Hervorm het belastingstelsel! Een vlaktaks van 15%

Het Nationaal-Libertarisch Kompas wil ons belastingstelsel fundamenteel veranderen. Wist u dat er in België 47 personen zijn die jaarlijks meer dan een miljard Euro verdienen zonder daar 1% belasting op te betalen? Het zijn de Coucke’s, Davignons, Eric Wittoucks en co die omdat ze goede boekhouders hebben alles aftrekken van de belasting of omdat ze veel mensen tewerkstellen geen belasting betalen. Het Nationaal-Libertarisch Kompas heeft berekend dat mochten deze 47 miljardairs een eerlijke taks van 15% betalen er zoveel belastingsgeld in de staatskas stroomt dat u en ik ipv de huidige gemiddelde belasting van 48% ook maar 15% zullen moeten betalen. Mocht bv. Coucke een eerlijke vlaktaks van 15% betalen zal dat evenveel opleveren als het geld van 450.000 gewone werknemers. Waarom moet de gewone man zich blauw betalen en mogen de superrijken profiteren van het systeem? Een vlaktaks is een typisch libertarisch standpunt. Stel u voor wat u allemaal zult kunnen doen als uw belasting wordt verminderd van 48 naar 15%, zonder dat het de staatskas ook maar een Euro kost. Werken zal veel aantrekkelijker zijn en de koopkracht stijgt drastisch!

Er is een kleine libertarische partij in Vlaanderen, de VolksLiga, die de vlaktaks steunt: stem bij de volgende verkiezing voor uw eigen portemonnee en overweeg een stem op deze nieuwe partij die fatsoenlijk rechts is en voor de Vlaamse onafhankelijkheid! Bezoek hun webstek https://volksliga.eu want de Belgische politiek kan anders en beter. Zet ook deze site van Het Nationaal-Libertarisch Kompas bij uw favorieten zodat u op de hoogte blijft van onze libertarische visie.

Geschreven door Erik De Ridder

De Bormsverkiezing, de grootste overwinning voor Vlaanderen

December 1917: dr. August Borms roept op een woelige vergadering van de Raad van Vlaanderen de zelfstandigheid van Vlaanderen uit. Hij bleef steeds trouw aan zijn standpunt: “Fransch noch Duitsch, alleen Vlaamsch”.

9 september 1919: het Hof van Assisen van Brabant veroordeelt dr. Borms tot de doodstraf. Deze wordt late omgezet in levenslang en hij komt in de gevangenis van Leuven terecht. Het gebouw bestaat nog altijd en heeft nog steeds dezelfde functie.

9 december 1928: de Bormsverkiezing

Toen in 1928 de Antwerpse liberale volksvertegenwoordiger Kreglinger overleed, moest er een tussentijdse lokale verkiezing plaats vinden om hem te vervangen. Normaal zou de kandidaat van de liberale partij, de advocaat Paul Baelde (1878-1953) automatisch verkozen worden. Maar dat was niet naar de zin van de Frontpartij die de kandidatuur van dr. Borms voordroeg. Deze had daarvoor vanuit zijn cel toestemming gegeven. Het was toen wettelijk gezien wel zo dat gevangenen zich wel kandidaat konden stellen maar ze konden niet verkozen worden. Jef van Extergem (1898-1945) was net vrij en stelde zich eerst ook kandidaat; maar hij trok zijn kandidatuur in toen hij hoorde dat dr. Borms kandidaat was. Maar hij was hiermee te laat zodat zijn lijst toch aan de verkiezingen deelnam.

De kiesstrijd, met amnestie als inzet, was hevig en de overheid, die dacht dat de kandidatuur van dr. Borms geen kans maakte, schrok toen de avond van 9 december 1928 de resultaten bekend werden: Borms behaalde 83.058 stemmen, terwijl zijn tegenkandidaat Baelde er slechts 44.410 haalde. Jef van Extergem behaalde 3083 stemmen, de Trotskisten 2615. Dit resultaat was niet enkel een gevolg van de Vlaams-nationale actie maar ook van het feit de katholieke én de socialistische partij hadden opgeroepen om blanco te stemmen, wat ook gebeurde.

De Belgische overheid dacht dat de kandidatuur van Borms toch geen kans maakte en liet begaan. Het werd een kiesstrijd met amnestie als inzet. Groot was dan ook de ontsteltenis bij de Belgische machthebbers toen het resultaat van de verkiezing bekend werd: op 9 december 1928 kreeg Deze uitslag was niet enkel het gevolg van Vlaams-nationalistische actie, die o.a. door de stichter van het Bormshuis Jan van Hoogten (1900-1994) intens gevoerd werd, maar ook van het feit dat de katholieke en socialistische partij hadden opgeroepen om blanco te stemmen. Achter de schermen steunden ze de kandidatuur van Borms.

