Deel 1: De wil naar vrijheid uitoefenen

De Westerse mens is over hoge bergen als de Himalaya geraakt, doorgedrongen tot de dichtste oerwouden, door ijs geploeterd naar de Noord- en Zuidpool, en zelfs diep de zee en de aarde in. Zo hebben onverschrokken Westerse ontdekkingsreizigers de buitenwereld verkend. De wereld van de geest, het uitgestrekte continent van het bewustzijn, bleef echter min of meer tot de psychologen Carl Gustav Jung, Sigmund Freud en tijdgenoten grotendeels onbekend. Vóór hen waren een aantal woestenijen ontdekt door psychologen, maar daarachter lagen uitgestrekte onontgonnen mentale gebieden.

De volgende pagina’s leren ons geleidelijk hoe we de wilskracht in ieder van ons kunnen ontwikkelen, naarmate we ons tegenwoordig meer bevinden in een wervelende, tumultueuze wereld van tegenstrijdige krachten die al onze vrijheden bedreigen. We kijken naar ze, we zien ze, we worden gedwongen om hun domme maar gevaarlijke wetten toe te passen, waarvoor we onszelf vaak hulpeloos zien totdat we ons als verzetsstrijders activeren. Ondertussen ervaren we ook een sterk gevoel van frustratie omdat we naar onverwachte bestemmingen worden gedreven beheerst door de heersende elite.

In vervlogen tijden zijn wijzen op avontuur gegaan in deze zeldzame gebieden van menselijk bewustzijn zonder de bekende en wetenschappelijke resultaten van vandaag, en van daaruit werden de wereldreligies gesticht op basis van pure speculatie, waar god en mens tot op de dag van vandaag een compleet mysterie blijven.

Carl Gustav Jung vestigde onze aandacht op het domein van betekenissen achter de wereld van uiterlijke dingen. Tegenwoordig kennen we de redenen voor massa’s onverteerde ervaringen, rusteloosheid, gerafelde zenuwen en psychische stoornissen. Van daaruit lijdt ook het fysieke lichaam, dat op de geest reageert. Onopgeloste en niet-onderzochte spanningen die ziekte en kommer veroorzaken, worden in het bewustzijn opgebouwd, terwijl artsen vaak rust en stilte voorschrijven. Het lichaam is gemakkelijk in te stellen; het is een heel andere zaak om de geest tot rust te brengen. Ondertussen moet elke vrijheidsstrijder afzonderlijk, aangezien we allemaal strijders zijn, toelaten dat innerlijke creatieve energieën constructief worden gekanaliseerd, en dit door het uitoefenen van de wil of wil-tot-kracht.

Met de uitgeoefende individuele wil, die uiteindelijk de uitgeoefende collectieve wil van heel het volk
vormt, zullen we dit land terug echt vrij maken. Een veranderde en betere wereld in een libertarische
samenleving moet opnieuw tot stand worden gebracht door het enorme reservoir van “gewone mensen die het beu zijn” aan te boren, zodat de vrije libertarische maatschappij uiteindelijk zegevierend onder ons kan worden gevonden. Uiteraard moeten we positieve bedoelingen en krachten in onze samenlevingen koesteren en elke aangelegenheid tot positieve verandering steunen. Onze houding moet een van de “Triomfen van de Wil” zijn, over de krachten van de fanatiek heersende klasse mentaliteit zoals die tegenwoordig wordt aangetroffen.

De volgende delen en deze pagina zijn geschreven als een introductie en een gids voor de ‘wil’-ervaring en training. Het is een hulpmiddel voor de snelle verkenning, ontwikkeling en benutting van de wil, beschrijft de kwaliteiten en verschillende aspecten ervan en hoe deze het beste kan worden bediend.

In het licht van de heersende elite-regeringen mogen we ons echter nooit zwak of onmondig voelen, omdat we samen de stroom van de huidige antivrijheidsgebeurtenissen kunnen en moeten veranderen. Iedereen zou voor zichzelf moeten denken in het besef dat de huidige regeringsacties om onze vrijheden die ze ons opleggen, gedoemd zijn te mislukken, en dat al hun inspanningen uiteindelijk tevergeefs zijn, hoe sneller libertariers opstaan en het liefst de macht verwerven of toch tenminste de libertarische partij VolksLiga in de parlementen en de gemeenteraden, des te meer kans op een vrije samenleving alhoewel eigenlijk zoals we verder zullen leren, de wil van het volk voor verandering het allerbelangrijkste blijft.

Ik vertrouw erop dat de ontwikkeling van de “WIL” van iedereen een substantiële rol kan spelenbij het aanbreken van een nieuw tijdperk voor het vrijheidsdenken dat ik libertarisme noem. Ik laat de volgende stap over aan jullie, de ‘gewone mens die het beu is”.

