Kristof Calvo, ezel, kieken of een kalf?

Is Kristof Calvo een ezel, kieken of een kalf? Volgens mij is het best voor hem geschikt een kalf. Immers kunnen we zijn naam niet verbasteren tot Kristof Kalf-veau! Het is aan Kalf-veau te danken dat de Groenen de verkiezingen niet wonnen, ondanks Anuna De Wever en de klimaatjongeren.

Wat wil Kalf-veau allemaal veranderen mocht het aan hem liggen?

  • Hij wil geen onafhankelijk Vlaanderen, zelfs geen confederalisme, maar wel terug naar het unitarisme.
  • Hij wil een onmenselijke hoge kilometervergoeding invoeren.
  • Volgens dit Kalf vergaat de wereld binnen 20 jaar met zijn klimaatgekke gedachten.
  • Hij wil meer asielzoekers toelaten.
  • Hij wil een suikertaks invoeren.
  • Hij wil het Vlaams Belang verbieden.
  • Hij is voor nog meer islam en moskeeën.
  • Hij is tegen kerncentrales.

Wij van het Nationaal-Libertarisch Kompas zullen altijd blijven agiteren tegen de gekke gedachtenkronkels van Kristof Kalf-veau. We geloven niet in zijn hysterische klimaatgekte, zijn unitarisme en zijn moslimgeknuffel.

Geschreven door Erik De Ridder

Stop met betalen aan de Walen!

Wat mij het meest stoort aan de Belgische politiek zijn de transfers van noord naar zuid. Wij Vlamingen betalen per gezin 3000 euro aan de Walen. Als we ons geld beter willen beheren worden we door de Walen uitgemaakt voor egoïsten of zelfs fascisten. De Walen zeggen dat we solidair moeten zijn en er vroeger omgekeerde transfers waren, wat een groteske leugen is. Immers massa’s Vlamingen gingen als pendelaars in het Walenland werken.

Wat mij ook stoort is dat bij mijn weten nog nooit een Waals politicus de Vlamingen heeft bedankt voor deze enorme transfers. Mochten Magnette en Di Rupo nu op hun blote knietjes de Vlamingen bedanken voor hun solidariteit, dan had ik er nog mee kunnen leven.

Nu zeg ik, samen met u: GEDAAN MET BETALEN AAN DE WALEN!

Waarom ik walg van linksen

Tsjonge, wat heb ik een hekel aan linsen. Met hun voortdurende claim op morele superioriteit. Met hun zelfbenoemde patent op beschaving en fatsoen. Met hun zelfgenoegzame glimlach en hun afgemeten flauwe grapjes, die getuigen van goede smaak, zo vinden ze zelf. En met de standaard minachting waarmee andersdenkenden tegemoet worden getreden. De publieke omroep puilt ermee uit. 
De huidige migratiecrisis in Europa is hun finest moment. Dit is waar goedvolk al die jaren reikhalzend naar heeft uitgekeken. Je kunt je tv niet aanzetten of je krijgt weer zo’n meelijwekkend verhaal over illegale migranten te horen, liefst gelardeerd met beelden van huilende kindertjes. Dat het leeuwendeel van de migrantenstroom bestaat uit alleenstaande jongemannen, die stijf staan van het testosteron, dat zien we niet. Nee, de kijker wordt bedolven onder propagandistische beelden, emo-porno over deze illegale voornamelijk islamitische migranten. De feitelijke inhoudelijk discussie, daar zijn ze niet van, de linksen. Politiekcorrecte agitprop past meer in hun straatje.

En de analyses gaan niet veel verder dan: “O, wat is het toch erg. Wat zijn het toch allemaal zielige vluchtelingen. Het is een Europees probleem. Laten we er nóg meer opvangen. Dat is goed voor de economische groei van Europa. Zonder deze mensen heeft Europa geen toekomst. Zij verrijken onze samenleving. Hun kinderen gaan onze bejaarden verzorgen.”