De Kamer van volksvertegenwoordigers verklaarde de verkiezing van August Borms en zijn plaatsvervanger Adelfons Henderickx (1867-1949) weliswaar ongeldig – en Baelde werd volksvertegenwoordiger – maar zag zich toch verplicht, onder druk van de amnestiebeweging om een amnestiewet, bekend als Uitdovingswet, aan te nemen. Onder druk van de Bormsverkiezing en de amnestieactie zag de overheid zich verplicht dr. Borms vrij te laten op 17 januari 1929. Tot grote vreugde van de

Aktivisten die in de verkiezing van Borms een bevestiging zagen van hun ideeën en een signaal om verder te doen.

Geschreven door Vlaamse Sophia.

Een stop op immigratie. We gaan voor hulp IN Afrika

Het continu maar blijven opvangen van migranten is voor onze samenleving met zijn tere sociale cohesie ondoenlijk. Het inwoneraantal van Afrika zal echter nog explosief stijgen, naar meer dan 4 miljard mensen in 2100, dus je kan dit simpelweg niet volhouden. De Dalai Lama en zelfs Hillary Clinton vragen zich af wat wij in Europa aan het doen zijn; het is pure zelfvernietiging. De opvang leidt inmiddels tot grote onvrede. Verder kost de immigratie vreselijk veel geld, aan uitkeringen, begeleiding, hulp, politie. Vandaar dat wij als Nationaal-Libertarisch Kompas willen inzetten op directe hulp in Afrika. We moeten hen helpen hun eigen vis te gaan vangen; kennis overbrengen dus, zodat Afrikanen niet meer de gevaarlijke oversteek zullen maken naar ons continent waar er op de lange termijn helemaal geen garantie voor een betere toekomst is.

We willen de nadruk leggen op ‘daar’. Ter plaatse is hulp nodig en wij gaan het brengen. De ongebreidelde immigratie helpt niemand. Het ontvangende land zit met de nadelen, de migranten worden er niet bij geholpen en het land waar ze vandaan komen wordt er niet ‘beter’ op.

Het huidige beleid werkt niet, wij als Nationaal-Libertarisch Kompas willen terug naar het systeem van jumelages/partnersteden, dat in de jaren 70-80 zo populair was, maar dan op landenniveau. Een westers land wordt een ‘vaste vriend’ van een land in Afrika, wisselt uit, en kan 1 op 1 hulp geven. Via de VN is dit veel te lastig. Bovendien kan er met directe banden een ‘wedstrijd’ gehouden worden; wie verleent de beste steun? In dat oude jumelage-systeem waren er veel uitwisselingen op allerlei gebieden tussen de verschillende steden. Voorbeelden zijn scholen, sportverenigingen, bestuurders, overheidsdiensten en kunst. Men hield werkweken en andere culturele evenementen. Dit kunnen we doortrekken naar landelijk niveau. Dat is dan ook waar we als Nationaal-Libertarisch Kompas voor pleiten.

Zo werken we buiten de VN om. Die voldoen al lang niet meer als organisatie die adequate hulp geeft en is gevallen voor de grillen van de achteroplopende landen die stemmen uit rancune. Eén op één directe hulp is vele malen beter.

Stel dat wij een jumelage aangaan met Ghana. Wat we dan willen realiseren is een nuttige en zinvolle transitie van kennis omtrent watermanagement, agricultuur, democratie, scholensystemen en andere zinvolle kennis. Natuurlijk is daar geld mee gemoeid, maar een professor van de universiteit van Oxford heeft eens uitgerekend dat je daar ter plaatse 185x meer hulp kan geven dan hier in het westen.

Ook willen wij inzetten op een beleid van demografische bewustwording. Het stimuleren van voorbehoedsmiddelen door deze bijvoorbeeld slechts tegen kostprijs te leveren, in voldoende mate aanwezig, of wellicht daar ter plekke fabrieken te bouwen. Ook Afrika moet iets doen aan de explosieve bevolkingsgroei, de wereld kan het simpelweg niet aan. Lever hulp tezamen met hulp bij geboortebeperking, zodat de mensen echt merken dan ze er beter van worden.

Het jumelage-systeem dat Nationaal-Libertarisch Kompas wil gaan instellen werkt beide kanten op: laat bijvoorbeeld jongeren uit Ghana hier studeren. Uiteindelijk keren ze wel weer terug naar het land van herkomst om daar de opgedane kennis te gebruiken en te investeren in de maatschappij.

