Links, vooruitgang of een nieuwe weg naar tiranie?

De moderne westerse samenlevingen gaan er graag prat op progressief of “vrijdenkend” te zijn en hun kernwaarden worden verondersteld tolerantie, mensenrechten en vrijheid van meningsuiting te zijn.

We moeten ons echter afvragen of dat klopt?

De tolerantie van de belangrijkste vertegenwoordigers van de linkse partijen, intellectuelen, pers en hun aanhangers eindigt zeer snel als iemand het niet eens is met hun principes, of afwijkende opvattingen verdedigt. Dit geldt vooral in gevallen waarin het gaat om gedachten die vandaag de dag linkse populaire theorieën over sociale constructies ontkennen. Als iemand beweringen durft te ontkennen dat nationalisme “slecht en egoïstisch” is of dat ras slechts een sociale constructie is, worden deze “vrijdenkers” en “tolerante” kampioenen van vooruitgang, plotseling meer geïrriteerde bolsjewieken of middeleeuwse inquisiteurs. Hun tegenstanders worden echter geconfronteerd met een lawine van beschuldigingen, verschillende ‘ismen’ en ‘fobieën’.

Mensenrechten zijn ook steeds meer alleen van toepassing op verschillende, ooit marginale, groepen, terwijl de inheemse bevolking van het Westen tweederangsburgers worden. De vrijheid van meningsuiting, die een fundamenteel mensenrecht zou moeten zijn, wordt echter gemarkeerd als “haatzaaien” zodra het te politiek incorrect wordt.

Het recht op meningsuiting en de vrijheid van meningsuiting betekent dus dat men vandaag de dag alleen de vrijheid heeft om de eigen linkse gedachten te uiten zolang deze voldoen aan de belangrijkste richtlijnen van politieke correctheid. Deze politieke correctheid wordt bepaald door de linkse politici en hun media. Als iemand echter toevallig opvattingen uit die niet in overeenstemming zijn met de new-age religie van linkse vooruitgang, wordt onmiddellijk een heksenjacht gestart, geleid door een nieuwe regenbooginquisitie van tolerantie en universele vooruitgang. In plaats van op de brandstapel te branden, volgen censuur, mogelijk banenverlies en algemene uitsluiting van de publieke samenleving.

De huidige door links gedomineerde democratie wordt verondersteld de “beste regeling” te zijn, die het einde van de economische liberale vooruitgang en de overgang naar het einde van de “Westerse” geschiedenis vertegenwoordigt, naar de utopie van een wereldwijde multiraciale samenleving, waar iedereen geacht wordt de “ketenen” van het verleden, nationale identiteiten en tradities weg te gooien en gewoon “burgers van de wereld” te worden. De huidige democratie is natuurlijk kosmopolitisch en universeel, wat betekent dat het niet alleen de beste regeling is voor het Westen, maar voor de hele wereld, voor alle naties en volkeren, van de Eskimo’s tot de Bantoes. Gezien het feit dat het een regeling is die “vooruitgang” teweegbrengt, worden al haar tegenstanders natuurlijk als reactionair en dwaas bestempeld en, in het geval van rechtsen, kapitalisten en nationalisten, kwaadaardig. Vertegenwoordigers en boodschappers van het linksisme geloven dat ze een moreel recht hebben om te censureren en dus iedereen te schenden en te beroven die het niet met hen eens is of zich tegen hen verzet. Dit volgt de logica dat, gezien het feit dat linksisme goed en progressief is, iedereen die zich ertegen verzet natuurlijk slecht of zelfs misdadig is. Zo gebruiken de moderne geestelijken van de seculiere religie van het linksisme, in naam van ’tolerantie’, alle middelen om critici en tegenstanders van de kosmopolitische waarden van de huidige liberale democratie het zwijgen op te leggen. Vrijheid van meningsuiting is een slechte grap aan het worden in moderne westerse democratieën. De democratie zelf is slechts een parodie waaronder de tirannie van de nieuwe tijd ligt.

Ooit stuurden de communisten alle dissidenten die zich durfden te verzetten tegen de officiële ideologie van het systeem in naam van het behoud van broederschap en eenheid naar Goelags, maar vandaag de dag hoeven cultuurmarxisten (althans voorlopig) niet hun toevlucht te nemen tot dergelijke extreme methoden. Gezien het feit dat ze onderwijsinstellingen en de centrale media hebben overgenomen met de hulp van moderne internationale “elites”, zijn ze de makers van de publieke opinie geworden. Daarom kunnen ze hun tegenstanders eenvoudigweg bestempelen als “kwaadaardig” of “extremisten” en zo hun geloofwaardigheid in de ogen van de gemiddelde persoon wegnemen. Wanneer dat niet genoeg is, zijn ze natuurlijk bereid om andere methoden te gebruiken die dichter bij de bolsjewieken en de rode censors van de oude marxistische regimes staan. Dus, in verhouding tot het groeiende aantal mensen dat zich bewust is van de problemen die linksen en cultuurmarxisten onder het tapijt willen vegen, is er ook meer onderdrukking van de vrijheid van meningsuiting, maar het verbergt zich onder een soort rechtvaardig masker van de strijd tegen ‘haat’. Soms krijgen ze zelfs hun tegenstanders aan de schandpaal vanwege gesproken woorden of berichten op sociale media. Het gaat er natuurlijk om ideologische en politieke tegenstanders te ontmoedigen die zich verzetten tegen de tirannie van de politieke correctheid en de valse ideologieën van gelijkheid.

Natuurlijk wordt het steeds duidelijker dat de huidige linkse democratie niet het toppunt van de menselijke beschaving is. Veel inzichtelijke denkers, filosofen en schrijvers waarschuwden ons voor de negatieve gevolgen ervan in de 19e en 20e eeuw, maar vandaag zien we hoezeer ze gelijk hadden. Het ultraliberalisme heeft de weg geopend naar de enorme kapitalistische uitbuiting en vernietiging van freelancers en familiebedrijven door grote internationale bedrijven, daarom zijn wij libertariers voor de middenstand en KMO’s. Het opende ook de weg voor massamigratie, zowel in het belang van kapitalisten die goedkope arbeid bezaten, als marxisten die potentiële rekruten zagen voor hun doelwitten in migranten.