“U vindt dat we in Europa minder illegale migranten moeten opvangen en meer in de regio waar ze vandaan komen? U vindt dat we de grenscontroles weer moeten invoeren? U vindt niet dat we zeer ruimhartig zoveel mogelijk mensen moeten toelaten en een huis, uitkering en gezondheidszorg moeten geven? Werkelijk? Wat bent u een gevoelloos mens. U is een nazi, een islamofoob en een rechts-extremist.”
Goedvolk journaille vindt dat wij de morele plicht hebben om alle illegale migranten zonder uitzondering op te vangen en beter te behandelen dan onze eigen ouders en kinderen. Hun praatprogramma’s zijn niet meer dan een soort plichtmatige kringgesprekken van gelijkgestemden, die tot doel hebben aan de buitenwereld te laten zien hoe enorm alle aanwezigen deugen met hun diep invoelend vermogen en hoe verschrikkelijk mensen zijn die daar niet in meegaan. Ook willen ze graag laten weten dat ze het gezellig hebben onder elkaar. Ze zitten immers prima in hun velletje, zo vinden ze zelf. Ze hebben heus wel eens hun twijfels, vanuit de onderbuik, daarbij een vies gezicht trekkend, maar dat duurt nooit lang. Uiteindelijk staan ze toch altijd weer stevig met beide benen aan de goede kant van de zelf getrokken morele lijn.
In hun actualiteitenprogramma’s laat goedvolk louter door henzelf geselecteerde ‘deskundigen’ en politici met hun eenzijdige gelijkgeschakelde fopanalyses bevestigen wat ze zelf al vinden. In vrijwel alle gevallen is het 10% feiten, 90% emotioneel gezwelg en moreel appèl. Het zijn echte zendelingen, die gutmenschen. Zij weten wat goed is voor ons en de rest van de wereld. Daar organiseren zij hun radio- en televisieprogramma’s omheen. Onwelgevallige feiten en inhoudelijke argumenten die de visie van de linkse onderuit halen zijn daarbij alleen maar lastig. Die worden liefst genegeerd. Maar mochten ze terloops toch ter sprake komen dan wordt er vlug overheen geleuterd. Wat het goedvolk journaille helemaal niet doet is mensen uitnodigen die een andere mening hebben en dit goed onderbouwd weten uit te dragen. Áls je zulke abjecte lieden al uitnodigt in je programma, dan doe je dat slechts als je denkt ze in een kwaad daglicht te kunnen stellen, met een hard kruisverhoor, liefst op een punt dat helemaal niets met de inhoudelijke discussie te maken heeft: een ongemakkelijke uitspraak of voorval uit het verleden. De geëigende tactiek hierbij is drammen, drammen en nog eens drammen. Dit gebeurt allemaal met het vooropgezette doel om aan tonen dat deze persoon met zijn verkeerde mening niet deugt, in de hoop dat dit dan weer bijdraagt aan de glans van henzelf, de goede mensen met de goede mening. 
Kortom, linksen zijn hele nare mensen. Ik heb ze met dit stukje alweer te veel aandacht gegeven.
Bron: http://gazetgezondverstand.blogspot.com/2015/08/waarom-ik-walg-van-gutmenschen.html

Geloven linksen echt wat ze zeggen?

Waarom liegt links? Er zijn twee hoofdredenen. Een daarvan is dat linksen hun doelen belangrijker vinden dan de waarheid vertellen. Elke eerlijke econoom weet bijvoorbeeld dat vrouwen niet 20 procent minder geld verdienen dan mannen voor hetzelfde werk dat voor hetzelfde aantal uren onder dezelfde omstandigheden wordt gedaan. Toch herhalen linksen de leugen dat vrouwen 78 cent verdienen voor elke euro die mannen verdienen.

Dus, wanneer columnisten van De Morgen en Humo en de andere linkse pers deze onzin schrijven, geloven ze het dan? Het antwoord is dat ze zichzelf niet afvragen: “Is het waar?” Ze vragen zich af: ‘Helpt de claim de linkse doctrine te bevorderen dat vrouwen onderdrukt worden?’ Wat dat doel ook dient, is moreel gerechtvaardigd.

De tweede reden is dat linksisme is geworteld in gevoelens, niet in rede of waarheid. Van Karl Marx tot Bernie Sanders, de linkse voorkeur voor socialisme boven kapitalisme is volledig geworteld in emotie. Alleen het kapitalisme schept rijkdom. Socialisme besteedt alleen maar wat kapitalisme creëert. Weten linksen dit niet? Zelfs als ze het weten, heerst de emotionele aantrekkingskracht van het socialisme.