Op deze manier omzeil je ook de corruptie; waarbij steeds geld in de zakken van de verkeerde mensen terecht komten. Dit is een bekend probleem in Afrika. Met hulp, kennis, toezicht, en materialen te zenden bereik je veel meer.

Nationaal-Libertarisch Kompas wil in ieder geval NIET naar 13-14 miljoen inwoners voor België. Het is druk genoeg. We willen alleen nog échte politieke vluchtelingen toelaten, ongeveer 3000 per jaar. Geen migranten meer.

N-VA-voorzitter Bart De Wever hoopt op deal met PS in 2024

Dit is een tekst van de VRT-nieuwssite met commentaar van het Nationaal-Libertarisch Kompas.

N-VA-voorzitter Bart De Wever hoopt na de verkiezingen van 2024 een akkoord met de PS te kunnen sluiten om van België een confederaal land te maken. Die hoop heeft de partijvoorzitter van de Vlaams-nationalisten uitgesproken tijdens de N-VA-familiedag in Plopsaland. “2024 is de vervaldatum. Dat is de afspraak met de geschiedenis.”

Het is 20 jaar geleden dat de N-VA werd opgericht, herrezen uit de as van de Volksunie. Om dat te vieren komen vandaag 9.000 Vlaams-nationalistische partij-aanhangers samen in pretpark Plopsaland, in de Panne. 

Wat heeft de partij te vieren na 20 jaar bestaan? De partij werd in 2001 opgericht met als doel een onafhankelijk Vlaanderen te creëren. Hoewel die onafhankelijkheid er bijlange na nog niet is, blikt partijvoorzitter Bart De Wever tevreden terug op twee decennia partijgeschiedenis.

De Wever stelt vast dat het politieke landschap er 20 jaar later helemaal anders uitziet. “De traditionele partijen die vroeger samen nog 2/3 hadden, hebben nu nog met moeite 1/3. De grondstroom in Vlaanderen is volledig verlegd en dat gaat in de richting die we willen”, zei de partijvoorzitter vanmiddag in “Het journaal”.

Tegelijk geeft De Wever toe dat zijn partij nog op een grote honger zit en die heet sinds 2010 “confederalisme”. In het tv-programma “De zevende dag” blikte De Wever bitter terug op de formatiegesprekken van 2019, toen hij met PS-tegenhanger Paul Magnette “héél dichtbij” een deal was.  “Een historisch gemiste kans”, die De Wever na de verkiezingen van 2024 weer wil grijpen. “2024 is de vervaldatum. Dat is de afspraak met de geschiedenis.”

Gesprekken met PS

Het is een contradictie dat De Wever om zijn confederalistische wensdroom waar te maken, weer met de Franstalige socialisten van de PS rond de tafel wil gaan zitten, maar het is de enige manier. 

“Langs Franstalige kant is er een democratie op zichzelf. Daar moet je natuurlijk een groot akkoord mee maken. Dat zal met de linkerzijde zijn in Wallonië, want er is bijna geen andere zijde in Wallonië. Dat is daar driekwart van de kiezers. Met hen moet je een groot akkoord maken over confederalisme.” 

“Ik denk dat de PS begrepen heeft dat dit land op de rand staat van de totale onbestuurbaarheid,” gaat De Wever verder, “en dat zij realistisch genoeg zijn om te weten dat we in ‘24 daarover een akkoord moeten maken.” 

Bart De Wever hoopt dat de Vlaamse partijen van de huidige federale regering in 2024 zware verliezen zullen lijden. Maar als de zogenoemde Vivaldi-partijen langs Vlaamse kant zwaar verliezen, met welke Vlaamse partijen wil De Wever dan een regering vormen? 

De N-VA-voorzitter herhaalt nog eens dat hij alleszins niet met Vlaams Belang wil besturen, omdat die partij “op revolutionaire strategie zit, een soort Catalaans scenario”, en daar gelooft hij naar eigen zeggen helemaal niet in. 

“Maar alle andere partijen moeten bij de les gebracht worden, dat maar verder blijven besturen tegen de Vlaamse belangen in niet langer gaat. Het enige dat overtuigend zal zijn, zal een verkiezingsnederlaag zijn, vrees ik.”

Commentaar van het Nationaal-Libertarisch Kompas: De N-VA heeft na 20 jaar haar einddoel nog niet bereikt: Vlaamse onafhankelijkheid. Nu wil Calimero BDW in 2024 met de PS van Magnette konkelfoezen over confederalisme. Nog eens jaren uitstel voor het echte doel, separatisme dus.