Het linkse principe van individuele vrijheid, zolang het anderen niet in gevaar brengt, is ook in onze democratie zo bedacht dat de meest onnatuurlijke stoornissen en decadente levensstijlen worden beschouwd als “individuele rechten en keuzes” en worden aangemoedigd voor hun “moed”. De linkse democratie opent ook de deur voor een golf van migranten van buitenlandse culturen in Europa in naam van de ‘mensheid’, wat resulteert in een toename van de criminaliteit, onenigheid binnen westerse samenlevingen, chaos, conflict en geweld. Linksen gedragen zich echter alsof er geen probleem is, en als ze het erkennen, zien ze de bron ervan niet in het feit dat mensen naar Europa trekken met totaal verschillende morele overtuigingen, culturen, gewoonten en raciale kenmerken, maar in de Europeanen zelf, van wie wordt gezegd dat ze te “racistisch” en “discriminerend” zijn voor nieuwkomers.

In de huidige context werd de term ‘racisme’ voor het eerst gebruikt door Leon Trotski, die alle tegenstanders van het marxisme het zwijgen wilde opleggen op dezelfde manier als linksen dat willen. Deze term heeft vandaag elke betekenis verloren, omdat groenen, linksen en globalisten het opnemen tegen al hun ideologische tegenstanders en hopen hen te denigreren en zo hun argumenten te devalueren. 

Zijn dus de veranderingen van vandaag, die in de linkse huidige democratie als “progressief” worden beschouwd, echt vooruitgang in de ware zin van dat woord? In feite is het een interpretatie die veel te maken heeft met de ware betekenis van die term. Tegenwoordig gebruiken linksen en groenen het woord ‘vooruitgang’ in een vergelijkbare context als de term ‘racisme’. Ze willen iedereen denigreren die het niet met hen eens is en hun politieke vijanden is. Dit betekent dat de term “vooruitgang” vandaag de dag slechts een woord is geworden om de vernietiging te beschrijven van samenhangende, homogene traditionele samenlevingen en familiewaarden waarop de Europese beschaving is gebouwd. Zo maken ze  vandaag, in naam van de vooruitgang, gebruik van een nieuwe tirannie waarin iedereen die het niet eens is met het officiële beleid van de Brusselse globalisten en vernietigers van naties zal worden vervolgd. Niet alleen nationalisten die tegen massamigratie zijn en die een nationale heropleving van Europese naties willen, maar ook degenen die geloven in de zaligmakendheid van het vrije kapitalisme zullen zich op de lijst van nationale vijanden bevinden als de linkse tirannie wint. In dit geval zal iedereen die zich verzet tegen de dwaasheid van politieke correctheid worden ontmenselijkt en als complete schurken worden bestempeld. Dit gebeurt vandaag al, en dergelijke tactieken worden goed beschreven door de Duitse denker en politieke theoreticus Carl Schmitt:

Wij als libertariers blijven ondanks alles zeggen wat we willen! Lees ook de andere artikels op dit blog of deel onze berichten op sociale media zolang het nog kan!

Geschreven door Erik De Ridder

Socialisme faalt altijd, maar verliest op de een of andere manier nooit zijn aantrekkingskracht

Door Dr. Rainer Zitelmann

In zijn Lectures on the Philosophy of History merkte de Duitse filosoof Hegel op:“Maar wat ervaring en geschiedenis leren is dit – dat volkeren en regeringen nooit iets van de geschiedenis hebben geleerd, of hebben gehandeld op basis van principes die daaruit zijn afgeleid.” Het zou goed kunnen dat Hegels oordeel te hard is. Toch lijkt het erop dat een meerderheid van de mensen niet in staat is om te abstraheren en algemene conclusies te trekken uit de historische ervaring. Ondanks de talrijke voorbeelden van kapitalistisch economisch beleid dat leidt tot meer welvaart en het falen van elke variant van het socialisme die ooit onder reële omstandigheden is getest, lijken veel mensen nog steeds niet in staat om de meest voor de hand liggende lessen te leren.

In de afgelopen honderd jaar zijn er meer dan twee dozijn pogingen geweest om een socialistische samenleving op te bouwen. Het is geprobeerd in de Sovjet-Unie, Joegoslavië, Albanië, Polen, Vietnam, Bulgarije, Roemenië, Tsjechoslowakije, Noord-Korea, Hongarije, China, Oost-Duitsland, Cuba, Tanzania, Benin, Laos, Algerije, Zuid-Jemen, Somalië, Congo, Ethiopië, Cambodja, Mozambique, Angola, Nicaragua en Venezuela, onder anderen. Al deze pogingen zijn in verschillende gradaties van mislukking geëindigd. Hoe kan een idee, dat zo vaak is mislukt, in zoveel verschillende varianten en zoveel radicaal verschillende settings, nog steeds zo populair zijn? Dat is de centrale vraag die Kristian Niemietz stelt in dit uiterst belangrijke boek Socialisme. Het mislukte idee dat nooit sterft. Niemietz, die werkt aan het London Institute for Economic Affairs, weet in één zin een antwoord te geven op zijn vraag: Het komt omdat socialisten met succes afstand hebben weten te nemen van al die voorbeelden. Zodra je een socialist confronteert met voorbeelden van mislukte experimenten, bieden ze altijd het volgende antwoord: “Deze voorbeelden bewijzen helemaal niets! In feite zijn geen van deze echte socialistische modellen.”

Stalin en Mao prijzen

Intellectuelen laten nooit na om uitbundig lof te uiten over elk nieuw socialistisch experiment, zoals blijkt uit hun vurige reacties op de opkomst van het socialisme in de Sovjet-Unie, China, Cuba en Venezuela. Zelfs massamoordenaars als Josef Stalin en Mao Zedong werden enthousiast gevierd door vooraanstaande intellectuelen van hun tijd. Deze intellectuelen waren geen buitenstaanders of extremisten, maar gerenommeerde schrijvers en geleerden. Zelfs de concentratiekampen in de Sovjet-Unie, de Goelags, werden bewonderd: ze werden gepresenteerd als plaatsen van rehabilitatie, niet van straf, waar gevangenen de kans kregen om deel te nemen aan nuttige activiteiten, terwijl ze nadachten over hun fouten. “ Een toen bekende Amerikaanse schrijver legde uit: “De werkkampen hebben in de hele Sovjet-Unie een hoge reputatie opgebouwd als plaatsen waar tienduizenden mannen zijn teruggewonnen.”

