De communistische Goelag: brutaal, genegeerd en vergeten

Alexander Solzjenitsyn’s The Gulag Archipelago is een moeilijke leesbaar boek. Het driedelige meesterwerk, gepubliceerd in 1973, is een schrijnend verslag van arrestaties, veroordelingen en opsluiting in het brute en vernederende systeem van Sovjet-werkkampen tijdens en na de Stalin-jaren.

Op basis van zijn eigen ervaring en andere verhalen uit de eerste hand vertelt Solzjenitsyn verhalen over valse arrestaties van onschuldige mensen en veroordelingen om quota’s voor veroordeelden te vervullen, dit alles om de onverzadigbare honger naar arbeid van de Sovjetstaten te bevredigen en beschrijft hij in detail de ondoorgrondelijke verdorvenheid van het systeem en de mensen die het bewoonden. In veel opzichten waren het de gelukkigen die summier werden geëxecuteerd na woeste en beledigende ondervragingsprocessen en schijnprocessen.

Een slechter lot wachtte op hen die het overleefden. Het laat je sprakeloos achter. In de 20e eeuw kunnen alleen de misdaden die de nazi’s tijdens de Holocaust hebben begaan, overeenkomen met de wreedheid en onmenselijkheid van het Sovjetstrafregime, hoewel het aantal nazi’s in vergelijking verbleekt – het aantal doden in het Sovjetkampsysteem wordt geschat op ten minste 16 miljoen en kan oplopen tot 60 miljoen. Maar hoewel de Holocaust terecht wordt herdacht in talloze films, boeken en monumenten en zijn eigen herdenkingsdag heeft, is dit andere meest beschamende hoofdstuk van de menselijke geschiedenis vrijwel onbekend. Er zijn weinig of geen monumenten buiten Oost-Europa en een handvol obscure films en boeken voor degenen die erom geven. In feite laat zelfs het woord Goelag bij weinig westerlingen een belletje rinkelen. In de meeste landen wordt dat deel van de geschiedenis buiten het schoolcurriculum gelaten.

Waarom is het zo? De geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog bevat enkele antwoorden. De Holocaust werd geheim gehouden tijdens de oorlog, maar de gruwel kwam aan het licht toen geallieerde troepen de concentratiekampen binnenkwamen. Er was geen bevrijding van de Goelags en dus geen verhalen uit de eerste hand van bevrijders. Gevangenen zouden levend uit de kampen moeten komen en dan het land uit moeten om het verhaal door te geven – geen sinecure. De meeste gevangenen werden bij hun vrijlating verbannen naar afgelegen gebieden van de Sovjet-Unie. Alexander Solzjenitsyn’s zelf betreurt het gebrek aan getuigenissen, hoewel de grote prestatie van zijn werk het verzamelen van verhalen is die een groot deel van de boeken uitmaken.

Maar de onderdrukking van de geschiedenis van de Goelag kan opzettelijk zijn. De USSR was een belangrijke bondgenoot van het westen tijdens de Tweede Wereldoorlog en in de nasleep van de oorlog was het misschien politiek opportuun om de wreedheid van het regime te bagatelliseren. Ook is de academische wereld notoir links en hebben veel intellectuelen een ongezonde fascinatie gehad en grof misplaatste sympathie voor verschillende communistische regimes. Degenen die het curriculum kunnen beïnvloeden, hebben er misschien voor gekozen om de onsmakelijke aspecten van de geschiedenis van het communisme om ideologische redenen moedwillig te negeren. In feite is dit vrijwel zeker het geval.

Wat de reden ook is, het gebrek aan kennis van de Goelag is niet alleen een flagrante witte vlek in algemene kennis, het is ook een schandelijke smet op het morele weefsel van onze samenleving. Samen met de Oekraïense Holodomor – de opzettelijke hongersnood van het Oekraïense platteland die begon onder Lenin en ging verder onder Stalin – staat de Goelag als bewijs van de wreedheid en verdorvenheid van het Sovjetregime en moet volgens ons naast de Holocaust worden onderwezen als één van de grote misdaden van de 20e eeuw.

Natuurlijk waren het niet alleen de Sovjets die onder de vlag van het communisme gruwelijke misdaden pleegden. Van Cuba tot Noord-Korea, het communisme gaat hand in hand met wreedheid, geweld en onderdrukking. Links is notoir snel om hun tegenstanders aan de kaak te stellen als nazi’s, een politieke ideologie die puur wordt gedefinieerd door zijn afschuwelijke misdaden tegen de menselijkheid. Het communisme zou gelijke connotaties van morele verdorvenheid moeten dragen.