Bart De Wever blijft halsstarrig weigeren om met het Vlaams Belang samen te werken om de Vlamingen te geven waar ze recht op hebben, namelijk Vlaams zelfbestuur! Het Nationaal-Libertarisch Kompas roept BDW op zich eens als een echte man te gedragen en eens serieus met het Vlaams Belang te gaan praten! Wij als democratische ruimdenkende libertariërs zullen dat toejuichen. Confederalisme zal een zoveelste nederlaag voor het Vlaams nationalisme zijn.

Bron: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2021/09/12/de-wever-confederalisme

Voorzittersdebat voorspelt woelige politieke herfst

Deze tekst is van de Vlaamsgezinde site doorbraak.be, Nationaal-Libertarisch Kompas wil hem graag met jullie delen. Het is een tekst voor abonnee’s.

VERSLAG –  07/09/2021 Filip Michiels – Leestijd 7 minuten

Met een live debat tussen de zes Vlaamse partijvoorzitters trapte werkgeversorganisatie Voka het nieuwe politiek-economische werkjaar gisterenavond definitief op gang. Mocht u er nog aan twijfelen: het belooft een bijzonder explosief politiek jaar te worden.

Van de kernuitstap over het arbeidsmarktbeleid tot de pensioenhervorming: in elk dossier botsen de visie van Meyrem Almaci (Groen) – en in mindere mate Conner Rousseau (Vooruit) – haast frontaal op het discours van Egbert Lachaert (Open VLD) en Bart De Wever (N-VA). En dat wordt lastig als je ofwel in eenzelfde regering zit ofwel vanuit het Vlaamse en federale niveau veroordeeld bent om samen te werken.

Molenstenen rond de nek van Vivaldi

Even pro memorie: in 2003 besliste de toenmalige paarsgroene regering Verhofstadt over de kernuitstap. Twee jaar eerder lag de paarse regering Verhofstadt ook aan de basis van het zogenaamde Zilverfonds, een financiële buffer om de stijgende kosten van de vergrijzing op te vangen. Respectievelijk 18 en 20 jaar later hangen uitgerekend deze twee dossiers nog altijd als loodzware molenstenen rond de nek van de Vivaldi-ploeg, zo bleek gisterenavond in Brussel. Veel treffender kan wellicht niet geïllustreerd worden hoe doodziek de politiek in dit land wel niet is, en hoe groot de nood is aan een radicale trendbreuk in de wijze waarop het beleid ook op langere termijn wordt uitgetekend.

Joachim Coens en – verrassend genoeg – ook Conner Rousseau kozen vaak voor het veilige maar ook wat wollige midden

Over de ruwe contouren van die trendbreuk bleken Bart De Wever en Egbaert Lachaert het gisterenavond opvallend vaak eens. Joachim Coens en – verrassend genoeg – ook Conner Rousseau kozen vaak voor het veilige maar ook wat wollige midden. Meyrem Almaci en Tom Van Grieken dekten de linker- en rechterflank af.

Stilstand

‘Het beweegt, maar helaas wel in de verkeerde richting,’ liet Bart De Wever zich ergens halverwege het debat ontvallen. ‘Op dit moment is de stilstand – bij gebrek aan cohesie binnen Vivaldi – wellicht het beste wat ons kan overkomen.’ Daarmee vatte hij wellicht ook meteen de frustratie aan de Vlaamse rechterzijde samen over de pensioenplannen van de PS en over het gebrek aan hefbomen om het arbeidsmarktbeleid in Vlaanderen en Wallonië te differentiëren. Niet toevallig twee thema’s die ook bij de aanhang van Open VLD zeer gevoelig liggen en waarmee hij ook bij het publiek van werkgeversorganisatie Voka ongetwijfeld punten scoort. Al gaf De Wever meteen ook toe dat we ook in Vlaanderen zeker nog niet al te hoog van de toren moeten blazen.

‘Ruim 22 procent van de actieve Vlamingen werkt niet, en daarmee zitten we pal op het Europese gemiddelde. Daar staat natuurlijk wel tegenover dat in Brussel en Wallonië ruim dertig procent van de bevolking die perfect kan werken gewoon thuis zit. En dus moeten we eindelijk eens maatregelen treffen die daarop inspelen,’ klonk het. En opvallend: zelfs in het hol van de leeuw sloot De Wever  niet uitdrukkelijk uit dat ook de Vlaamse jobbonus – bedoeld om het financiële verschil voor laagverdieners tussen tussen inactiviteit en werken groter te maken – daarbij op de schop moet. Die bonus is nochtans vastgelegd in het regeerakkoord, en staat ook zeer hoog op het wenslijstje van de Vlaamse werkgevers. ‘De situatie op de arbeidsmarkt is na corona grondig gewijzigd, daar durf ik voorlopig nog geen uitspraken over te doen.’