Zelfs journalisten en intellectuelen die niet helemaal blind bleven voor de misdaden van het regime, vonden argumenten om te rechtvaardigen wat er gebeurde: “Maar – om het brutaal te zeggen – je kunt geen omelet maken zonder eieren te breken en de bolsjewistische leiders zijn net zo onverschillig voor de slachtoffers die betrokken kunnen zijn bij hun streven naar socialisatie als elke generaal tijdens de Wereldoorlog die een kostbare aanval beval.” Deze zinnen werden geschreven door de correspondent van de New York Times in Moskou, die van 1922 tot 1936 hoofd was van het kantoor van de krant in de Russische hoofdstad.

Sommige socialistische intellectuelen hadden wel kritiek op de Sovjet-Unie. Maar voor velen was hun antipathie het resultaat van het gebruik van utopische normen als maatstaf voor het beoordelen van echte wereldsystemen – utopische fantasieën die geen enkel systeem in de wereld zou hebben kunnen waarmaken.

Veel westerse intellectuelen waren enthousiast in hun steun voor Mao Zedong en zijn culturele revolutie, ondanks het feit dat er 45 miljoen levens verloren gingen tijdens het grootste experiment van het socialisme – de Grote Sprong Voorwaarts – alleen al aan het einde van de jaren 1950. Na Mao’s dood, toen het hervormingsbeleid van Deng Xiaoping honderden miljoenen Chinezen bevrijdde van bittere armoede, waren diezelfde intellectuelen lang niet zo enthousiast over China als in Mao’s tijd. “Net zo ironisch genoeg begon het enthousiasme van westerse intellectuelen voor China te vervagen toen de meest moorddadige periode voorbij was”, meldt Niemietz. Westerse intellectuelen hadden China rijkelijk geprezen toen miljoenen Chinezen verhongerden of zich dood werkten in dwangarbeidskampen. Maar toen een programma van relatieve liberalisering miljoenen mensen uit de armoede tilde, schitterden die intellectuelen door hun stilzwijgen. Marktgebaseerde hervormingsprogramma’s, hoe succesvol ook, zullen nooit bedevaarten inspireren. Zelfs de Noord-Koreaanse dictator Kim Il Sung en het moorddadige Rode Khmer-regime in Cambodja vonden bewonderaars onder westerse intellectuelen, zoals Niemietz in twee hoofdstukken van zijn boek aantoont. En dan hebben we het nog niet eens over Cuba en Che Guevara, die in het Westen een popicoon werd.

Het is altijd hetzelfde verhaal…

In zijn grondige historische analyse laat Niemietz zien dat elk socialistisch experiment tot nu toe drie fasen heeft doorlopen: tijdens de eerste fase, de wittebroodsweken, zijn intellectuelen over de hele wereld enthousiast over het systeem en prijzen het de hemel in. Dit enthousiasme wordt altijd gevolgd door een tweede fase, desillusie. Tijdens deze fase verdedigen intellectuelen nog steeds het systeem en zijn “prestaties”, maar trekken hun kritiekloze steun in en beginnen tekortkomingen toe te geven, hoewel deze vaak worden gepresenteerd als het resultaat van kapitalistische saboteurs, buitenlandse krachten of boycots door Amerikaanse imperialisten. In de derde fase tenslotte ontkennen intellectuelen dat het ooit echt een vorm van socialisme was, de niet-echt-socialisme fase. Dit is het stadium waarin intellectuelen in de rij staan om te stellen dat het land in kwestie – bijvoorbeeld de Sovjet-Unie, China of Venezuela – nooit echt een socialistisch land is geweest.

Tegenwoordig proberen westerse socialisten zich niet eens te verzetten tegen het kapitalisme in de echte wereld met historische voorbeelden van socialisme. In plaats daarvan voeren ze argumenten aan die gebaseerd zijn op de vage utopie van een ‘rechtvaardige’ samenleving. Soms noemen ze ‘Noords socialisme’ – d.w.z. de variant van het socialisme die ontstond in landen als Zweden – als voorbeeld, hoewel ze volledig vergeten dat de Noordse landen, die hebben geleerd van hun mislukte socialistische experimenten van de jaren 1970, het socialistische pad al lang hebben verlaten en vandaag – ondanks het feit dat ze hogere belastingen hebben – niet minder kapitalistisch zijn dan bijvoorbeeld de Verenigde Staten.

Boekbespreking van het als zeer racistisch genoemde “White identity politics”

Greg Johnson’s White Identity Politics is het vervolg op zijn White Nationalist Manifesto, dat uitgegeven werd in 2019. In beknopte stijl, het boek telt zo’n 150 pagina’s, legt Johnson fenomenen zoals Brexit, Trump, Le Pen, Orbán en Mateo Salvini uit als white identity politics: manifestaties van blanke identiteitspolitiek. In tegenstelling tot zijn Manifesto, waar Johnson de meest radicale vorm van blanke identiteitspolitiek (namelijk blank nationalisme) verdedigt, is het doel van White Identity Politics blanke nationalisten ervan te overtuigen dat het hedendaagse fenomeen van populisme door nationalisten kan worden gebruikt om meer invloed uit te oefenen in de samenleving.

Johnson’s belangrijkste talent als schrijver en denker ligt er vooral in dat hij complexe filosofische of socio-economische onderwerpen in een zeer toegankelijke stijl kan duiden voor de buitenstaander. Om te beginnen geeft hij in White Identity Politics een duidelijke definitie van blanke identiteitspolitiek en waarom dit zowel onvermijdelijk, noodzakelijk en moreel juist is. Ook wordt aangetoond dat identiteitspolitiek op fundamentele menselijke realiteiten is gebaseerd, namelijk biologisch verwantschap, cultuur en de menselijke neiging de Oikos, ofwel het ‘eigene’, te verkiezen.