Het Nationaal-Libertarisch Kompas blijft tot de laatste snik vechten tegen het communisme.

Auteur: Erik De Ridder

Waarom zijn we zo anti-socialistisch?

Socialisme de kanker van de vrijheid heeft nooit gewerkt en het kan nooit werken zolang mensen de wens hebben om vooruit te komen en een beter leven voor zichzelf te maken. De eindwens van het socialisme is een klasseloze samenleving waar iedereen gelijk is en er geen armen (lagere klasse) en rijken (hogere klasse) zijn. Jezus zei dat we altijd de armen onder ons zouden hebben. (niet dat we extreem gelovig zijn, maar het is een goed voorbeeld waarom een Christen nooit socialist kan zijn)

En Cuba dan, zeggen de voorstanders van socialisme, waaronder de PVDA. in Cuba dat inderdaad een extreme vorm van socialisme heeft, heeft iedereen gratis medische zorg, onderwijs, huisvesting enz. Het klinkt goed, maar De Cubanen moeten nog steeds hun eigen eten en kleding kopen, enz., probeer dat eens voor vijftien of twintig dollar per maand. Hun valuta is praktisch waardeloos, hun infrastructuur is kapot en hun gebouwen vallen letterlijk uit elkaar. We hoeven niet in te gaan op hun gebrek aan persoonlijke en religieuze vrijheid, want daar zijn we maar al te goed mee bekend.

Geen enkele socialistische regering heeft het ooit met enige integriteit volgehouden. En of je het nu draait of keert, alle socialistische leiders Stalin en Mao voorop, maar ook Lenin, Trotsky, Ché Guevera enzoverder waren de grootste moordenaars.

Auteur: Erik De Ridder

Wat is libertarisch Vlaams Nationalisme?

Libertarisch Vlaams Nationalisme is een subset van het politieke extreemrechtse en libertarische gedachtegoed die trots zijn op hun wortels en hun erfgoed. Deze politieke filosofie geeft prioriteit aan vrijheid als hoofdidee, het bevorderen van vrije meningsuiting, keuzevrijheid en vrijmarktkapitalisme. Vlaamse libertarische nationalisten geloven in economisch nationalisme en een patriottische acceptatie van de etnische, culturele en politieke geschiedenis van onze Vlaamse natie. We worden geassocieerd met rechts populisme, antiglobalisering en verzet tegen het mondiale liberalisme om concurrerend te blijven in het internationale bedrijfsleven met behoud van steun voor het leger en grensbeveiliging.

Geschiedenis van het libertarisch nationalisme

Libertarisch nationalisme begon als een uiting van individualisme en de vraag naar persoonlijke vrijheid. De Italiaanse literatuur van de 20e eeuw bevatte vaak motieven over een Italiaanse natie met behulp van Griekse, Romeinse en Italiaanse tradities die zich ontwikkelden tot een beweging van libertarisch nationalisme in Italië. Libertarisch nationalisme kwam in de Verenigde Staten op de voorgrond na de opkomst van alternatieve politiek zoals communisme, fascisme, nazisme en socialisme onder jonge Amerikanen in 2017. Libertarische nationalistische principes worden gedefinieerd als:

  • Het beleid moet altijd rekening houden met de burgerlijke vrijheden
  • Het beleid moet zich verzetten tegen de overheid over regelgeving
  • Het beleid dat rationele, vrije marktprikkels biedt, is de beste keuze
  • Een diplomatiek beleid dat de liberale democratie, individuele vrijheid bevordert en zich verzet tegen dictatuur

Conclusie

Als Nationaal-Libertarisch Kompas noemen we ons 100% libertarisch Vlaams Nationalist, we strijden voor een onafhankelijk Vlaanderen met Brussel als hoofdstad en we zien ons als deel van de Vlaamse Beweging.

Auteur: Erik De Ridder

Mag je als Vlaams nationalist voor de Rode Duivels supporteren?

Natuurlijk mag je dat, de bestuursleden van het Nationaal-Libertarisch Kompas doen dat ook! De belangrijkste spelers: De Bruyne, Lukaku, Courtois, Vertongen en Tielemans zijn trouwens Vlamingen. We vinden het belachelijk dat Vlaams Belangparlementslid Stefan Sintobin oproept om voor de tegenstander te supporteren. We vinden het wel niet kunnen als libertariers dat voor de aftrap de duivels knielen voor BLM, politiek en sport moeten gescheiden blijven. Ik ken ook nationalisten die voor Nederland supporteren, blijkbaar is het dan ineens geen probleem meer dat daar Surinamers bij spelen, maarja extreem rechtsen kunnen soms hypocriet zijn! Als besluit, komaan Rode Duivels!