Voor (s)links, is de waarheid ondergeschikt aan twee hogere waarden: doctrine en emotie.

Geschreven door Erik De Ridder

Waarom socialisme slecht is

Hoe aantrekkelijk was het socialistische idee in de late 19e en vroege 20e eeuw, voor de Eerste Wereldoorlog! Alle lasten van het leven en het dagelijkse werk, alle onrechtvaardige ongelijkheden van materiële rijkdom waarneembaar in de samenleving, en alle onzekerheden van de gezondheidszorg en ouderdom zouden worden opgeheven van de vermoeide schouders van de “gewone man” met de komst van het socialisme.

Het socialisme zou alles rechtzetten. De mensheid zou worden bevrijd van de ketenen van de kapitalistische “loonslavernij”, iedereen zou worden voorzien van alle benodigdheden en voorzieningen van het materiële bestaan en verlangen, met alle leven in de gelijkheid van “sociale rechtvaardigheid” : Bijkomend zou een einde komen aan de onderdrukking terwijl de tirannie zou worden afgeschaft over de hele wereld.

Wat een nachtmerrie werd daarmee losgelaten op de mensheid! Te beginnen met de bolsjewistische Revolutie in Rusland in 1917 en vervolgens door alle andere communistische “overwinningen”, hetzij door sovjetverovering of binnenlandse revoluties en burgeroorlogen zoals in China of Cuba.

SOCIALISTISCHE REALITEIT VAN VERPLETTERDE VRIJHEID EN TIRANNIE

Burgerlijke vrijheden werden afgeschaft en geen gesproken of geschreven toespraak werd toegestaan buiten de “officiële lijn” van de regerende Communistische Partij. De socialistische centrale planning betekende dat de overheid bepaalde wat werd geproduceerd, waar, door wie, en in welke hoeveelheden. Ieders educatieve mogelijkheden, woonruimtes en werkgelegenheid werden toegewezen en gecommandeerd door de staat in naam van het collectieve “algemeen belang.” Afwijkende mening, onenigheid, of zelfs verdacht gebrek aan enthousiasme voor de vordering van de heldere, mooie socialistische toekomst werden beantwoord met arrestatie, gevangenisstraf, verbanning naar slavenwerkkampen, of de dood door marteling, honger, of eenvoudige deportatie.

Het menselijk leven werd ontdaan van privacy, met alles onder toezicht door agenten van de geheime politie of mogelijk gemeld door informanten. Angst en achterdocht waren onlosmakelijk verweven met een interpersoonlijke relatie of vereniging, of het nu in de overheid was, of met buren in appartementencomplexen in overheidsbezit. Vriendschappen, werden zo dus precaire relaties die konden eindigen in verraad en een klop op de deur in het midden van de nacht van de geheime politie met als gevolg de spoorloze verdwijning van een individu of een hele familie.

Het was niet genoeg voor de socialistische staat om publieke woorden en daden te bevelen en te controleren. Propaganda en indoctrinatie werden gebruikt in een poging om vorm te geven aan hoe mensen dachten over de wereld en zichzelf. De inhoud van de geest van het individu moest een product worden van het centrale plan net zoals de soorten en hoeveelheden van de fysieke goederen geproduceerd in “de mensen” fabrieken. 

MENSELIJKE KOSTEN EN MATERIËLE ARMOEDE VAN HET SOCIALISME- IN‐ DE PRAKTIJK

De menselijke kosten van het grote socialistische experiment om mens en maatschappij te remaken voor een nieuwe collectivistische hemel op aarde waren bijzonder groot. Historici van de communistische ervaring over de hele wereld hebben geschat dat maar liefst 200 miljoen mensen – onschuldige mannen, vrouwen en kinderen – kunnen zijn gedood in de socialistische vleesmolens: 64 miljoen in de Sovjet-Unie en tot 80 miljoen in China, met miljoenen meer in de andere socialistische samenlevingen rond de wereld. 