Hierop volgen uitgebreide behandelingen van de concepten ‘wit privilege’ en populisme. Johnson verdedigt populisme op basis van aristotelische filosofie en gebruikt het boek National Populism: The Revolt against Liberal Democracy om aan te tonen dat het populistische fenomeen nog een lange tijd met ons zal zijn. Ten slotte onderzoekt hij hoe ‘opstandige blanken’ een vitale politieke beweging kunnen opbouwen en schetst hij een pad naar macht.

Johnson behandelt blanke identiteitspolitiek van begin tot eind: van de fundamentele moraliteit en normaliteit van raciaal collectivisme tot de noodzaak om milieubewustzijn en sociale rechtvaardigheid te omarmen, ondanks de oppervlakkige schijn dat dergelijke oorzaken tot ‘links’ behoren. Dit boek behoort op de boekenplank van elke serieuze blanke nationalist.

Als Nationaal-Libertarisch Kompas bieden we meer als anderen, lees hier totaal GRATIS dit besproken boek!:

https://akroma.no/dokumenter/Greg_Johnson_-_The_White_Nationalist_Manifesto__2018__pdf.pdf

Wat is gevaarlijker, Covid 19 of de maatregelen?

Al die jaren van waarschuwingen, voorbeelden van hoe ze het zouden kunnen gaan doen, dat de media op grote schaal zal worden ingezet en dat geen middel geschuwd zal worden om het uiteindelijke doel te bereiken, absolute controle, tevergeefs?

Eén virus was er nodig om alle jaren van hard werken en informatievoorziening teniet te doen. Angst, deze keer niet voor een oorlog of financiële crisis, neen, deze keer werd de gezondheid van iedereen gebruikt om mensen bang te maken, ik zou het zelfs een bijna achterlijke angst willen noemen voor een tot nu toe vrij onbewezen gevaar.

Ja, covid19 bestaat, het is een soort griep die net zoals altijd de zwakkeren van onze samenleving als eerste raakt. Logisch. Ja. Eerlijk? Neen! Ik ga het hier niet eens over cijfertjes hebben want de massa gelooft toch alleen maar de mensen met de witte jassen, zogenaamde experts op het gebied van virussen. Experts noemen ze zich maar tegelijkertijd vertellen ze dat dit een nieuwe vorm van virus is dus hoe kunnen ze hier al expert in zijn? Ik heb mij verbaast over het gemak waarmee een griepvirus gebruikt wordt om zowat alle grondrechten met voeten te treden zonder dat daar enige vorm van democratische besluitvorming aan te pas is gekomen. Mag dit wel? Let wel, die mensen die ons deze maatregelen opleggen op straffe van belachelijk hoge geldboetes zijn in dienst van ons, zij zouden ons moeten vertegenwoordigen!

De overheden zitten nu zowat naast je op de bank en bepalen wat daar wel en niet mag gebeuren, wat er wel en niet gezegd mag worden op TV, wie en hoeveel mensen bij je op bezoek mogen komen en zelfs hoe ze gekleed gaan, ja, het vermaledijde mondkapje, de Coranapas, de bijna verplichte spuit etc. Overheden runnen nu niet alleen de samenleving aan de buitenkant maar zelfs aan de binnenkant.

Voortdurende indoctrinatie via talloze tv programma’s, krantenartikelen, matrixborden langs de wegen, handhavers en politie die op elke hoek van de straat, in elk winkelcentrum, etc, posten om dissidenten te bestraffen, mensen die zich ervan bewust zijn dat ze ook zelf kunnen en mogen nadenken of ze al dan niet mee willen doen aan de algemeen verklaarde ongrondwettelijke verordeningen die bovendien ondemocratisch tot stand zijn gekomen. Het lijkt wel een Netflix-serie die nu in werkelijkheid uitgespeeld wordt.

Als de lezende en nog wel zelf denkende mens dan zaken aanhaalt zoals, hoe kan het dat in Belarus en andere landen die geen lockdown kenden minder doden vallen dan volgen reacties van medemensen zoals, jij wilt dus dat alle oudere mensen sterven? Neen, natuurlijk niet, dat wilt niemand. Toch is dat de manier waarop je gezien wordt als je er al over durft te spreken met andere mensen. Je bent een paria als je een andere mening hebt, je bent een moordenaar als je een andere mening hebt.

Ik heb zelf jammer genoeg niet meer zoveel oudere mensen in mijn kringen maar van die paar die er nog wel zijn zie ik dat ze bang zijn, doodsbang, ze zitten weken binnen, komen niet aan het en in het licht, worden alsmaar zwakker door de voortdurende angst die cortisone aanmaakt in ons lichaam, een hormoon dat je vatbaarder maakt voor infecties, inclusief het covid19 virus.

Naar buiten dus en zet dat klote journaal uit of kijk een leuke film in plaats van al die angstzaaierij! Laat je niet in een hoek zetten, oud, jong, je hebt je eigen leven in je eigen hand. Leef, zolang en zo goed als je kan!

Wat de werkelijke reden is voor de wereldwijde angstzaaierij zal t.z.t. pas later echt duidelijk worden maar dat multimiljonairs die geen enkele medische of wetenschappelijke achtergrond hebben deze zaak pushen om een vaccin te verkopen met door de overheden daarnaast wellicht blijvende opgelegde verplichting tot inname van dit vaccin, dat wordt nu al ronduit besproken alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Het is duidelijk dat ze ons de mond willen snoeren, sterker nog, onze monden zijn feitelijk al gesnoerd, letterlijk met een mondkapje en de massa wil dit notabene zelf!

Het enige lichtpuntje dat ik momenteel kan zien is de kleine maar groeiende groep mensen die vraagtekens stellen bij dit alles. Die je nog wel een dikke knuffel geven of een warme hand, die schijt hebben aan de anderhalve meter afspraak die geen afspraak is maar een fascistisch ondemocratisch opgelegde levens beknottende maatregel van mensen die ons sinds dat ze er zijn financieel en nu ook moreel en emotioneel uitkleden waar ze maar kunnen en daar met onze belastingcenten ongelooflijk goed voor betaald krijgen. Wij zijn daar allemaal zelf bij want feitelijk hebben die mensen helemaal geen macht, wij hebben de macht maar durven deze niet in te zetten.