Is het Vlaams Belang echt veranderd?

Het Vlaams Belang wil liever dan ooit meeregeren en het cordon sanitaire kraakt. Is de partij voldoende geëvolueerd voor een machtsdeelname? Knack legt het discours, de inhoud en het personeel onder de loep.’Zelfde fakkels, nieuw vuur’, twitterde Tom Van Grieken na zijn verkiezing tot Vlaams Belang-voorzitter in de herfst van 2014. Heeft Van Grieken daarmee zelf afdoende de vraag beantwoord of zijn VB een andere partij is dan die van zijn voorgangers Gerolf Annemans (2012-2014), Bruno Valkeniers (2008-2012), Frank Vanhecke (1996-2008) en Karel Dillen (1978-1996)?Experts in politiek extremisme Cas Mudde (Universiteit Georgia) en Sarah de Lange (Universiteit Amsterdam) vinden alvast dat de partij wezenlijk niet is veranderd. ‘Het VB moet een van de meest stabiele partijen van Europa zijn’, zegt De Lange. ‘Wat migratie- en familiebeleid betreft, zie ik weinig evolutie. Ze hebben wel een sociaal-economische bocht naar links gemaakt, zoals veel van hun Europese zusterpartijen. Dat kon omdat het geen primair thema was, zoals migratie.’Dat Van Grieken als gematigd geldt, zegt veel meer over de evolutie van de samenleving dan over die van het VB.

Cas MuddeVolgens Mudde staat het VB van Van Grieken voor dezelfde kernwaarden als dat van zijn voorgangers: ‘Nativisme – de politiek die zogenaamde “oorspronkelijke” bewoners afzet tegen immigranten -, autoritarisme en populisme. Een onafhankelijk Vlaanderen voor “etnische” Vlamingen blijft het doel. Het VB is wel, gedwongen door de realiteit dat steeds meer geboren en getogen Vlamingen een migratieachtergrond hebben, geëvolueerd van repatriatie naar assimilatie. Maar die koerswijziging werd al in de jaren negentig ingezet, onder Vanhecke, Dewinter en Annemans.’Wie wel vindt dat de partij is veranderd, zijn ex-VB’ers Koen Dillen en Karim Van Overmeire (sinds 2011 N-VA-lid), met name als het gaat over de retoriek. Dillen: ‘Van Grieken heeft een ernstige poging gedaan om die te verzachten. Maar hij heeft niets inhoudelijk gewijzigd, denk ik. Toch vind ik hem geen wolf in schapenvacht.’ Volgens Van Overmeire is het VB van vandaag een andere partij dan de partij die hij verliet. ‘Wij zaten toen niet alleen in een cordon sanitaire, maar ook in een cordon médiatique. Wat wij ook voorstelden, het werd doodgezwegen. De enige manier om de pers te halen, was met spectaculaire, grensoverschrijdende stunts.’Maar indien het VB ooit zou meeregeren, verwacht Van Overmeire dat de soep niet zo heet zal worden gegeten als ze wordt opgediend. ‘Het VB zou snel stoten op wetten en praktische bezwaren om zijn programma te realiseren. We leven in een rechtsstaat met checks-and-balances. Ik zie ook geen voorstellen om de rechtsstaat an sich op non-actief te zetten. Zelfs het 70 puntenprogramma moest je zo niet lezen. Dat was geen plan om uit te voeren, maar een plan om te choqueren, om aandacht te krijgen.’