Hete brij

Op de vraag of broodnodige structurele hervormingen geen utopie waren, met de PS aan de knoppen van het federale werkgelegenheidsbeleid, draaide Egbert Lachaert handig om de hete brij heen. ‘We kunnen niet anders,’ klonk het. ‘In het regeerakkoord zijn we inderdaad overeengekomen om een aantal sociale uitgaven te laten stijgen, maar dit zal enkel lukken als we meer mensen aan de slag krijgen en hen ook langer aan het werk kunnen houden. Doen we dit niet, dan zal Europa onze begroting nooit goedkeuren. Zonder diepgaande arbeidsmarkthervormingen, komt er ook geen Europees relancegeld onze richting uit.’

Toen Conner Rousseau op zijn beurt de vraag voor de voeten geworpen kreeg of zijn Waalse zusterpartij zich niet eerder tot een remmende factor dreigde te ontpoppen bij de broodnodige arbeidsmarkt- en pensioenhervormingen, maakte hij er zich met een kwinkslag van af. Al kon een aandachtige waarnemer zich tot niet van de indruk ontdoen dat ook Rousseau stilaan overtuigd is van een andere aanpak, en dat de violen tussen de PS en Vooruit op dat vlak nog helemaal niet gestemd zijn.

In Vlaanderen ligt de werkloosheidsgraad vandaag op 3,3 procent, in Wallonië loopt die op tot ruim 7 procent

Tom Van Grieken wees – niet geheel verrassend – op de enorme sociaal-economische kloof tussen Vlaanderen en Wallonië. ‘De NV België is een bedrijf met twee dochterondernemingen. In Vlaanderen ligt de werkloosheidsgraad vandaag op 3,3 procent, in Wallonië loopt die op tot ruim 7 procent. Als één dochteronderneming zo slecht bestuurd wordt, haar verantwoordelijkheid nooit opneemt en bovendien ook nog constant om vers geld komt smeken bij de andere dochteronderneming, dan ziet iedereen toch in dat zo’n model onhoudbaar is?’ En dus, zo concludeert de Vlaams Belang-voorzitter, is een splitsing van de sociale zekerheid de enige werkbare optie.

Geld in brand steken

Dat ook Egbert Lachaert niet bepaald laaiend enthousiast is over de plannen voor de pensioenhevorming die PS-excellentie Karine Lalieux vorig vrijdag lanceerde, was afgelopen weekeind al duidelijk geworden. Toch verdedigde hij gisteren de beslissing van premier De Croo om het dossier nu eerst even te laten afkoelen alvorens het binnen de regering op tafel te leggen. Waarop Conner Rousseau de vraag kreeg wat ‘zijn’ minister Frank Vandenbroucke – in een vorig leven nog voorzitter van de vergrijzingscommissie – dan wel dacht van de plannen om na tien jaar al een minimumpensioen toe te kennen. Hij kwam niet verder dan een ontwijkend antwoord. ‘Heeft er iemand al teksten gezien?,’ klonk het. ‘Wij willen dat het minimumpensioen de hoogte ingaat, maar geef ons even de tijd om de rest nog wat grondiger te bestuderen.’ Toch een wat magere repliek voor een partijvoorzitter die een door vriend en vijand erkende pensioenexpert in eigen rangen heeft.

Nu nog met een pensioenbonus zwaaien of de effectieve pensioenleeftijd verlagen, dat is gewoonweg geld in brand steken.

Zoals wel vaker duwde vooral Bart De Wever op de plek waar het het meest pijn deed. ‘Bij aanvang van Vivaldi werd de extra kost van de vergrijzing op kruissnelheid al ingeschat op zomaar eventjes 26 miljard euro per jaar. Intussen is dat prijskaartje nog wat hoger opgelopen. Politici die vandaag voorstellen lanceren waardoor die pensioenkost nog verder zal oplopen, zouden hier vandaag met pek en veren de zaal moeten worden uitgejaagd. En uitgerekend Frank Vandenbroucke besefte dit bijzonder goed, en had in de vergrijzingscommissie al heel wat zinnige voorstellen uitgewerkt om die pensioenkost in te perken. Nu nog met een pensioenbonus zwaaien of de effectieve pensioenleeftijd verlagen, dat is gewoonweg geld in brand steken.‘ Rousseau deed er het zwijgen toe en grimaste even.

Kernuitstap

Naast het arbeidsmarktbeleid en de pensioenhervorming worden de kernuitstap en het bredere energiebeleid ongetwijfeld hét hete hangijzer van het najaar. Alle partijvoorzitters van de regeringspartijen leken terdege te beseffen dat de onzekerheid daarover niet langer houdbaar is en dus engageerden ze zich voluit voor een beslissing daarover binnen de twee maanden. Over de vraag hoe ze dan de Europese klimaatdoelstellingen – en dan met name de forse vermindering van de CO2-uitstoot – in de praktijk willen realiseren, was er al een pak minder eensgezindheid.

