Adolf Daens was een groot Vlaming

Misschien herinneren sommige lezers zich nog de film ‘Daens’ van Stijn Coninx. Die film is gebaseerd op de roman van Louis Paul Boon over de boeiende figuur van priester Adolf Daens. En ook al is het filmverhaal zeker niet volledig, de film geeft toch een goed beeld van het leven van de textielarbeiders in Aalst, en eigenlijk in heel Vlaanderen, in de 19de eeuw.

Adolf Daens (1839 -1907) studeerde filosofie en theologie en werd in 1873 priester gewijd. Hij was ook leraar in verschillende scholen maar had vaak problemen met de geestelijke overheid, o.a. met monseigneur Stillemans, de latere bisschop van Gent in de periode dat priester Daens politiek actief was. Dat zou een constante blijven in zijn leven. In 1888 kwam hij als priester in Aalst terecht. Daar woonde hij ibij zijn broer Pieter, een drukker-uitgever van o.a. plaatselijke kranten. Hij gaf les aan kinderen van rijke ouders en schreef heiligenlevens.

In 1892 wilde hij de post van aalmoezenier aannemen maar dat lukte niet omdat hij ondertussen in conflict was geraakt met de plaatselijke conservatieve katholieken en hun voorman Charles Woeste. Toen priester Danes in april 1893 mee de openbare stichtingsakte van de Christene Volkspartij ondertekende was de bisschop daarover zeer ontstemd. Maar priester Daens voelde zich thuis bij de Roelanders, de groep sociaal-vooruitstrevende Vlaamsgezinden uit zijn streek, die zich sinds 1891 hadden geprofileerd als potentiële dissidenten van de katholieke partij. Adolf Daens was met hen in contact gebracht door zijn broer Pieter en hij had een belangrijk aandeel in het formuleren van het partijprogramma. Drie jaar later stelde hij zich kandidaat voor de Christene Volkspartij en niet enkel kandidaat, hij werd ook lijsttrekker.

Bij die verkiezingen behaalde de katholieken eerst een grote meerderheid van de stemmen. Maar er waren zoveel onregelmatigheden vastgesteld dat de Kiescommissie niet anders kon beslissen dan een gedeeltelijke herstemming te houden. Daarbij moest priester Daens het opnemen tegen zijn aartsvijand Charles Woeste, de conservatieve leider van de katholieke partij op dat moment. Bij deze verkiezing verleenden de socialisten en de liberalen hun steun aan de Daensisten. De verkiezingsstrijd werd daardoor nog heviger, zeker toen bekend werd dat priester Daens van de bisschop het verbod had gekregen om in het openbaar de mis te lezen. In die jaren – het was de tijd van het arme maar ook christelijke Vlaanderen – was dat een zware sanctie. Bij de verkiezing werden beide tegenstanders verkozen en zo konden Daens en Woeste hun onderlinge strijd verderzetten in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, In de film zit een stuk van een tussenkomst van Daens in het parlement.

Met 46,3 procent van de stemmen kon men hem moeilijk het zwijgen opleggen. Maar het succes bracht hem opnieuw in problemen. Hij werd door het Vaticaan ontboden en teruggezonden met de (geheime) waarschuwing dat hij beter niet langer aan politiek zou doen. Priester Daens legde zich hier niet bij neer en bleef actief. De conflicten met zijn bisschop, die alles deed om hem te isoleren en zo monddood te maken, escaleerden. Concreet: tussen 1895 en 1897 kreeg hij 10 keer een sanctie opgelegd en een jaar later ging hij akkoord om elke politieke actie te staken. Er was hem wel een kerkelijk ambt met een behoorlijke vergoeding beloofd. Maar daar

kwam niets van in huis en dus keerde Daens spoedig terug naar de Daensistische beweging met nog meer conflicten met de Gentse bisschop als gevolg. Dat leidde ertoe dat Daens in 1898 geschorst werd als priester. Later kreeg hij zelfs verbod om het priesterkleed te dragen, een van de zwaarste maatregelen die hem kon treffen. Later, in 1905 werd hij ook door het Vaticaan formeel veroordeeld en zo geraakte hij volledig geïsoleerd. Hij mocht ook de mis niet meer opdragen.