Hebben deze offers voor die betere socialistische toekomst vruchten afgeworpen? Heeft het socialisme zijn beloften waargemaakt? In elke socialistische centraal geplande samenleving, omhulden tekorten, slechte handelswaren en stagnerende levensstandaard omhulde het leven van de overgrote meerderheid van de burgers van deze landen. Iedereen die de gelegenheid had om de Sovjet-Unie te bezoeken (zoals ik deed in haar laatste jaren) kon niet anders de zombie-achtige leegte vaststellen in de gezichten van velen in de straten van Moskou, te voet sjokkend van de ene regering winkel naar de andere in wanhopige zoektocht naar de fundamentele basisbehoeften van het dagelijks leven. Er stonden lange rijen mensen in een winkel te wachten om een aantal basisproducten van slechte kwaliteit te kopen. Bij andere overheidswinkels zouden er lege schappen zijn zonder klanten. Alle winkels werden bemand door lusteloze, verveelde en onverschillige overheidsmedewerkers. 

Wat kan dan ook worden verwacht van een economisch systeem dat een individueel initiatief of stimulans om te werken, te sparen en te investeren verhinderde, aangezien particuliere ondernemingen waren afgeschaft en als basis van uitbuiting en onrecht waren verklaard? (In de laatste vijf jaar van de Sovjet-Unie, had de communistische partij leider, Michail Gorbatsjov, kleine en beperkte particuliere ondernemingen toegestaan, en deze, hoe weinig en beperkt, ook waren de enige zaken van economische levendigheid.)

De Oostenrijkse libertarische economen, met name Ludwig von Mises en Friedrich A. Hayek, hadden al in de jaren 20 en 30 aangetoond dat de nationalisatie van particulier eigendom en het einde van de marktconcurrentie en een marktgebaseerd prijssysteem de mogelijkheid voor elke rationele economische besluitvorming uitsloot. Om redelijkerwijs te bepalen wat te produceren, met welke productiemethoden, en in welke relatieve hoeveelheden, zo leegde hij uit, moest er een effectieve methode van economische berekening zijn. Maar zonder marktconforme prijzen die de werkelijke vraag- en aanbodomstandigheden in veranderende omstandigheden weerspiegelen, vloog een centraal geplande economie in zekere zin blind. Het resultaat is wat Mises ooit terecht in een van zijn korte werken over dit onderwerp-“geplande chaos” noemde. 

Vampierachtige, socialistische politieke en economische systemen ontvoerden de levenskracht uit de samenlevingen waarin ze regeerden. Geen ambitie, geen drive, geen vooruitzichten voor een beter en gelukkiger leven was de staat waartoe het socialisme de mensheid in die delen van de wereld veroordeelde.

De enige kansen voor een beter leven kwamen de heersende machtselite van de communistische partij ten goede. Ze hadden speciale winkels, speciale medische klinieken, speciale vakantieoorden, speciale woonaccommodaties, speciale mogelijkheden om naar het buitenland te reizen naar andere socialistische landen of zelfs “de vijand” het Westen van waaruit verboden goederen terug naar huis konden worden gebracht.

EINDE AAN SOCIALISTISCHE PLANNING EN WEDERGEBOORTE VAN DE WELVAART VAN DE MARKT

In het laatste decennium van de 20e eeuw stortte het marxistische socialisme in de Sovjet-Unie en de “gevangen naties” Oost-Europa, die aan het einde van de Tweede Wereldoorlog door Stalin werden veroverd in mekaar. De dood van Mao Zedong in 1976 werd in de jaren ’80 gevolgd door economische hervormingen in China die niet de politieke wurggreep veranderden die de Chinese Communistische Partij op het land had maar wel een verscheidenheid van beperkte en gecontroleerde markt- gebaseerde institutionele transformaties introduceerde die radicale verbeteringen in het dagelijkse leven van honderden miljoenen mensen hebben gebracht.

Veel onderontwikkelde landen in wat vroeger “de derde wereld” werden genoemd, keerden zich in de jaren tachtig en negentig af van het model van de socialistische centrale planning in Sovjetstijl en plaatsten de mensen daar op de weg naar meer marktgericht materiaal en sociale verbetering. In sommige van deze landen zijn armoede en frequente honger bijna uitgeroeid als gevolg van de invoering van vrijere markten en concurrerende ondernemersactiviteiten.

DRACULA STIJGT OP! SOCIALISME KOMT OPNIEUW UIT HET GRAF

Maar net zoals Dracula weer opstijgt uit het graf, is het socialisme met het maken van een comeback onder academici, hogeschool en universiteitsstudenten, en een groeiend aantal intellectuelen. Het komt het meest recent tot uiting in de opgang van de PVDA/PTB.