Dit artikel wordt uiteraard vervolgd in deel 2!

Geschreven door Erik De Ridder en Geoff.

Waarom Groen geen kiezers kan overtuigen

Groen wou in 2019 de grootste worden van de progressieve partijen. Dat lukte niet. Ondertussen zakken ze weg in de peilingen en in hun grote gelijk.

Wat te doen?

Meyrem Almaci (Groen) is opgestapt. Daarmee zijn bijna alle Vlaamse partijvoorzitters die verloren bij de verkiezingen van 2019 weg: Gwendolyn Rutten (Open VLD), Wouter Beke (CD&V) en John Crombez (sp.a). Enkel Bart De Wever (N-VA) zit er nog, voorzitter voor het leven lijkt hij wel. De voorzitter kwestie wordt stilaan een existentiële vraag voor N-VA. Maar vandaag is de vraag wie kan Groen opnieuw op de rails zetten? En hoe moet dat dan?

Eigenlijk is het geen goed moment om voorzitter van Groen te worden. De peiling die samen met dit artikel verschijnt, zal niet goed zijn voor Groen. De nieuwbakken voorzitter van Groen lijkt dan ook voorbestemd om de verkiezingen in 2024 te verliezen. Ook een fijn vooruitzicht. Want hoe dan ook ben je dan als voorzitter gekwetst, of kwetsbaar.

Regeringsdeelname

Maar waarom staat Groen nu in de hoek waar de klappen vallen? Voor het eerst in 20 jaar zitten ze in de regering en energie, ecologie, natuur en klimaat het domineren politieke debat. Groen zou toch bij uitstek de vruchten moeten dragen van die politieke aandacht? Maar het lukt niet.

Misschien is de maatschappij te groen geworden voor Groen

Misschien is de maatschappij te groen geworden voor Groen. Misschien vinden veel kiezers dat de basiseisen van die partij zijn verworven en dat ze nu te ver gaat, overdrijft. Daarmee win je geen kiezers. Enkel de overtuigde, de geradikaliseerden blijven dan over. Zoals in Gent. Waar op de Gentse feesten één fastfood kraampje op twee geen vlees meer mag aanbieden. Ga daarmee naar de verkiezingen. Het is als tijdens een verkiezingscampagne voorstellen dat je de salariswagen zal afschaffen.

Uit de bubbel

Je mag dan overtuigd zijn, maar dat werkt enkel in de eigen bubbel. Eens in de buitenwereld win je daar politiek niet mee. Wie wil dat burgers minder vlees eten, moet ze daartoe verleiden, niet verbieden. De vraag is of de overheid zich wel moet bemoeien met de hoeveelheid vlees die de burger consumeert. Trouwens komen er compensaties als die veggie-standjes niet goed verkopen? Of zijn die plaatsen goedkoper?

Amper twee weken geleden zei Rik Van Cauwelaert op onze podcast dat Groen tegen de muur loopt van haar eigen overtuiging. Het is fijn om rechtlijnig te zijn in de oppositie. Daar kan dat. Maar in de regering komen ze er nergens mee. De realiteit van het regeren blijkt weerbarstiger. Groen manoeuvreert van de ene impasse in de andere.

Drammen

Dé taak voor de nieuwe voorzitter van Groen is de geloofwaardigheid herstellen en de drammerige toon die afspat van de Groen website milderen. ‘Het oude economische model, verslaafd aan olie, gas, steenkool en oneindige groei, heeft z’n grenzen bereikt.’ Zo staat het in het partijprogramma. Zo stelt Groen het economische systeem, onze manier van leven, in vraag. De economie moet niet altijd groeien want dat legt een te grote druk op het ecosysteem. Maar zeg je daarmee niet aan de kiezer: u moet verarmen, dat is beter voor de natuur? Met een dergelijk dromerig, voluntaristisch, misschien wel radicaal wereldbeeld, word je geen grote partij.

Hetzelfde kan je zeggen over het energiestandpunt van Groen. ‘Tegen 2050 draait ons land voor honderd procent op een duurzame mix van zonne- en windenergie, waterkracht, geothermie, duurzame biomassa en golf- en getijdenenergie. Heel wat studies bewijzen dat het kan. Maar dan moeten we vandaag de juiste keuzes maken. Niet vasthouden aan achterhaalde technologieën. Uitstel kost immers handenvol geld.’ De vraag is of dit geen eco-populisme is, eenvoudige oplossingen voorstellen voor ingewikkelde problemen. Wie gelooft die mensen nog? Groene energie heeft ons allemaal 30 miljard gekost voor 20% van de stroomopwekking (cijfers 2020) en dan is die factuur nog niet volledig betaald. Nu de energieprijzen stijgen fietst Groen met tegenwind.