In Aalst werd priester Daens in 1900 niet herkozen maar twee jaar later lukte dit wel in Brussel, met de steun van liberalen en vrijzinnigen. Maar hij was door alle ellende zodanig verzwakt dat hij nog maar een schim was van het strijdbare Kamerlid van vroeger. Vier jaar later werd hij dan ook niet meer verkozen en hij overleed, na een gedwongen verzoening met de Kerk, op 14 juni 1907 in Aalst. Door die onderwerping haalde de bisschop van Gent uiteindelijk toch zijn slag thuis. Maar zijn naam is nauwelijks nog bekend terwijl die van priester Daens bekend blijft in Aalst en ver daarbuiten. Want het Daensistisch gedachtengoed heeft nog lang nagewerkt, vooral maar niet uitsluitend, in de nationalistische partijen.

De figuur van priester Daens blijft belangrijk omdat hij sociale emancipatie en Vlaamse strijd met elkaar verbond. Bij de leiders van het Daensisme zaten mensen met een meer uitgesproken Vlaamse reflex. Maar hij heeft hun standpunten altijd gesteund en gaf, samen met broer Pieter, zijn steun aan een in 1905 ingediend voorstel van de Daensisten voor de vernederlandsing van de Gentse universiteit. Maar dat is een ander verhaal.

Linkse hetze tegen Pater Damiaan

Een historicus aan de KU Leuven heeft een lijst samengesteld van 300 straatnamen ter ere van personen die “ten tijde van Black Lives Matter” ook nuance zouden verdienen. Onder deze namen ook Jozef De Veuster, ook wel gekend als Pater Damiaan. Zijn misdaad? Hij zou het kolonialisme hebben gesteund. Het is zeker legitiem om een neutrale blik te werpen op historische figuren, maar het kan volgens mij nooit de bedoeling zijn om daarmee ook hun belang voor de maatschappij te bagatelliseren. Ook al zegt niemand het met die woorden, de vertaalslag naar openbare censuur is snel gemaakt. Zeker als straten, pleinen en standbeelden eraan moeten geloven.

Ik ben van mening dat je best geen collectief patrimonium zoals gebouwen en straten naar personen vernoemt. Bibliotheken en internet zijn kenniscentra waar de herinnering aan deze personen het best wordt opgeslagen. Maar straatnamen of gebouwen maak je best tijdloos. De deining die deze personen in de maatschappij hebben teweeggebracht, moet de herinneringswaarde aan specifieke personen overstijgen. Wat ben je namelijk met een personencultus als het verhaal errond in de vergetelheid geraakt? In Frankrijk was het na de vorige wereldoorlog populair om belangrijke straten te vernoemen naar generaal De Gaulle. In iedere stad of belangrijke gemeente vind je er wel eentje. Dat terwijl Nederlanders enkele straten en pleinen naar de datum van hun Bevrijdingsdag vernoemden (5 mei).

Kind van zijn tijd

Pater Damiaan was 1000 keer belangrijker op humanitair vlak dan mei 68-wokes die absoluut willen aantonen dat Damiaan een patriarchale, geesteszieke, koloniale sociopaat zou zijn geweest. Pater Damiaan was iemand die zelf alles en iedereen achterliet om tussen de zieken te staan. Ik durf te zeggen dat hij, in zijn tijd, een waar christusfiguur en voorbeeld voor zijn mede-gelovigen stelde. Damiaan staat symbool voor iets wat vandaag bijna compleet afwezig lijkt: het geloof in de goedheid van de mens, het onvoorwaardelijke, de eenvoud, de waardigheid waarmee hij zichzelf als deel van zijn zieke bevolking beschouwde. Dat hij het koloniale bewind steunde of dat zijn politieke opvattingen niet van onze tijd waren, zal mij uiteindelijk worst wezen.

Een Vlaams hogescholennetwerk draagt vandaag de naam van iemand die ooit in een communistisch systeem en in slavernij geloofde. Zullen we Thomas More ook maar van zijn voetstuk duwen dan? Mensen zijn nu eenmaal mensen en kinderen van hun tijd. Tijden veranderen, mensen krijgen andere inzichten. Vandaag wordt via een conflictmodel een winnaar en een verliezer aangeduid. Het grillige verleden tegenover het moreel juiste heden. Dat is goed geprobeerd, maar ik ga daar niet in mee. Om het met een christelijke uitdrukking te formuleren – wie zelf vrij van zonden is, werpe de eerste steen.

Geschreven door Henning 

Ons favoriet ’t Pallieterke ligt op apegapen

Edito: Dit is een kopie van het linkse Apache, ik heb in de titel, “ons lijfblad” toegevoegd omdat de meeste libertariers dit satirisch krantje goed vinden en lezen!

Een jaar na de vernieuwings- en verruimingsoperatie rond ’t Pallieterke en de digitale variant PAL NWS blijft van de redactie van het extreemrechtse weekblad ‘voor mensen met een goed hart en een slecht karakter’ nauwelijks nog iets over.