Kijk eens naar de website van de PVDA/PTB, ze hopen op een nieuw “progressief” socialistisch Belgie ter vervanging van het huidige onderdrukkende en uitbuitende systeem van “neo‐ liberalisme,” dat ze haten en willen omverwerpen.

Zij houden ons voor dat met hen aan de macht er een echt “democratische” maatschappij zal zijn. Een klein handvol rijke kapitalisten moet niet de economische richting dicteren en bepalen van de Belgische economie, voor hun eigen particuliere winst. Nee, de toekomst van dit land moet in handen zijn van alle mensen door middel van democratische besluitvorming.

Werknemers moeten collectief fabrieken en ondernemingen beheren, en de samenleving als geheel moet een breed scala verzorgen en aanbieden van “gratis” dingen voor iedereen: gezondheidszorg, kinderopvang, onderwijs van kleuterschool tot universiteit, en huisvesting en vervoer zou allemaal gratis worden. Ook zou iedereen verzekerd zijn van een jaarlijks universeel basisinkomen. Plus, de werkweek zou worden verminderd en vakantie tijd verhoogd om iedereen meer vrije tijd te bieden en om werkkansen te creëren voor de werklozen.. (Hoe en wie moet betalen voor al deze “gratis” items van het materiële leven blijft een onbeantwoorde vraag, tenzij dan een algemeen vermoeden dat “de rijken” op passende wijze zullen worden belast om de rekening te betalen.)

Confederalisme neen, Vlaamse onafhankelijkheid ja

In de krant van het afgelopen weekend las je dat N-VA-voorzitter Bart De Wever een “herrenakkoord” heeft met de Waalse PS onder leiding van Paul Magnette om na de verkiezingen van 2024 confederalisme in te voeren.

Volgens Bart De Wever is dit een grote overwinning en moeten alle Vlaams nationalisten hem steunen. Als Nationaal-Libertarisch Kompas behoren we echter tot de radicale Vlaamse Beweging! Voor ons is confederalisme een halve overwinning, een pyrruszege. We blijven strijden voor het maximale, een autonome Vlaamse staat.

Ook wil De Wever nu de Vlaams Belangkiezers oproepen om terug N-VA te steunen/kiezen omdat volgens hem het Belang nooit aan de macht komt en hij het beste alternatief is.

Wij als Nationaal-Libertarisch Kompas zeggen, stem niet op deze softe N-VA en kies voor radicale Vlaams Nationalisten, het liefst op libertaire lijsten!

Uw dienaar: Erik De Ridder

Van Q, VDB en De Cr00, we worden geregeerd door het triumviraat der idioten

Wie zijn de machtigste politici in dit onzalig apenland? Inderdaad Vincent Van Quickeldinges, ik bedoel Van Quickenborne, pyromaan Frank Vandenbroucke en 1ste oppernar Alexander De Croo! Hoe hoog zouden ze scoren in een IQ-test, OK misschien beter dan de Groene ster Almaci, maar het zal niet al te hoog zijn. We worden geregeerd door het trimviraat der idioten met instemming van de Walen.

Waarom zijn Vlamingen zo een kalm volk, waarom luisteren en laten we ons regeren door het triumviraat der idioten? Waarom komen we niet in opstand? Slikken we als Vlaming echt alles? Stem de volgende bollekeskermis op ander en beter en dat wil niet zeggen Vlaams Belang, want die komen toch NOOIT aan de macht. Wees ongehoorzaam en stem massaal op niet verkozen en nieuwe partijen, liefst libertarische. Zeker doen!

Uw dienaar: Erik De Ridder

“Hitler werd democratisch gekozen”: Mythe of feit?

“HITLER WERD GEKOZEN”: MYTHE OF FEIT?

Soms horen we in discussies over fascisme het idee dat “Hitler werd gekozen”. Met andere woorden, het is de schuld van de mensen. Ze kozen voor Hitler. Ze kozen voor fascisme. Het waren antisemieten die meer gaven om het vervolgen van Joden dan om het beschermen van hun eigen vrijheid. De realiteit is niet zo eenvoudig.