Is er buiten deze groep mensen die waarschijnlijk niet groot genoeg zal worden nog meer hoop? Ik weet het niet, ik lees dat de Gates familie momenteel onderzocht wordt, daarbij horen dan ook figuren zoals Soros en de andere bekende spelers. Die onderzoeken gaan niet alleen over het pushen van vaccins maar ook over banden met de Epsteins en kinder- en mensenhandel.

Tot slot.

Bij mij zal er op geen enkele wijze een spuit in komen, verplicht of niet, digitaal paspoort of niet, ik ben en blijf de baas over mijn eigen lichaam en zal mij met hand en tand verdedigen tegen invasieve maatregelen die wie dan ook aan mij en de mijnen op probeert te leggen. Wij zijn als NLK strijdvaardig, blijf deze site lezen!

Zal de N-VA terug groter worden dan het Vlaams Belang?

Iedereen weet dat het Vlaams Belang momenteel veel hoger peilt dan de N-VA.  Bart De Wever wil dat zijn partij in 2024 de grootste in Vlaanderen wordt met minstens 25%. Zo hoopt hij met de Waalse PS het confederalisme er door te krijgen. De N-VA is momenteel bij jongeren niet al te populair want die kiezen meer voor de radicale praat van Tom Van Grieken.

Het Nationaal-Libertarisch Kompas denkt dat de N-VA beter wat krachtdadiger zou regeren in de Vlaamse regering. Menig Vlaming zal nog niet vergeten zijn dat Jan Jambon zijn radicale beloftes inslikte over het Coronapaspoort.

Ik heb persoonlijk al met veel N-VA parlementsleden en kabinetsmedewerkers gesproken en NIEMAND wil het Cordon Sanitaire tegen het Vlaams Belang breken. Ook in 2024 blijft deze partij dus in een isolement. Wie een nuttige Vlaamse stem wil geven kan nu ook kiezen voor de nieuwe libertarische partij VolksLiga, die voor volledige Vlaamse onafhankelijkheid is.

Geschreven door Erik De Ridder

Waarom een nieuwe partij VolksLiga?

De politiek deprimeert de meesten van ons vanwege het gebrek aan nieuwe ideeën. Als politicus sta je aan de kant van de mensen, of aan de realiteit, maar daarna worden je ideeën uitgehold om de belangen van speciale belangengroepen en lobbyisten te dienen. In plaats van dat we de discussies aan de oppervlakte beslechten of als we minder een te sterk bevooroordeeld systeem iets meer op ons gedachtegoed trachten doen lijken, moeten we de zaken diepgaander aanpakken.


Een voorbeeld daarvan is dat we best het zogeheten links en rechts overstijgen. De enige partij die dat kan, is een realistische partij, VolksLiga, nieuw in het Vlaamse partijlandschap. Volgens de realistische visie zijn er twee groepen mensen. De een wil alleen aandacht besteden aan resultaten in de werkelijkheid, en de ander maakt zich zorgen over ideologie, of hoe onze acties dingen symboliseren en een beroep doen op public relations. 
De realiteitspartij heeft daarom één idee: slechts de behoefte van de mens staat centraal. Daarbij is ideologie eerder ondergeschikt, inclusief alle vormen van egalitarisme, religie, lobbyen en andere symbolische overtuigingen die de mens vaak tegenwerken of beperken. Hier staan enkele kerndoelstellingen opgesomd, die voor partijen als VolksLiga als muziek in de oren zouden moeten klinken.


Overheid als een dienst
Mensen kiezen ervoor om in een bepaalde samenleving te leven boven andere omdat er een waardenmatch is. Sommige samenlevingen appelleren nu eenmaal niet, omdat het waardenkader een te afstotende, onoverkomelijke factor is. In onze grondwet moet dat waardenkader ook duidelijk zijn omschreven. De overheid staat de mensen tot dienst. Mensen betalen belastingen om goede militairen, rechtbanken en een transparante democratie te hebben. Elke andere rol die de overheid niet verkiest uit te voeren, moet ook duidelijk zijn gemotiveerd. Welke dingen laat de overheid over aan de burgerbevolking zonder daarbij scheidsrechter te spelen?
Vlaktaks en verbruiksbelasting
We kunnen lage vlaktaksen invoeren om werken terug lonend te maken en verbruiksbelastingen om de overheid te voorzien van de nodige financiële armslag.
Eigendomsrechten nemen het over
Op je land, eigendom kun je doen wat je wilt, en de overheid kan niet zomaar binnendringen, behalve wanneer nood wet breekt.
Een groot deel van de overheid is uitbesteed
Veel functies van de overheid van vandaag, zoals het openbaar vervoer uitbouwen, zouden worden geprivatiseerd. Op die manier neemt de marktwerking het over en zorgt datzelfde mechanisme voor de kwaliteit. Écht privatiseren betekent niet zomaar in concessie geven, zoals in Nederland of Engeland. Echt privatiseren betekent dat meerdere aanbieders dezelfde service mogen bieden. Zo zal de private sector er alles aan doen om aan de behoeften van de klant te voldoen en zijn die klanten geen nummertje meer. Voor de rest denken we het best dat het middenveld domeinen als onderwijs en cultuur op zich nemen, zonder dat de overheid brood en spelen voorziet.


Deze partij zou niet expliciet anti-links zijn, maar door haar aard zou ze alle linkse belangenbehartiging uitsluiten. Die is namelijk gebaseerd op de symbolische ideologie van radicale gelijkheid van individu, waar een partij als VolksLiga meer wakker ligt van gelijkberechtiging. Evenzo zouden alle religieuze opvattingen die afwijken van de bekende werkelijkheid als totaal krankzinnig worden beschouwd. 
In een dergelijke samenleving is het waarschijnlijk dat lokale overheden het toelaten dat bepaalde communes op hun eigendom mogen gedijen, zolang alles in lijn is met de rechtsstaat waaronder die communes vallen. Daardoor zou zo’n samenleving ons terugsturen naar een natuurlijke rechtenbeschaving, waarbij de gekende symbolische linkse zoektochten onverenigbaar zullen zijn met het principe dat het net ieder vrij staat om zich naar eigen wens te organiseren.
Op dit punt kan niets de ineenstorting van de democratie stoppen, dus het is logisch om overgangsideeën als deze te ontwerpen die door hun aard een samenleving zouden creëren die altijd een beetje in de richting van realisme beweegt en verder weg van ideologie.