Kernenergie

Over kernenergie: ‘Kerncentrales houden altijd risico’s in, zeker de oude scheurtjes-centrales in België. Radioactief afval is een onaanvaardbare erfenis voor de volgende generaties. Bovendien hindert kernenergie de doorbraak van hernieuwbare energie. Daarom sluiten we tegen 2025 alle kerncentrales.’ Hoeveel kiezers geloven dat nog? Die ‘scheurtjes-centrale, is niet half zo gevaarlijk als voorgesteld. En hoe heeft kernenergie gehinderd om vandaag de geïnstalleerde capaciteit hernieuwbare energie te hebben?

Na de kernramp van Fukushima leek de kernuitstap een logische keuze. Maar dat momentum is nu echt voorbij

De kernuitstap moest dé groene trofee worden van deze regeringsdeelname. Was dat wel zo verstandig? Ook dat was iets dat leeft in een bepaalde groene bubbel. Wie oud genoeg is, kent ze. Het is die generatie groenen die met stickers zeulden ‘Kernenergie, neen bedankt’. Na de kernramp van Fukushima leek de kernuitstap een logische keuze. Maar dat momentum is nu echt voorbij. Zeker door de oorlog in Oekraïne en de gasprijzen.

Pragmatisch groen

Ze bestaan, de pragmatische Groenen. Die zien dat we co2-arm energie kunnen maken mét kernenergie in de energiemix. Misschien moeten die in de partij toch eens op tafel slaan. Enig pragmatisme zou Groen niet schaden bij verkiezingen.

Groen is vast overtuigd, maar heeft niet de communicatiekracht om dat uit te leggen. Politiek gelijk hebben is één ding, maar je moet ook gelijk krijgen door de kiezer, anders haal je geen stemmen. Dat lijken de Groenen te zijn vergeten. Steeds gelijk krijgen in de media heeft ze misschien vervreemd van de realiteit.

Bron: https://doorbraak.be/groen-tussen-gelijk-hebben-en-kiezers-overtuigen/

Oorlog in Oekraine, 5 vragen en antwoorden

De invasie van het Russische leger in Oekraïne kost levens en dwingt honderdduizenden op de vlucht. De Belgische regering reageert, met de steun van de N-VA, door wapens te sturen en nog dieper in de omhelzing van de NAVO te kruipen. Wat zeggen wij als libertariers?

Poetin dreigt dat Rusland kernwapens heeft. De westerse mogendheden hebben Rusland in principe uitgesloten van de financiële wereld. De Duitse sociaal-democratische regeringsleider Olaf Scholz zei dat de militaire uitgaven van het land moeten worden verhoogd tot twee procent van het BBP. De EU doneert 450 miljoen euro aan de Oekraïense regering om er wapens voor te kopen. Een aantal regeringen belooft wapens en militaire uitrusting, waaronder ons land. 

De veranderingen vinden in een oogwenk plaats, als een gigantische shockdoctrine, dat wil zeggen een grote gebeurtenis die wordt gebruikt om een ​​drastische prijsverandering door te voeren in het belang van het kapitaal. Wij als libertariersen al degenen die tegen de oorlog zijn, hebben behoefte aan een democratische discussie over deze kwesties.

1 Wat kan oorlog stoppen?

De Russische invasie is niet zo eenvoudig geweest als Poetin had gehoopt. De oppositie in Oekraïne is enorm, inclusief lokale defensiegroepen. Demonstraties in Rusland tegen de oorlog zijn gegroeid. In Berlijn verzamelden zich tot een half miljoen tegen de oorlog.
De prioriteit voor de internationale arbeiders- en vredesbeweging, maar ook voor ons libertariers overal, is het verlenen van humanitaire steun aan de bevolking van Oekraïne en maximale steun aan het oorlogsverzet in Rusland zelf. Zelfs voor de oorlog was de onvrede over het regime van Poetin wijdverbreid. 