Hoofdredacteur Wim De Smet die de vernieuwingsoperatie op poten zette, werd goed een jaar na zijn aanwerving al opnieuw de laan uitgestuurd. Vaste medewerker Kristof Luypaert vertrok om voor Vlaams Belang (VB) te gaan werken en ook columnist Alain Grootaers slaat de deur van ’t Pallieterke achter zich dicht.

De Smet bevestigt zijn vertrek maar wil verder geen commentaar kwijt. Ook Wart Van Schel, (hoofd)eigenaar van de achterliggende vennootschap Uitgeverij ’t Pallieterke, wenst niet te reageren. 

Andere naam

Afgelopen voorjaar veranderde de extreemrechtse propagandasite Sceptr van naam. De site die in 2016 het levenslicht zag en werd aangestuurd door het Gentse KVHV-netwerk rond Dries Van Langenhove en huidig VB-woordvoerder Jonas Naeyaert, kreeg de naam PAL NWS mee. Dat is een verwijzing naar het Vlaams-nationalistische, ideologisch nauw bij VB aanleunende tijdschrift ’t Pallieterke.

Het vertrek van Naeyaert en Van Langenhove naar Vlaams Belang maakte de weg vrij voor vernieuwing en verruiming. PAL NWS bleef de klassieke extreemrechtse thema’s bespelen, maar bracht de voorbije maanden ook af en toe bewerkte berichten van persagentschap Belga die minder voor de hand lagen voor het klassieke Vlaams-nationalistische lezerspubliek.

Met columnist Grootaers, voormalig hoofdredacteur van P-Magazine, en De Smet, die eerder werkte voor Het Laatste Nieuws, haalde ’t Pallieterke bovendien twee figuren binnen die niet gepokt en gemazeld zijn binnen de Vlaamse Beweging.

Vlaams-nationalistische pedigree

De naamswijziging naar PAL NWS was de meest zichtbare verandering, maar ook in het weekblad zelf dook al eens een interview op waarmee ’t Pallieterke buiten de vertrouwde oude lijntjes kleurde.

Naast voor de hand liggende interviews met Dries Van Langenhove, Gerolf AnnemansBen Weyts of Luc Pauwels (over fascist Joris Van Severen) kwamen ook mensen zoals Arnold KarskensTeun Voeten en Jan Verheyen aan bod. Dat zijn personen die mee op het schild worden gehesen door (extreem)rechts maar geen Vlaams-nationalistische pedigree hebben.

Operatie afstoffen

Toen Apache in maart een artikel bracht over het reilen en zeilen binnen het (extreem)rechtse medialandschap, omschreef Wim De Smet de operatie nog als volgt: 

“’t Pallieterke bestaat al 75 jaar. We hebben veel lezers die met het blad zijn vergroeid. Die willen we natuurlijk bijhouden. We zullen ons DNA dus niet wijzigen, maar we gaan het wel afstoffen. We gaan mee met de tijd.”

Maar aan die ‘afstofoperatie’ komt nu dus abrupt een einde. Niemand wil vertellen wat er exact aan de hand is. Wim De Smet houdt het op “geen commentaar”. (Hoofd)eigenaar Wart Van Schel ging niet in op onze vragen.

Medewerker Kristof Luypaert houdt het erbij dat hij ruim een jaar voor ’t Pallieterke heeft gewerkt maar nu iets anders gaat doen. “Het doet er niet toe waarom precies. Na ruim een jaar is mijn project daar afgelopen. Het is tijd voor iets anders.” Wat Luypaert gaat doen, wil hij niet zeggen, maar verschillende bronnen bevestigen aan Apache dat hij voor Vlaams Belang gaat werken.

Of de leegloop het gevolg is van ideologische meningsverschillen, financiële problemen of een combinatie van beide is niet duidelijk. Maar het vertrek van De Smet, Grootaers en Luypaert komt wel neer op een forse krimp van de redactie.

Het weekblad en de nieuwssite draaien deels op vrijwillige inzet “na de uren”, maar de facto valt de redactie na hun vertrek terug van drie à vier voltijdse medewerkers naar een tot twee personen.

Bron: Betalend artikel Apache

Multicultuur is de nieuwe linkse utopische droom

In 2021 is het 173 jaar geleden dat het Communistisch Manifest (geschreven door Karl Marx en Friedrich Engels).werd gepubliceerd.