Vuil kantje

Een mooi voorbeeld van Van Griekens retorische rebranding is het omvormen van de oer-VB-slogan ‘Eigen volk eerst’ naar ‘Onze mensen eerst’. Van Grieken-intimus en Europees Parlementslid Tom Vandendriessche gaf in 2017 in Knack nog een voorbeeld: ‘Tom noemt de samenleving een kopje thee: lekker met één klontje suiker erin, ondrinkbare drab met 20 klontjes. Daarmee zeg je hetzelfde wat we altijd al zeiden, maar zonder het over “verbruining” te hebben.’Eigenlijk bewandelt Van Grieken het pad dat zijn voorganger Annemans in 2012 uittekende op het congres waarop hij als voorzitter op het schild werd gehesen: ‘Wij gaan, goede vrienden, het dan wel anders doen, we gaan niet iets anders doen.’ Annemans zei toen ook dat het een vergissing was geweest om in 2004, nadat het Vlaams Blok was veroordeeld wegens racisme, te zeggen dat opvolger Vlaams Belang “vuil genoeg” zou blijven.Van Grieken, door vriend en vijand een gentleman genoemd, lijkt dat vuile kantje van zijn partij wel te koesteren. Daarvoor hoef je niet op te duikelen dat hij een schoolfeestje verstoorde omdat er halalvlees werd aangeboden, of dat hij VMO-leider en zelfverklaard nationaalsocialist Bert Eriksson een ‘grootse man’ heeft genoemd. Recente socialemediaposts zoals ‘Multicultureel = Multicrimineel’ of ‘Dit allochtoon tuig: Kei hard aanpakken!’ verschillen nauwelijks van oldskool VB-oneliners van Filip Dewinter. Over die laatste: Dewinter heeft onder Van Grieken weliswaar aan invloed ingeboet, maar hij hoefde zijn retoriek nooit in te tomen. Iemand als Dries Van Langenhove werd door Van Grieken dan weer persoonlijk binnengeloodst als ‘partijonafhankelijk activist’. Sindsdien loopt Van Langenhove, oprichter van de extreemrechtse jongerenvereniging Schild & Vrienden, in de kijker als de bekendste Vlaamse fellowtraveller van de internationale alt-rightbeweging.Hoogleraar staatsrecht Hendrik Vuye heeft in zijn laatste maanden als Kamerlid Van Grieken van nabij leren kennen. De twee mannen bespraken, vruchteloos, een electorale samenwerking. ‘De tweespalt in die partij, vandaag tussen Van Grieken enerzijds en figuren als Van Langenhove en Sam van Rooy anderzijds, is er altijd geweest’, zegt Vuye. ‘Maar er is geen plaats voor zulke figuren als Van Grieken van het VB echt een bestuurspartij wil maken. Daarop zijn onze gesprekken ook stukgelopen. Je kunt je toch geen Vlaamse regering indenken met Filip Dewinter of Sam van Rooy als minister? Van Grieken geeft nooit een helder antwoord op de vraag of hij bereid is afstand te doen van dit soort mensen. Dankzij het cordon hoeft hij dat natuurlijk ook niet.’Het knappe is dat hij mensen laat geloven dat zijn partij minder radicaal is geworden zonder de radicalen af te vallen.

Cas MuddeMudde vindt dat Van Grieken makkelijk wegkomt met het aura van salonfähigheid dat hij zijn partij probeert aan te meten. ‘Het knappe is dat hij mensen laat geloven dat zijn partij minder radicaal is geworden zonder de radicalen af te vallen. Meer nog: hij heeft er zelfs extra binnengehaald. Dat hij toch als gematigd geldt, zegt veel meer over de evolutie van de Vlaamse samenleving en de media dan over mogelijke veranderingen binnen het VB.’Wat sommigen de tweespalt binnen het VB noemen, is dan ook eerder een efficiënt rollenspel. Al sinds 1996, toen Frank Vanhecke de fakkel overnam van stichtend voorzitter Karel Dillen, hanteert het VB als organisatiemodel een radicale partij met een zogezegd gematigde voorzitter.En in weerwil van de opgeschoonde retoriek wordt geen enkele partij zo vaak betrapt op het verspreiden van complottheorieën, nepnieuws en leugens als Van Griekens VB. Toen Knack-factchecker Rien Emmery bijvoorbeeld de onwaarheden uitploos die circuleren over (het strafblad van) de zwarte Amerikaanse man George Floyd, wiens dood als gevolg van buitensporig politiegeweld leidde tot de Black Lives Matter-protesten, speelden Van Grieken, Van Langenhove en Van Rooy daarin de hoofdrol (met een eervolle vermelding voor N-VA’er Theo Francken).