De site van VolksLiga is: volksliga.eu

Geschreven door Erik De Ridder

Adolf Daens was een groot Vlaming

Misschien herinneren sommige lezers zich nog de film ‘Daens’ van Stijn Coninx. Die film is gebaseerd op de roman van Louis Paul Boon over de boeiende figuur van priester Adolf Daens. En ook al is het filmverhaal zeker niet volledig, de film geeft toch een goed beeld van het leven van de textielarbeiders in Aalst, en eigenlijk in heel Vlaanderen, in de 19de eeuw.

Adolf Daens (1839 -1907) studeerde filosofie en theologie en werd in 1873 priester gewijd. Hij was ook leraar in verschillende scholen maar had vaak problemen met de geestelijke overheid, o.a. met monseigneur Stillemans, de latere bisschop van Gent in de periode dat priester Daens politiek actief was. Dat zou een constante blijven in zijn leven. In 1888 kwam hij als priester in Aalst terecht. Daar woonde hij ibij zijn broer Pieter, een drukker-uitgever van o.a. plaatselijke kranten. Hij gaf les aan kinderen van rijke ouders en schreef heiligenlevens.

In 1892 wilde hij de post van aalmoezenier aannemen maar dat lukte niet omdat hij ondertussen in conflict was geraakt met de plaatselijke conservatieve katholieken en hun voorman Charles Woeste. Toen priester Danes in april 1893 mee de openbare stichtingsakte van de Christene Volkspartij ondertekende was de bisschop daarover zeer ontstemd. Maar priester Daens voelde zich thuis bij de Roelanders, de groep sociaal-vooruitstrevende Vlaamsgezinden uit zijn streek, die zich sinds 1891 hadden geprofileerd als potentiële dissidenten van de katholieke partij. Adolf Daens was met hen in contact gebracht door zijn broer Pieter en hij had een belangrijk aandeel in het formuleren van het partijprogramma. Drie jaar later stelde hij zich kandidaat voor de Christene Volkspartij en niet enkel kandidaat, hij werd ook lijsttrekker.

Bij die verkiezingen behaalde de katholieken eerst een grote meerderheid van de stemmen. Maar er waren zoveel onregelmatigheden vastgesteld dat de Kiescommissie niet anders kon beslissen dan een gedeeltelijke herstemming te houden. Daarbij moest priester Daens het opnemen tegen zijn aartsvijand Charles Woeste, de conservatieve leider van de katholieke partij op dat moment. Bij deze verkiezing verleenden de socialisten en de liberalen hun steun aan de Daensisten. De verkiezingsstrijd werd daardoor nog heviger, zeker toen bekend werd dat priester Daens van de bisschop het verbod had gekregen om in het openbaar de mis te lezen. In die jaren – het was de tijd van het arme maar ook christelijke Vlaanderen – was dat een zware sanctie. Bij de verkiezing werden beide tegenstanders verkozen en zo konden Daens en Woeste hun onderlinge strijd verderzetten in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, In de film zit een stuk van een tussenkomst van Daens in het parlement.

Met 46,3 procent van de stemmen kon men hem moeilijk het zwijgen opleggen. Maar het succes bracht hem opnieuw in problemen. Hij werd door het Vaticaan ontboden en teruggezonden met de (geheime) waarschuwing dat hij beter niet langer aan politiek zou doen. Priester Daens legde zich hier niet bij neer en bleef actief. De conflicten met zijn bisschop, die alles deed om hem te isoleren en zo monddood te maken, escaleerden. Concreet: tussen 1895 en 1897 kreeg hij 10 keer een sanctie opgelegd en een jaar later ging hij akkoord om elke politieke actie te staken. Er was hem wel een kerkelijk ambt met een behoorlijke vergoeding beloofd. Maar daar

kwam niets van in huis en dus keerde Daens spoedig terug naar de Daensistische beweging met nog meer conflicten met de Gentse bisschop als gevolg. Dat leidde ertoe dat Daens in 1898 geschorst werd als priester. Later kreeg hij zelfs verbod om het priesterkleed te dragen, een van de zwaarste maatregelen die hem kon treffen. Later, in 1905 werd hij ook door het Vaticaan formeel veroordeeld en zo geraakte hij volledig geïsoleerd. Hij mocht ook de mis niet meer opdragen.

In Aalst werd priester Daens in 1900 niet herkozen maar twee jaar later lukte dit wel in Brussel, met de steun van liberalen en vrijzinnigen. Maar hij was door alle ellende zodanig verzwakt dat hij nog maar een schim was van het strijdbare Kamerlid van vroeger. Vier jaar later werd hij dan ook niet meer verkozen en hij overleed, na een gedwongen verzoening met de Kerk, op 14 juni 1907 in Aalst. Door die onderwerping haalde de bisschop van Gent uiteindelijk toch zijn slag thuis. Maar zijn naam is nauwelijks nog bekend terwijl die van priester Daens bekend blijft in Aalst en ver daarbuiten. Want het Daensistisch gedachtengoed heeft nog lang nagewerkt, vooral maar niet uitsluitend, in de nationalistische partijen.

De figuur van priester Daens blijft belangrijk omdat hij sociale emancipatie en Vlaamse strijd met elkaar verbond. Bij de leiders van het Daensisme zaten mensen met een meer uitgesproken Vlaamse reflex. Maar hij heeft hun standpunten altijd gesteund en gaf, samen met broer Pieter, zijn steun aan een in 1905 ingediend voorstel van de Daensisten voor de vernederlandsing van de Gentse universiteit. Maar dat is een ander verhaal.