2 Wat heeft tot de oorlog geleid?

Vladimir Poetin is een meedogenloze despoot, klaar om alle oppositie te verpletteren en zijn machtsgebied uit te breiden naar Oekraïne, Wit-Rusland, meer buurlanden en oorlogsgebieden, zoals in Syrië. Het regime van Poetin is het resultaat van decennia waarin het mondiale kapitaal grotendeels vrijelijk is verwoest. Het stalinistische systeem stortte in en werd vervangen door kapitalistische oligarchen. Een tijdlang leken Poetin en het Westen samen te werken. Voor de volkeren van de voormalige Sovjet-Unie betekende dit een drastische vermindering van de levensstandaard, waaronder een kortere levensverwachting.
Tegelijkertijd werden nieuwe imperialistische tegenstellingen opgebouwd. Het gaat om een ​​wereldwijde machtsstrijd – gevechten over strategische gebieden, hulpbronnen en economie, wat tegenwoordig geopolitiek wordt genoemd. De wereld van vandaag wordt politiek en militair in toenemende mate gedomineerd door de nieuwe Koude Oorlog tussen het VS-imperialisme en het Chinese imperialisme. In deze werelddivisie zijn China en Rusland hechter geworden. Dat is een van de redenen waarom Poetin gelooft dat hij de macht heeft om zo hard toe te slaan. Poetin meende dat de relatieve verzwakking van het VS-imperialisme na Irak, Afghanistan, de financiële crisis en de nieuwe Koude Oorlog hem ruimte zou geven, die in Syrië plaatsvond. Maar de oorlog op de grond heeft zich niet ontwikkeld zoals hij dacht en het Westen heeft harder gereageerd. De inspanningen zijn daarom toegenomen.
De slachtoffers van de oorlog zijn het volk van Oekraïne, terwijl de verantwoordelijkheid ligt bij het mondiale kapitalistische systeem dat door Poetin is gecreëerd en de verhardende imperialistische tegenstellingen.

3 Is de NAVO van karakter veranderd?

De NAVO is de oorlogsalliantie die in 1999 de bevolking van de Servische hoofdstad Belgrado meer dan 70 dagen bombardeerde, die in 2011 ook Libië bombardeerde en die vanaf 2015 de oorlog in Afghanistan leidde. Deze oorlogsinspanningen gingen schuil achter frases over democratie en natievorming. Maar net zo min als de oorlog in Irak, maakten de bommen de weg vrij voor democratische rechten. Het resultaat is het duidelijkst in Afghanistan. De oorlog van de NAVO leidde niet tot vrede, maar tot de terugkeer van de Taliban aan de macht en tot een uitgehongerde bevolking. In Libië resulteerde de bombardementsoorlog van de NAVO, met Belgische steun, in het neerslaan van de volksopstand die volgde op de Tunesische en Egyptische revoluties van 2011.
Libertariers moeten tegenwoordig tegen oorlog zijn en zich tegelijkertijd blijven verzetten tegen de NAVO, die wordt geleid door het VS-imperialisme en in haar belang handelt en een drijvende kracht is in de wereldwijde militaire wapenwedloop. Als Nationaal-Libertarisch Kompas steunen we de NAVO niet en voor ons moet een vrij Vlaanderen geen lid van de NAVO worden.

4 Zullen wapenleveranties, uit Belgie of uit andere staten, zorgen voor vrede en vrijheid?

In de afgelopen 12 maanden hebben de Verenigde Staten wapens ter waarde van een miljard dollar naar Oekraïne gestuurd. Nu zijn er drones uit het Turkije van Erdoğan, raketten uit Duitsland en pantserschoten van het Zweedse leger. Het feit dat regeringen nu wapens naar Oekraïne sturen, gebeurt niet om humanitaire redenen. Dat het niet de mensheid is die de westerse mogendheden regeert, blijkt ook vooral in Afghanistan. De wapens die nu worden verzonden, kunnen de Russische aanval mogelijk vertragen, maar weinigen geloven dat het de oorlog zou kunnen beslissen. Het is onwaarschijnlijk dat de westerse mogendheden luchtmacht en soldaten zullen inzetten, wat een grote oorlog zou veroorzaken. Maar de druk zal toenemen voor geëscaleerde inspanningen. Oorlog gaat ook over wie de wapens beheert en de beslissingen neemt, om democratische controle over het leger te hebben.
Het feit dat een massale publieke opinie de verschrikkingen van oorlog wil stoppen, betekent dat de regeringen in eerste instantie steun en steun kunnen krijgen achter de leveringen, die ze zullen gebruiken om snel nieuwe toeslagen voor het leger en de voortzetting van de NAVO-uitbreiding door te drukken.

5 Hoe moet het Oekraïense volk zich verdedigen?

President Zelensky is een populistische rechtse politicus die niet opkomt voor de belangen van het Oekraïense volk. Zijn regering heeft de belastingen voor grote bedrijven verlaagd, terwijl de levensstandaard van de meeste arbeiders is blijven dalen.
Veel Oekraïners willen een volksverdediging en duizenden zijn gemobiliseerd, onder meer met zelfgemaakte wapens. Verschillende video’s laten zien hoe mensen een beroep deden op Russische soldaten om niet te schieten en tanks zijn omgedraaid.
In de verschrikkelijke beproeving waarmee het Oekraïense volk nu wordt geconfronteerd, ondanks de noodzaak, is er de weg naar een voortdurende politieke strijd, om het heft in eigen handen te nemen en van de defensiecomités die nu nodig zijn om de strijd voort te zetten om te stoppen wat lijkt een Russische bezetting zijn. Het vereist democratische organisatie en coördinatie van onderaf. Een door de NAVO geleid Oekraïne is ook geen democratisch of eerlijk alternatief.