De inhoud

Jurgen Ceder, oud-VB’er en vandaag redacteur bij het rechtse blad ’t Pallieterke, vindt dat zijn voormalige partij ook inhoudelijk is veranderd. ‘Er is zeker een evolutie, ten goede én ten kwade. Zo betreur ik dat er veel minder aandacht is voor ethische thema’s. Vooral CD&V en N-VA hebben zich over het nieuwe abortuswetsvoorstel laten horen.’ Hij betwist ook dat het VB vandaag nog een ‘nativistische’ partij is. ‘Iemand van Afrikaanse of Turkse afkomst, denk ik, zou vandaag probleemloos bij het VB kunnen functioneren. Neem Assita Kanko, geboren in Burkina Faso en Europarlementslid voor de N-VA. Ik hoorde onlangs veel kritiek op haar van VB’ers. Niet omdat ze zwart is, maar omdat ze Engels sprak. (lacht) Ras speelt voor deze generatie geen rol meer, de islamkwestie weegt veel zwaarder door.’Cas Mudde hecht weinig geloof aan echte inhoudelijke koerswijzigingen bij het VB. Door het cordon sanitaire, zegt hij met Vuye, heeft de partij ook nooit de druk gevoeld om te matigen. ‘En nu de N-VA zo naar rechts is opgeschoven, is er zelfs eerder een motivatie om te radicaliseren, om het verschil te benadrukken.’ Hij blijft erbij dat de belangrijkste verandering de strategie is. ‘Karel Dillen wilde dat het VB een zweeppartij zou blijven: andere partijen naar rechts opzwepen, zelf niet deelnemen aan de macht. Van Grieken spreekt nu wel duidelijk zijn wens uit om mee te regeren, zelfs als junior partij. Niet omdat hij meer gematigd is, maar omdat hij een beroepspoliticus is die in een veel vruchtbaardere periode de partij leidt. Dewinter en Annemans zouden die keuze vandaag ook maken, denk ik.’Je kunt je toch geen Vlaamse regering indenken met Filip Dewinter of Sam van Rooy als minister?

Hendrik VuyeOnderdeel van die gewijzigde strategie is dat het VB vandaag het epitheton ‘racistisch’ met klem van de hand wijst. Noemden Karel Dillen (in 1984) en Dewinter (in 2015) ‘racist’ nog een ‘eretitel’, dan dreigt de partij vandaag met processen tegen wie haar racistisch noemt. Ze werd daarin gesterkt door het arrest van het Antwerpse hof van beroep van 15 oktober 2018, dat bepaalde dat Boekenbeursorganisator Boek.be de aan het Vlaams Belang gelieerde Uitgeverij Egmont niet mag weigeren ‘omdat niet is aangetoond dat er acties zijn opgestart tegen het Vlaams Belang wegens racisme’. De Liga voor de Mensenrechten wijst erop dat dit niet betekent dat het Vlaams Belang geen racistische partij is – alleen dat er nog geen klachten zijn in die zin.Racisme aantonen is hoe dan ook ingewikkelder geworden. Mudde, die in de jaren 1990 in Antwerpen onderzoek deed naar het VB, vindt dat het hele racismedebat in Vlaanderen fundamenteel is veranderd. ‘Vroeger was alles racisme, inclusief xenofobie en zelfs vermeende xenofobie. Er was een overreactie op het Blok en zijn 70 puntenprogramma. Het debat over de multiculturele samenleving werd niet gevoerd om het VB wind uit de zeilen te nemen. Vandaag is het omgekeerd: doordat de mainstream zo is verrechtst, mag niets nog racisme heten, alleen de meest rauwe, extreme uitingen ervan door marginale extremistische figuren. Dat is gemakkelijker dan vooraanstaande politici op racisme aan te spreken.’