Voor het grootste deel van die tijd hebben de marxisten, socialisten en communisten gedroomd van een mondiale utopie en ze geloofden dat de manier om dit te bereiken was marxistisch proletarisch internationalisme te hebben zonder grenzen en zonder naties.

Marx geloofde dat de samenleving was verdeeld in de bourgeoisie (kapitalisten) en het proletariaat (arbeiders), die vijandig tegenover elkaar staan. Er werd aangenomen dat er geen grenzen of verschillen waren tussen arbeiders van verschillende nationaliteiten en dat alle arbeiders verenigd waren in de strijd tegen de gemeenschappelijke vijand (burgerij).

Marx geloofde dat naties de producten waren van het kapitalistische tijdperk en dus zouden naties en nationalisme verdwijnen indien het kapitalisme werd afgeschaft,.

Dat is de reden waarom je de marxisten, socialisten en communisten steeds weer de woorden “geen grenzen, geen naties” zult horen zingen.

De wereld is echter sinds 1848 verder gegaan en het communisme is ingestort. Wat Karl Marx en zijn aanhangers niet voorzagen, was de opkomst van de middenklasse en het ‘proletariaat’ met een zeer reële gehechtheid aan hun nationale cultuur en erfgoed.

Ze konden ook niet voorzien dat communistische staten een brute onderdrukking van hun volk zouden vereisen.

Naar schatting zijn meer dan honderd miljoen mensen vermoord onder het communisme en toch dromen de marxisten, socialisten en communisten desondanks nog steeds van hun utopie op aarde.

Nadat ze hun droom om ‘kapitalisme te breken’ enigszins hebben opgegeven, hebben ze iets nieuws gevonden om te breken, namelijk ‘nationalisme’.

Een wapen dat deze ‘culturele marxisten’ gebruiken, is iets dat multiculturaliteit wordt genoemd (soms diversiteit genoemd). Ze gebruiken dit echter alleen tegen blanke landen.

Vroeger waren ‘kapitalisten’ (bourgeoisie) de vijand, maar nu zijn ‘nationalisten’ de nieuwe vijand. Let wel, het zijn de blanke nationalisten die als de vijand worden beschouwd en niet de zwarte of bruine nationalisten.

Vroeger waren het de ‘arbeiders’ (proletariaat) die als het onderdrukte volk van de wereld werden beschouwd, maar nu beschouwen de marxisten, socialisten en communisten alle niet-blanke mensen van de wereld als ‘onderdrukt’.

Een verrassende ontwikkeling is dat de linkervleugel de arbeidersklasse heeft verlaten en dat de linkervleugel en de kapitalisten zich bij elkaar hebben gevoegd bij het streven naar open-deur immigratie vanuit de Derde Wereld naar Europese landen.

De kapitalisten willen open-deur immigratie omdat het de lonen doet dalen en de winst verhoogt; de linkse vleugelspelers willen open-deur immigratie omdat migranten uit de Derde Wereld overweldigend stemmen voor linkse partijen.

De Europese multiculturalisten gebruiken steeds vaker brutale en totalitaire methoden om kritiek op multiculturalisme te onderdrukken.

Vrijheid van meningsuiting wordt geweigerd, mensen hebben hun baan verloren en sommigen zijn in de gevangenis gegooid.

Elke kritiek op open-deur migratie wordt beschouwd als haat tegen migranten en raciale minderheden.

De marxisten, socialisten en communisten dromen momenteel van de dag dat blanken minderheden zullen zijn in elk land ter wereld en zij geloven dat dit het probleem van blank ‘racisme’ zal oplossen.

Nadat dit is bereikt, geloven ze naïef dat de hele wereld dan zal leven als één groot gelukkig harmonieus gezin; maar ze vergeten dat het woord ‘racist’ eigenlijk is uitgevonden door Leon Trotsky (een van de architecten van de wereldwijde nachtmerrie Communisme).

Ze vergeten ook dat de geschiedenis ons vertelt dat een groot aantal verschillende rassen en verschillende religies niet gelukkig naast elkaar bestaan ​​(op enkele uitzonderingen na); en dat de enige manier waarop deze verschillende groepen naast elkaar bestonden, heerschappij was door meedogenloze dictatuur.

Het kostte de dood van honderd miljoen mensen en een ineenstorting van de communistische samenleving om te beseffen dat het communisme een ramp was.

Ik hoop dat het niet de dood van nog eens honderd miljoen mensen en een totale ineenstorting van de Europese samenleving zal vergen voordat mensen zich realiseren dat multiculturaliteit een ramp is.

Geschreven door Erik De Ridder