Volgens Groen-voorzitter Meyrem Almaci zitten de grootste hefbomen daarvoor op regionaal vlak, en is dus vooral de Vlaamse regering aan zet. Ook een slimme kilometerheffing mag daarbij geen taboe meer zijn, benadrukte ze. ‘Maar ik mis de ambitie om dit samen te doen, lastige maatregelen worden keer op keer uitgesteld.’

Olifant in de kamer

Bart De Wever was het deels met Almaci eens, maar wees ook op dé olifant in de kamer: kernenergie. ‘De properste en meest klimaatneutrale technologie die vandaag voorhanden is, maar waar we nu blijkbaar om dogmatische redenen van moeten afstappen. Dit is een cruciale fout, en vele experten zijn het op dat vlak met mij eens.’

ik verwacht van minister voor Energie Tinne Van der Straeten dat ze de twee businesscases – met of zonder kerncentrales – tegen elkaar afweegt

Egbert Lachaert, die uiteraard ook wel besefte dat de meeste ondernemers het jarenlange getalm en de onzekerheid nu echt wel zat zijn, brak daarop een lans voor een gezamenlijke federale en regionale strategie. ‘De economie zal zich geleidelijk moeten aanpassen, kijk naar wat er vandaag al met de bedrijfswagens gebeurt. Maar als het over energie gaat, wil ik vooral geen dogma’s: ik verwacht van minister voor Energie Tinne Van der Straeten dat ze de twee businesscases – met of zonder kerncentrales – tegen elkaar afweegt. En binnen de twee maanden hakken we die knoop definitief door.’

Wat Tom Van Grieken de schampere opmerking ontlokte dat uitgerekend Open VLD 18 jaar terug al tot de kernuitstap besloot. En zo raakte de cirkel alsnog rond.

Bron:https://doorbraak.be/voorzittersdebat-voorspelt-woelige-politieke-herfst/

Klimaat en Milieu. Onderscheid maken tussen linkse Groene klimaatgekte en een proper milieu

Klimaat en milieu, veel genoemde termen in de hedendaagse politiek. Vaak ten onrechte worden deze termen door elkaar heen gebruikt. Dit is onjuist, verwarrend en moet beter uitgelegd worden. Aan het milieu kunnen we wel direct iets doen, het klimaat kunnen we echter níet veranderen, ondanks de heersende Groene klimaatgekte.

We kunnen simpelweg de aardbol niet veranderen/repareren. De burgers worden door de huidige politiek en mainstream media verkeerd voorgelicht. Het idee dat de mensheid dit wel zou kunnen is ijdele hoop en hoogmoed. Het is ook onwetenschappelijk. Immers wat zou dan de gedroomde ‘gemiddelde temperatuur’ moeten zijn? Daar is geen antwoord op en wetenschappelijk zal die er ook nooit komen.

We kunnen niet zelf het klimaat veranderen. En het is bij lange na nog niet eens goed duidelijk wát het klimaat doet veranderen. CO2 –toename is niet de hoofdfactor. De ‘demonisering’ van CO2 is compleet ongefundeerd. Er zijn veel verschillende factoren die van invloed zijn op het klimaat. Van zonnecycli tot schommelingen van de aarde, en bewegingen in de oceanen of tektonische platen. Niet alle veranderingen zijn slecht. Recente voorbeelden zijn dat er weer een ijs-toename plaatsvindt in Groenland en Antarctica. Als Nationaal-Libertarisch Kompas strijden we tegen deze linkse Groene klimaatgekte!

Los van de onwaarheden en hoogmoed is de breed uitgedragen verheerlijking van de Energie-Transitie, waarbij dan zoveel mogelijk alles op stroom gaat, technisch en financieel niet haalbaar. De burger wordt een worst voorgehouden die een ramp wordt op allerlei gebieden. In oude huizen in de binnensteden zijn warmtepompen niet of nauwelijks mogelijk. Mensen vergeten ook dat je eerst je huis moet isoleren en ventileren; ook dat kost veel geld. Elektriciteitskabels moeten hiervoor worden opgegraven en aangepast, een klus die niet zomaar is geklaard. De rekening komt straks bij de middenklasse terecht. Er zal geen geld meer zijn voor allerlei andere sectoren. Dat interesseert de Groene partij echter niet. Alle oude fossiele systemen moeten echter ook nog eens werkend blijven; ze zijn als back-up nodig voor calamiteiten en voor de momenten dat wind- en zonne-energie niet ‘winbaar’ is. Ook de kilometervergoeding is Groene onzin, het is niet bewezen dat ons rijgedrag invloed heeft op het klimaat.