De kwestie-Van Langenhove

Hét gezicht van Van Griekens verruimingsoperatie is Dries Van Langenhove. Zijn tweets en Facebookposts zijn een aaneenschakeling van complottheorieën, vaak uit de context gerukte filmpjes over mensen met een donkere huidskleur die misdrijven plegen, foto’s van kickbokstrainingen en ordinair cyberpesten. Rechts opiniemaker Joshua Livestro noemt Schild & Vrienden ‘gewoon fascisme’. ‘Dat clubje omarmt geweld, dweept met de lichaamscultuur… Enfin, alles wat je al bij Benito Mussolini vond ook.’ Ten bewijze hiervan wordt vaak verwezen naar een foto van Van Langenhove met een machinegeweer in de handen. Sprekender dan die éne foto (volgens hem genomen in een toeristenpark voor vrijgezellenfeestjes) is zijn permanente herhaling van begrippen als ‘weerbaarheid’, ‘strijd’, foto’s van vechttrainingen en agressieve taal tegen andersdenkenden.Het alt-rightvocabularium dat Van Langenhove bezigt, legt bloot hoe het nieuwe VB het anders doet, maar niet iets anders doet dan het oude. Neem ‘kansenparels’, een uit Nederland overgewaaide en populaire extreemrechtse benaming voor (vermeende) criminelen met een migratieachtergrond. ‘Kansenparel’ heeft niet de rauwe racistische bijklank van de ‘boegnoel’ of ‘makak’ uit verkiezingsfolders die in de jaren 1980 werden uitgedeeld door Vlaams Blokkers. Het is kritiek op een systeem, in casu het zogenaamde linkse pamper- en opengrenzenbeleid, en steekt op typisch sarcastische alt-righttoon de draak met kansengroepenbeleid. Toch is de term niet onschuldig, want hij minimaliseert discriminatie en ridiculiseert het beleid ertegen.Of neem Van Langenhoves gegoochel met historisch beladen begrippen zoals ‘volksvijand’. ‘En als het van mij afhangt’, tweette Van Langenhove op 29 juni, ‘zullen @Bart_DeWever, @FranckenTheo en andere N-VA toppers die de MSM met honderden miljoenen per jaar subsidiëren in ruil voor een voorkeursbehandeling de verantwoordelijkheid voor hun collaboratie met deze volksvijanden ook niet zomaar ontlopen.’ MSM (Main Stream Media) is alt-rightterminologie voor de pers. ‘Volksvijanden’ die zich moeten verantwoorden, was exact wat dissidenten moesten doen op de schijnprocessen van Jozef Stalin of in de ‘volksrechtbanken’ van de nazi’s. ‘Ja, het taalgebruik is verregaand’, vindt Jurgen Ceder. ‘Maar ik ben het wel met hem eens dat er een groeiende kloof is tussen een kleine, links-globalistische elite en de gewone man. Die elite, die ik ook extreem gevaarlijk vind, is oververtegenwoordigd in de media.’ Koen Dillen, die samen met Ceder het Vlaams Belang verliet, heeft meer reserves. ‘Ik begrijp Van Grieken niet. Van Langenhove zal wel een electorale meerwaarde hebben, maar op termijn zal dit een strategische fout blijken. Wat Van Langenhove zegt, is vaak onaanvaardbaar. Zo geeft Van Grieken andere partijen zelf de stok om de hond mee te slaan.’Feitelijk is ‘onafhankelijk partijactivist’ Van Langenhove totaal ingekapseld in de partij: hij maakt deel uit van de Kamerfractie, zijn interventies worden veelvuldig gedeeld door de partijkanalen, hij werd door de partij op ‘fact finding mission’ naar de Grieks-Turkse grens gestuurd, is nadrukkelijk aanwezig in de VB-activiteitenkalender en ga zo maar door. Ook Schild & Vrienden (S&V) is een bijhuis van het VB geworden. Vlaams Belang Jongeren poseren op sociale media in S&V-polo’s of delen, zoals Jonathan Diels, VBJ-coördinator regio Antwerpen, foto’s van hoe ze Van Langenhove helpen bij het inrichten van zijn televisiestudio. Omgekeerd is S&V’er van het eerste uur Brieuc Suys vandaag parlementair medewerker van Europees Parlementslid Filip De Man en medewerker van VB Magazine.Van Langenhove zal wel een electorale meerwaarde hebben, maar op termijn zal dit een strategische fout blijken.

Koen Dillen

‘Buiten de rechtsstaat’