Linkse hetze tegen Pater Damiaan

Een historicus aan de KU Leuven heeft een lijst samengesteld van 300 straatnamen ter ere van personen die “ten tijde van Black Lives Matter” ook nuance zouden verdienen. Onder deze namen ook Jozef De Veuster, ook wel gekend als Pater Damiaan. Zijn misdaad? Hij zou het kolonialisme hebben gesteund. Het is zeker legitiem om een neutrale blik te werpen op historische figuren, maar het kan volgens mij nooit de bedoeling zijn om daarmee ook hun belang voor de maatschappij te bagatelliseren. Ook al zegt niemand het met die woorden, de vertaalslag naar openbare censuur is snel gemaakt. Zeker als straten, pleinen en standbeelden eraan moeten geloven.

Ik ben van mening dat je best geen collectief patrimonium zoals gebouwen en straten naar personen vernoemt. Bibliotheken en internet zijn kenniscentra waar de herinnering aan deze personen het best wordt opgeslagen. Maar straatnamen of gebouwen maak je best tijdloos. De deining die deze personen in de maatschappij hebben teweeggebracht, moet de herinneringswaarde aan specifieke personen overstijgen. Wat ben je namelijk met een personencultus als het verhaal errond in de vergetelheid geraakt? In Frankrijk was het na de vorige wereldoorlog populair om belangrijke straten te vernoemen naar generaal De Gaulle. In iedere stad of belangrijke gemeente vind je er wel eentje. Dat terwijl Nederlanders enkele straten en pleinen naar de datum van hun Bevrijdingsdag vernoemden (5 mei).

Kind van zijn tijd

Pater Damiaan was 1000 keer belangrijker op humanitair vlak dan mei 68-wokes die absoluut willen aantonen dat Damiaan een patriarchale, geesteszieke, koloniale sociopaat zou zijn geweest. Pater Damiaan was iemand die zelf alles en iedereen achterliet om tussen de zieken te staan. Ik durf te zeggen dat hij, in zijn tijd, een waar christusfiguur en voorbeeld voor zijn mede-gelovigen stelde. Damiaan staat symbool voor iets wat vandaag bijna compleet afwezig lijkt: het geloof in de goedheid van de mens, het onvoorwaardelijke, de eenvoud, de waardigheid waarmee hij zichzelf als deel van zijn zieke bevolking beschouwde. Dat hij het koloniale bewind steunde of dat zijn politieke opvattingen niet van onze tijd waren, zal mij uiteindelijk worst wezen.

Een Vlaams hogescholennetwerk draagt vandaag de naam van iemand die ooit in een communistisch systeem en in slavernij geloofde. Zullen we Thomas More ook maar van zijn voetstuk duwen dan? Mensen zijn nu eenmaal mensen en kinderen van hun tijd. Tijden veranderen, mensen krijgen andere inzichten. Vandaag wordt via een conflictmodel een winnaar en een verliezer aangeduid. Het grillige verleden tegenover het moreel juiste heden. Dat is goed geprobeerd, maar ik ga daar niet in mee. Om het met een christelijke uitdrukking te formuleren – wie zelf vrij van zonden is, werpe de eerste steen.

Geschreven door Henning 

Ons favoriet ’t Pallieterke ligt op apegapen

Edito: Dit is een kopie van het linkse Apache, ik heb in de titel, “ons lijfblad” toegevoegd omdat de meeste libertariers dit satirisch krantje goed vinden en lezen!

Een jaar na de vernieuwings- en verruimingsoperatie rond ’t Pallieterke en de digitale variant PAL NWS blijft van de redactie van het extreemrechtse weekblad ‘voor mensen met een goed hart en een slecht karakter’ nauwelijks nog iets over.

Hoofdredacteur Wim De Smet die de vernieuwingsoperatie op poten zette, werd goed een jaar na zijn aanwerving al opnieuw de laan uitgestuurd. Vaste medewerker Kristof Luypaert vertrok om voor Vlaams Belang (VB) te gaan werken en ook columnist Alain Grootaers slaat de deur van ’t Pallieterke achter zich dicht.

De Smet bevestigt zijn vertrek maar wil verder geen commentaar kwijt. Ook Wart Van Schel, (hoofd)eigenaar van de achterliggende vennootschap Uitgeverij ’t Pallieterke, wenst niet te reageren. 

Andere naam

Afgelopen voorjaar veranderde de extreemrechtse propagandasite Sceptr van naam. De site die in 2016 het levenslicht zag en werd aangestuurd door het Gentse KVHV-netwerk rond Dries Van Langenhove en huidig VB-woordvoerder Jonas Naeyaert, kreeg de naam PAL NWS mee. Dat is een verwijzing naar het Vlaams-nationalistische, ideologisch nauw bij VB aanleunende tijdschrift ’t Pallieterke.

Het vertrek van Naeyaert en Van Langenhove naar Vlaams Belang maakte de weg vrij voor vernieuwing en verruiming. PAL NWS bleef de klassieke extreemrechtse thema’s bespelen, maar bracht de voorbije maanden ook af en toe bewerkte berichten van persagentschap Belga die minder voor de hand lagen voor het klassieke Vlaams-nationalistische lezerspubliek.

Met columnist Grootaers, voormalig hoofdredacteur van P-Magazine, en De Smet, die eerder werkte voor Het Laatste Nieuws, haalde ’t Pallieterke bovendien twee figuren binnen die niet gepokt en gemazeld zijn binnen de Vlaamse Beweging.

Vlaams-nationalistische pedigree

De naamswijziging naar PAL NWS was de meest zichtbare verandering, maar ook in het weekblad zelf dook al eens een interview op waarmee ’t Pallieterke buiten de vertrouwde oude lijntjes kleurde.

Naast voor de hand liggende interviews met Dries Van Langenhove, Gerolf AnnemansBen Weyts of Luc Pauwels (over fascist Joris Van Severen) kwamen ook mensen zoals Arnold KarskensTeun Voeten en Jan Verheyen aan bod. Dat zijn personen die mee op het schild worden gehesen door (extreem)rechts maar geen Vlaams-nationalistische pedigree hebben.

Operatie afstoffen

Toen Apache in maart een artikel bracht over het reilen en zeilen binnen het (extreem)rechtse medialandschap, omschreef Wim De Smet de operatie nog als volgt: 

“’t Pallieterke bestaat al 75 jaar. We hebben veel lezers die met het blad zijn vergroeid. Die willen we natuurlijk bijhouden. We zullen ons DNA dus niet wijzigen, maar we gaan het wel afstoffen. We gaan mee met de tijd.”