Waar we ons wel op moeten focussen is het milieu. Oftewel onze directe leefomgeving. Het afval moet minder, de verwerking van afval moet schoner en zorgvuldiger. Betere zorg voor natuurgebieden en de herwaardering voor van lokale natuur is van belang.

We moeten dus meer inzetten op cradle-to-cradle productie & consumptie en vormen van een circulaire economie. Recyclen moet worden geperfectioneerd. De overheid moet investeren in dit soort initiatieven. Ondertussen moeten we internationaal regelen dat China geen vrij spel krijgt in vervuilende en milieuvernietigende politiek. Als Nationaal-Libertarisch Kompas zeggen we dus ja voor een proper milieu, nee tegen de Groene klimaatfundamentalisten!

Voor een kleinere (R)overheid en meer vertrouwen in de burgers

De (R)overheid kan en moet haar grip op bepaalde sectoren en terreinen verminderen. Wij willen zeker niet als Nationaal-Libertarisch Kompas dat de overheid ‘verdwijnt’ maar een stapje terug kán echt. Heb meer vertrouwen in de burger! Bovendien is het huidige systeem in de toekomst simpelweg niet meer betaalbaar en houdbaar.

In veel gevallen zijn wij burgers best in staat om dingen zelf op te lossen. Wij kunnen best de verantwoordelijkheid nemen voor onze straat, wijk, dorp en in sommige gevallen de provincie. De beroemde participatiemaatschappij op een positieve manier. De verstikkende bureaucratie en regelzucht die links over ons heeft gestort slaat echter eigen initiatieven neer. De huidige linkse overheden willen alles controleren, dit etatisme werkt zeer remmend!

Doordat de (R)overheid alle zorgtaken tot zich neemt, leidt dit tot kaalslag of beter gezegd moedeloosheid bij de burgers. Ook neemt de sociale functie af doordat we zelf de zorg overlaten aan anderen. We hoeven niet meer onze familie te helpen. Dit komt voornamelijk doordat de overheid mantelzorgers straft. Een dochter die gaat samenwonen met haar moeder wordt ‘gestraft’ door de overheid.

Nationaal-Libertarisch Kompas vindt dat niet normaal, de overheid zou zulke gevallen en mensen nooit mogen straffen. Voor werkende mensen moet de overheid respect hebben. Wij leven nu min of meer als loonslaven van een linksgeoriënteerde overheid. Het mag best iets rechtser en libertarischer. En de overheid zou dringend fors minder geld moeten verkwisten. Daar mag best een staatssecretaris of zelfs minister van Efficiëncy voor komen, die alle huidige linkse geldverkwistende projecten controleert.

Dit alles maar willen aansturen en bedisselen door de (R)overheid brengt ook negatieve economische gevolgen met zich mee. Het gaat een keer mis, en als we critici mogen geloven duurt het niet lang meer of de hele zaak stort in. Er zijn zóveel subsidies. Wat dacht u van de duizenden, meestal linkse NGO’s in dit apenland België? De overheden lenen zich suf om alles maar te kunnen blijven betalen. Uiteindelijk weten we allemaal wie de rekening kan gaan betalen! Wij de gewone burgers! Terwijl de rijken steeds rijker worden en de gewone Vlaming/Belg armer.

We schuiven steeds meer op naar de verhoudingen zoals die er zijn in de VS. Of je hebt het goed of je hebt het slecht. De middenklasse wordt al decennia uitgehold; lonen stijgen niet of nauwelijks en de belastingdruk neemt alsmaar toe. De (R)overheid móet op bepaalde terreinen zich iets terugtrekken, anders is de verzorgingsstaat in de toekomst niet meer houdbaar. Dit zal betekenen dat de overheid hier en daar iets kleiner wordt. Hierdoor zullen de belastingen ook worden verlaagd, hetgeen hard nodig is.

Het is te overwegen politici zelf ook eens te laten ervaren wat de werkende klasse ook ondergaat. Door bijvoorbeeld werkstages undercover. “The real thing” meemaken. Dus niet als minister of staatssecretaris met een vooraf aangekondigd bezoek waarbij alles netjes klaargelegd is, inclusief auto met chauffeur. Lonen van onze bestuurders moeten zeker ook naar beneden. En zo kunnen er nog wel andere vormen van bewustwording gecreërd worden die duidelijk maken hoe het is om te leven als Jan met de Pet.

