soms meer dan 15% aan defensie.

Bovendien zijn kleinere socialistische landen afhankelijk van economische en defensiesubsidies. Venezuela heeft Russische troepen en Chinese subsidies nodig om te blijven bestaan. Net zoals Noord-Korea afhankelijk is van Chinese smokkel om te bestaan of Warschaupactlanden in de Koude Oorlog afhankelijk waren van Sovjetsubsidies om te bestaan. Die subsidies leiden tot economische ondergang voor alle betrokken landen. Ze onttrekken kritisch geld aan de economieën van grotere socialistische landen en vernietigen elke wil om te innoveren of economische problemen op te lossen in de landen die de subsidies ontvangen.

Erger nog, binnen de economieën van nog grotere socialistische landen zijn bedrijfssubsidies nodig om fabrieken overeind te houden, grotendeels dankzij het inefficiënte gebruik van middelen dat gepaard gaat met centrale planning.

Subsidies en onbeperkte militaire uitgaven zijn een monetair zwart gat dat twee van de belangrijkste redenen zijn waarom het socialisme altijd faalt. Ze geven simpelweg te veel uit aan onproductieve projecten, grotendeels als gevolg van centrale planning.

Dat betekent dus dat de grotere reden waarom socialisme altijd faalt, is dat socialistische naties worden gecontroleerd door een centraal planningscomité dat onmogelijk een goed functionerende markt kan nabootsen. Middelen worden verspild, grotendeels aan subsidies en militair materieel, en het land faalt.

Waarom we ons moeten verzetten tegen het socialisme:

Het socialisme zou geen comeback moeten maken in Amerika en Europa.

Denk eerst aan de vele verschrikkingen die het de wereld heeft aangedaan. Door het socialisme stierven in de 20e eeuw tientallen miljoenen mensen. Ze stierven in concentratiekampen, massale hongersnoden, schietpartijen door de geheime politie en proxy-oorlogen in derdewereldlanden. Als het socialisme niet was geprobeerd, zouden die mensen nog steeds leven. Bovendien leidde het tot verschrikkingen zoals de detentie van politieke gevangenen, marteling en ondervragingen van dissidenten, en de empowerment van perverse leiders zoals Pol Pot die weerzinwekkende ideologieën creëerden.

Ten tweede, denk aan het gebrek aan deugdzaamheid en de totale vernedering die gepaard gaat met socialisme. Zoals Winston Churchill opmerkte, is socialisme een ideologie van afgunst. Afgunst, en de andere aspecten van het socialisme, zijn vernederend. Ze vermalen mensen door ze te vullen met haat voor de meer succesvollen. Dat is vernederend en laat niemand goed af.

Het begint al te gebeuren in Amerika en in Europa. Denk maar eens aan hoeveel links praten over miljardairs. Vanwege hun bewondering voor het socialisme zijn ze vol haat en afgunst als het gaat om de rijken. Dat is gevaarlijk en moet worden gecorrigeerd; het is een van de (vele) redenen waarom het socialisme altijd faalt.

Ten slotte moeten we ons verzetten tegen het socialisme omwille van onze economie. We zullen economisch niet succesvol zijn als we ons niet verzetten tegen het socialisme vanwege het feit dat het socialisme altijd faalt. Kijk maar naar de bovenstaande voorbeelden om te zien waarom het socialisme altijd faalt. Hopelijk herkennen onze burgers en politici dat. Wij als natie kunnen economisch succesvol zijn. Door het kapitalisme zijn we een economische grootmacht. Zonder kapitalisme zal dat in het niets verdwijnen. Vecht om het socialisme te weerstaan, zodat we economisch succesvol blijven!

Ik hoop dat je hebt genoten van dit bericht over waarom socialisme altijd faalt!