Ook Sam van Rooy wordt vaak aangehaald als teken van de geringe fatsoenering van het VB. De ‘kroonprins van Dewinter’ is diens opvolger als fractieleider in de Antwerpse gemeenteraad en deelt zijn totale afkeer van de islam. Van Rooy werkte even voor de Nederlandse Partij voor de Vrijheid (PVV) van Geert Wilders, tot hij op non-actief werd gezet omdat hij had gefilmd hoe hij vrouwen in een boerka achtervolgde en ze ‘tuig’ noemde.Hoe fanatiek anti-islam Van Rooy wel denkt, viel ook te lezen in een recent interview met ‘ t Pallieterke: ‘Ik denk helaas ook niet dat er binnen de democratische rechtsstaat maatregelen zijn die het probleem van de islamisering volledig kunnen oplossen.’ ‘Dat is een heel verregaande en gevaarlijke uitspraak van Sam van Rooy’, oordeelt hoogleraar mensenrechten Vuye. ‘We moeten goed beseffen dat oplossingen buiten de grenzen van de rechtsstaat zaken zijn als deportatie, opsluiting op grond van religie, discriminatie op grond van religie of afkomst… Zo zegt hij het natuurlijk niet, maar dat is het wel.’Wel komt het VB vandaag minder in opspraak door neonazistische leden of mandatarissen met losse handjes. De jaren zeventig, tachtig en negentig, toen Vlaams Blokkers zoals Roeland Raes, Xavier Buisseret en Roeland van Walleghem zich geregeld in de kijker werkten met veroordelingen wegens geweld en negationisme, waren goudmijnen voor Blokbuster, het Anti-Fascistisch Front (AFF) en Blokwatch. Toch is die tijd niet helemaal voorbij. Achter Van Grieken stond, tijdens zijn overwinningsspeech op 26 mei 2019, bodyguard Jimmy C. Die trad Van Griekens oproep om ‘groots te zijn in de overwinning’ daags nadien al met de voeten door op Facebook Groen-voorzitster Meyrem Almaci ‘onkruid’ te noemen en werd begin juni van dit jaar veroordeeld voor ‘het creëren van een digitaal kader waarbij het ventileren van racistische meningen wordt uitgelokt en/of aangemoedigd’. En voor de lokale verkiezingen van 2018 moest Van Grieken een tuchtprocedure opstarten tegen vijftien kandidaten nadat Het Laatste Nieuws had gepubliceerd hoe zij zich op sociale media positief uitlieten over Adolf Hitler, de Waffen SS Divisie Langemarck of Tomas Boutens, de wegens het beramen van moordaanslagen op onder meer Dewinter en Dyab Abou Jahjah veroordeelde ex-leider van de extreemrechtse groepering Bloed, Bodem, Eer en Trouw. Dewinter ‘grapte’ eens dat wie meer diversiteit wilde op televisie, maar moest zorgen voor meer uitzendingen van het Nederlandse programma Opsporing verzocht. Het voorlezen van het jaarverslag van het Interfederaal Gelijkekansencentrum Unia op televisie zou dan weer meer verschillende VB’ers onder de aandacht kunnen brengen. Geen enkele partij is daarin zo aanwezig als het Vlaams Belang. Ofwel vanwege meldingen van uitspraken zoals die van Vlaams volksvertegenwoordiger Filip Brusselmans (‘transgenders en holebi’s zullen altijd abnormaal blijven’) of Aalsters VB’er Steve Herman, die bij een foto van de Gay Pride schreef dat ‘deze walgelijke wantoestanden’ gestopt moeten worden. Of vanwege veroordelingen zoals die van Tom V.V., kandidaat op de Kortrijkse lijst in 2018, die eind 2019 twee maanden gevangenisstraf met uitstel kreeg en een geldboete voor haatboodschappen als ‘Afknallen die zandnikkers’. Tom Van Grieken besloot zijn jongste boek, En nu is het aan ons, met een uitnodiging aan ‘alle Vlamingen, ongeacht hun geloof, afkomst, sociale klasse of seksuele voorkeur’ om samen met hem zijn missie te realiseren. Enige reserve lijkt daarbij gerechtvaardigd.Bron: https://www.knack.be/nieuws/belgie/de-vernieuwingsoperatie-van-tom-van-grieken-is-het-vlaams-belang-veranderd/article-longread-1628579.html

Cultureel marxisme is de belangrijkste bron van moderne verwarring – en het verspreidt zich

Terwijl het marxisme grotendeels uit de arbeidersbeweging is verdwenen, floreert de marxistische theorie tegenwoordig in culturele instellingen, in de academische wereld en in de massamedia.

Een andere naam voor het neo-marxisme dat in de Verenigde Staten, en in Europa en spijtig genoeg ook hier in Vlaanderen steeds populairder wordt, is ‘cultureel marxisme’. Deze theorie zegt dat de drijvende kracht achter de socialistische revolutie niet het proletariaat is, maar de intellectuelen. Terwijl het marxisme grotendeels is verdwenen uit de arbeidersbeweging , bloeit de marxistische theorie tegenwoordig in culturele instellingen, in de academische wereld en in de massamedia. 

De weg naar de heerschappij van de culturele marxisten is de morele corruptie van het volk. Om dit te bereiken, moeten de massamedia en het openbaar onderwijs niet verlichten, maar verwarren en misleiden. De media en de onderwijsinstelling proberen het ene deel van de samenleving tegen het andere op te zetten. Terwijl groepsidentiteiten specifieker worden, wordt de catalogus van slachtofferschap en geschiedenis van onderdrukking gedetailleerder. Een erkend slachtoffer van onderdrukking worden is de manier om sociale status te verwerven en het recht te krijgen op speciale bijstand, respect en sociale integratie.