Het is waar dat de nazi-partij van Hitler in 1932-1933 de grootste partij in het stemblok in Duitsland was. Het is ook waar dat Hitler op grondwettelijke wijze kanselier werd – dat wil zeggen, hij werd op kantoor benoemd door Paul von Hindenburg, de president van Duitsland.

In die zin was het Duitse fascisme uitzonderlijk. De meeste andere fascistische regimes komen met militaire middelen aan de macht. In Italië marcheerde het fascistische Squadristi, de beruchte “Zwarthemden”, naar Rome en leidde koning Victor Emmanuel III ertoe om Mussolini tot premier te benoemen. De fascistische dictator van Spanje, Franco, kwam aan de macht in een bloedige burgeroorlog. In Portugal, Griekenland, Chili, Brazilië en Cuba zorgden militaire staatsgrepen voor fascistische heerschappij. De zaak van Duitsland valt op door de mate waarin Hitler en de nazi-partij verkiezingen gebruikten om een ​​massabasis te ontwikkelen.

Tegelijkertijd is het belangrijk om Hitler’s invloed bij de kiezers niet te overdrijven. In juli 1932, het hoogtepunt van het electorale bereik van de nazi’s, wonnen ze 37% van de stemmen, terwijl 35% naar de socialistische en communistische partijen ging. In november 1932 waren de rollen omgedraaid. De nazi’s wonnen 32% van de stemmen, maar het gecombineerde totaal voor socialisten en communisten was 36,8%. Bij de laatste verkiezingen vóór Hitlers benoeming tot bondskanselier verloor zijn partij terrein!

Dus wat gebeurde er?

Het grootste deel van de geschiedenis die we op school leren, herinnert zich Hitler als een getalenteerde demagoog: vurige toespraken houden, een razernij van antisemitische paranoia en nationalistische vurigheid opwekken, de mensen naar het Reich brengen. Maar dat is slechts één kant van de foto. Hitler was net zo ijverig in het streven naar de heersende klasse van Duitsland, zijn financiële, industriële en militaire elites. Hij begreep dat de nazi’s niet met directe electorale middelen aan de macht zouden komen en dat hij hun steun nodig zou hebben om te regeren.

Volgens de grondwet van de Weimarrepubliek werden de kanselier en andere kabinetsleden benoemd door de partij, of coalitie van partijen, die een absolute meerderheid in de wetgevende macht had. Maar twee opeenvolgende verkiezingen, juli en november 1932, hadden geen absolute meerderheid in de Reichstag opgeleverd en alle pogingen om een ​​coalitie te vormen waren mislukt. De beslissing van de bondskanselier viel op Hindenburg, als president, maar in januari 1933 weigerde Hindenburg Hitler te benoemen, zelfs op de dag voordat hij de benoeming uitvaardigde, dat hij dat niet zou doen.

Dat is het moment waarop Hitlers pogingen om de grote kapitalisten van Duitsland voor het gerecht te brengen, hun vruchten afwerpen. Bankiers en industriëlen zetten Hindenburg onder druk om Hitler tot kanselier te benoemen. Ze namen die beslissing niet op basis van de electorale kracht van Hitler. Pas nadat de nazi’s in november 1932 stemmen begonnen te verliezen, kwamen ze tussenbeide. Veel rechtse industriëlen die de nazi’s niet eerder hadden gesteund, dachten dat dit hun laatste kans zou kunnen zijn om de fascistische optie uit te oefenen: het kortsluiten van de democratie om te voorkomen dat links de controle overneemt.

Hitler had niet aan de macht kunnen komen zonder het grote deel van de Duitse kiezers dat zich achter zijn populistische retoriek schaarde en zich aansloot bij zijn zondebok van joden en communisten voor de kapitalistische crisis van de Grote Depressie. Maar het waren niet hun stemmen die zijn macht veiligstelden; noch waren het hun belangen die zijn beleid vormden. Hij stelde zichzelf – zijn paranoia en grootheidswaanzin, zijn hondsdolle antisemitisme, zijn beloften van Arische grootheid verzegeld in een duizendjarig Rijk – ten dienste van de industriële en financiële elite van Duitsland. In zijn streven naar totale macht zagen ze een kans om communisten, socialisten, vakbondsleden, democratische bewegingen en instellingen te verpletteren, en alle andere obstakels voor de ongecontroleerde heerschappij over eigendom.