Maar aan die ‘afstofoperatie’ komt nu dus abrupt een einde. Niemand wil vertellen wat er exact aan de hand is. Wim De Smet houdt het op “geen commentaar”. (Hoofd)eigenaar Wart Van Schel ging niet in op onze vragen.

Medewerker Kristof Luypaert houdt het erbij dat hij ruim een jaar voor ’t Pallieterke heeft gewerkt maar nu iets anders gaat doen. “Het doet er niet toe waarom precies. Na ruim een jaar is mijn project daar afgelopen. Het is tijd voor iets anders.” Wat Luypaert gaat doen, wil hij niet zeggen, maar verschillende bronnen bevestigen aan Apache dat hij voor Vlaams Belang gaat werken.

Of de leegloop het gevolg is van ideologische meningsverschillen, financiële problemen of een combinatie van beide is niet duidelijk. Maar het vertrek van De Smet, Grootaers en Luypaert komt wel neer op een forse krimp van de redactie.

Het weekblad en de nieuwssite draaien deels op vrijwillige inzet “na de uren”, maar de facto valt de redactie na hun vertrek terug van drie à vier voltijdse medewerkers naar een tot twee personen.

Bron: Betalend artikel Apache

Multicultuur is de nieuwe linkse utopische droom

In 2021 is het 173 jaar geleden dat het Communistisch Manifest (geschreven door Karl Marx en Friedrich Engels).werd gepubliceerd.

Voor het grootste deel van die tijd hebben de marxisten, socialisten en communisten gedroomd van een mondiale utopie en ze geloofden dat de manier om dit te bereiken was marxistisch proletarisch internationalisme te hebben zonder grenzen en zonder naties.

Marx geloofde dat de samenleving was verdeeld in de bourgeoisie (kapitalisten) en het proletariaat (arbeiders), die vijandig tegenover elkaar staan. Er werd aangenomen dat er geen grenzen of verschillen waren tussen arbeiders van verschillende nationaliteiten en dat alle arbeiders verenigd waren in de strijd tegen de gemeenschappelijke vijand (burgerij).

Marx geloofde dat naties de producten waren van het kapitalistische tijdperk en dus zouden naties en nationalisme verdwijnen indien het kapitalisme werd afgeschaft,.

Dat is de reden waarom je de marxisten, socialisten en communisten steeds weer de woorden “geen grenzen, geen naties” zult horen zingen.

De wereld is echter sinds 1848 verder gegaan en het communisme is ingestort. Wat Karl Marx en zijn aanhangers niet voorzagen, was de opkomst van de middenklasse en het ‘proletariaat’ met een zeer reële gehechtheid aan hun nationale cultuur en erfgoed.

Ze konden ook niet voorzien dat communistische staten een brute onderdrukking van hun volk zouden vereisen.

Naar schatting zijn meer dan honderd miljoen mensen vermoord onder het communisme en toch dromen de marxisten, socialisten en communisten desondanks nog steeds van hun utopie op aarde.

Nadat ze hun droom om ‘kapitalisme te breken’ enigszins hebben opgegeven, hebben ze iets nieuws gevonden om te breken, namelijk ‘nationalisme’.

Een wapen dat deze ‘culturele marxisten’ gebruiken, is iets dat multiculturaliteit wordt genoemd (soms diversiteit genoemd). Ze gebruiken dit echter alleen tegen blanke landen.

Vroeger waren ‘kapitalisten’ (bourgeoisie) de vijand, maar nu zijn ‘nationalisten’ de nieuwe vijand. Let wel, het zijn de blanke nationalisten die als de vijand worden beschouwd en niet de zwarte of bruine nationalisten.

Vroeger waren het de ‘arbeiders’ (proletariaat) die als het onderdrukte volk van de wereld werden beschouwd, maar nu beschouwen de marxisten, socialisten en communisten alle niet-blanke mensen van de wereld als ‘onderdrukt’.

Een verrassende ontwikkeling is dat de linkervleugel de arbeidersklasse heeft verlaten en dat de linkervleugel en de kapitalisten zich bij elkaar hebben gevoegd bij het streven naar open-deur immigratie vanuit de Derde Wereld naar Europese landen.

De kapitalisten willen open-deur immigratie omdat het de lonen doet dalen en de winst verhoogt; de linkse vleugelspelers willen open-deur immigratie omdat migranten uit de Derde Wereld overweldigend stemmen voor linkse partijen.

De Europese multiculturalisten gebruiken steeds vaker brutale en totalitaire methoden om kritiek op multiculturalisme te onderdrukken.

Vrijheid van meningsuiting wordt geweigerd, mensen hebben hun baan verloren en sommigen zijn in de gevangenis gegooid.

Elke kritiek op open-deur migratie wordt beschouwd als haat tegen migranten en raciale minderheden.

De marxisten, socialisten en communisten dromen momenteel van de dag dat blanken minderheden zullen zijn in elk land ter wereld en zij geloven dat dit het probleem van blank ‘racisme’ zal oplossen.

Nadat dit is bereikt, geloven ze naïef dat de hele wereld dan zal leven als één groot gelukkig harmonieus gezin; maar ze vergeten dat het woord ‘racist’ eigenlijk is uitgevonden door Leon Trotsky (een van de architecten van de wereldwijde nachtmerrie Communisme).

Ze vergeten ook dat de geschiedenis ons vertelt dat een groot aantal verschillende rassen en verschillende religies niet gelukkig naast elkaar bestaan ​​(op enkele uitzonderingen na); en dat de enige manier waarop deze verschillende groepen naast elkaar bestonden, heerschappij was door meedogenloze dictatuur.

Het kostte de dood van honderd miljoen mensen en een ineenstorting van de communistische samenleving om te beseffen dat het communisme een ramp was.

Ik hoop dat het niet de dood van nog eens honderd miljoen mensen en een totale ineenstorting van de Europese samenleving zal vergen voordat mensen zich realiseren dat multiculturaliteit een ramp is.

Geschreven door Erik De Ridder