Politici staan te los van de gewone bevolking. Door de slechte prestaties van de overheden krijgen veel burgers een enorm wantrouwen tegen deze (R)overheid, hetgeen volkomen begrijpelijk is. Veel mensen gaan bij verkiezingen dan ook al niet meer stemmen, of kiezen blanco, of erger, voor de PVDA. Dat moet allemaal veranderen! Gelukkig is er nu een libertarische partij, VolksLiga!

geschreven door Erik De Ridder

Cordon sanitaire dient de francofoon-Belgische agenda

Ten éérste wil ik zeggen dat het Nationaal-Libertarisch Kompas tegen het ondemocratische cordon sanitaire is.

N-VA-voorzitter Bart De Wever wil na de verkiezingen van 2024 met de PS een ‘ordentelijk scheidingsakkoord’ bedisselen, het zogenaamde “Herrenakkoord”. Samenwerking met het Vlaams Belang wordt door hem anderzijds uitgesloten, ook als de twee samen een absolute meerderheid in Vlaanderen halen. Dat konden we al uitvoerig vernemen via de media.

Het roept een enorm slecht gevoel op bij de gemiddelde Vlaamse en zeker Vlaams-nationale kiezer. De boedelscheiding wordt door de N-VA in komkommertijd periodiek opgevoerd, om dan weer weggezet te worden als utopisch en irrealistisch. Het heeft de geloofwaardigheid van de partij behoorlijk aangetast, de slechte peilingcijfers spreken voor zich.

In feite zijn in dit verhaal twee feiten dominant: de angst van francofoon België om zonder Vlaanderen in het financieel bankroet terecht te komen, en anderzijds de hete adem van het Vlaams Belang die Bart De Wever in zijn nek voelt.

Beide krachten samen drijven de PS en de N-VA onweerstaanbaar naar elkaar toe. Het cordon sanitaire is uitgevonden door de Vlaamse linkerzijde (vooral de Groenen) om haar minderheidspositie te compenseren, en francofoon België heeft het geschenk in dank aanvaard. Vandaag zijn de Waalse socialisten de grootste fan van het cordon: hun plan klopt als een bus. Zij willen België samenhouden en vooral de sociale zekerheid niet splitsen. Zaken doen met de N-VA hangt voor hen primair af van de mate waarin de partij afstand blijft houden van het Vlaams Belang.

Dus laat De Wever geen gelegenheid voorbij gaan om het VB weg te zetten als ranzige partij waar geen zaken mee te doen vallen.  Meteen wordt ook het separatisme verticaal geklasseerd als een irrealistisch ‘Catalaans scenario’. Het moet Magnette en co. als muziek in de oren klinken.

Een ‘scheidingsakkoord’ anderzijds met Paul Magnette zal nooit meer zijn dan de zoveelste staatshervorming, waarbij de Franstaligen tussen de punten en de komma’s allerlei waarborgen zullen afdwingen om financieel overeind te blijven. Daar zijn ze goed in, en het is ook bittere noodzaak want het geld is op ten zuiden van de taalgrens.

Dat weet De Wever ook, maar zijn haat tegen het Vlaams Belang en zijn obsessie om een economisch centrumrechts verhaal te schrijven binnen de Belgische constructie, blokkeren elke afscheidingspiste. Zijn afkeer van het Vlaams Belang, die wortelt in de implosie van de Volksunie anno 2001 — de partij die eveneens fout gokte op Belgicistische participatie — doet hem in een taalgebruik belanden dat ronduit karikaturaal aandoet.

Net daardoor plaatst hij VB-voorzitter Tom Van Grieken in een comfortabele zetel: met elk voorstel tot samenwerking oogst Van Grieken meer bijval bij de N-VA-achterban zelf. Dat moet De Wever nog nerveuzer maken, met als resultaat nog meer cordontaal. Een neerwaartse spiraal die een intelligent man als hij allicht met enige gekweldheid moet beleven. Het is juist de verdeeldheid die de vijand sterker maakt.

Deze patstelling kan alleen doorbroken worden als er in 2024 een V-alliantie tot stand komt, misschien zelfs als verkiezingskartel. Dan kan er écht ‘gepraat’ worden met francofoon België vanuit een machtspositie. Het Vlaams Belang wordt in Vlaanderen de grootste partij en zal uiteraard haar rechts-identitaire agenda willen verzilveren, dat is een waarheid als een koe. De Wever kan dan nog wel het intellectuele leiderschap opeisen van deze historische alliantie, en als hij de Vlaamse principes laat primeren op de partijstrategie doet hij dat ook. Wie zou hem het eerste presidentschap van de Vlaamse republiek misgunnen?

Benieuwd of de De Wever deze ultieme afspraak met de geschiedenis zal maken in het belang van Vlaanderen. Wij van het Nationaal-Libertarisch Kompas kijken met een visademke toe.