De lijst van vijanden groeit elke dag, of het nu gaat om racisme, vreemdelingenhaat of anti-islamisme. De belichaming van deze beweging is politieke correctheid, de strijd tegen het hebben van een eigen mening. Terwijl het publiek dit meestal tolereert, groeit de lijst met verboden woorden en meningen met de dag.

De culturele marxisten drijven de samenleving moreel in een identiteitscrisis door middel van de valse normen van hypocriete ethiek. Het doel is niet langer de “dictatuur van het proletariaat” – omdat dit project is mislukt – maar de “dictatuur van de politieke correctheid”, wiens hoogste gezag in handen is van de culturele marxisten. Als een nieuwe klasse van priesters regeren de bewakers van de nieuwe orthodoxie over de instellingen waarvan ze de macht proberen uit te breiden over alle delen van de samenleving. De morele vernietiging van het individu is een noodzakelijke stap om de uiteindelijke overwinning te behalen.

Wij als libertariers van NLK blijven tot onze laatste snik vechten tegen dit cultureel marxisme! En u?

Wat is ecomodernisme?

Ecomodernisme is de nieuwe rechtse groene milieutheorie.

Ecomodernisten pleiten voor intensivering van de landbouw, de energiewinning en het wonen. Zo is het mogelijk, stellen ze, om groen en welvarend tegelijk te zijn. Hoe haalbaar is dit?

Ruim negen miljard mensen herbergt de planeet in 2100. Meer dan 90 procent hiervan woont en werkt knus bij elkaar in de stad. Eromheen liggen grote boerenbedrijven met akkers vol genetisch gemodificeerde gewassen die een opbrengst behalen die nog vier keer zo hoog ligt als tegenwoordig. In de verte zijn nog net de koeltorens te zien van een kerncentrale, de windmolens zijn aan het zicht onttrokken en draaien met honderden tegelijk bij elkaar op zee. Voorbij de akkers en weides begint de natuur, die nu verreweg het grootste deel van de planeet omvat. Was in 2015 nog de helft van het aardoppervlak in gebruik door de mens, in 2100 is een kwart extra teruggegeven aan de natuur. De biodiversiteit is sinds een paar decennia weer terug op het niveau van voor 1850.Dit is grofweg het ideaal van een nieuwe groene beweging: het ecomodernisme. In april dit jaar presenteerden achttien denkers en wetenschappers hiervan het manifest.De beweging schopt zowat alle heilige huisjes omver met hun ideeën om tot een groene en welvarende eenentwintigste eeuw te komen. Sinds de publicatie van het manifest woedt er een heftige polemiek in de kolommen van alle nationale en internationale kranten. 

Ecomodernisten presenteren zich als de rationele ‘derde weg,’ maar schoppen ondertussen tegen veel schenen. Bijvoorbeeld die van de klassiek groenen,  door voor gentech  en kernenergie te zijn. Maar ook die van rechts worden niet ontzien: de ecomodernisten zijn voor grootschalig overheidsingrijpen om klimaatverandering te lijf te gaan.

Maar wie zijn deze ecomodernisten en wat willen ze nu precies? En: hoe haalbaar en wenselijk zijn hun plannen? Dat wil ik de komende tijd gaan onderzoekenHet ecomodernisme heeft zijn wortels in een essay uit 2004: ‘The Death of Environmentalism’ Het essay ‘The Death of Environmentalism’ kun je hier bekijken.van Mike Shellenberger en Ted Nordhaus.  Beide heren waren actief binnen de milieubeweging, maar raakten teleurgesteld. Er werd te weinig bereikt en er was geen toekomstvisie. De groenen plaatsen het milieu boven de mens, het verheffingsideaal was totaal verdwenen en de beweging dreef te ver weg van de wetenschap.Shellenberger en Nordhaus richtten daarom het Breakthrough Institute Lees hier meer over het Breakthrough Institute.op, een nu dertienkoppige denktank die een alternatief moet vormen voor klassiek groen. Door de jaren heen verzamelden ze een aantal gelijkgestemden om zich heen die de beginselen van het instituut onderschreven zonder er te werken, zoals Mark Lynas, oud Earth First-prominent en gentechspijtoptant, en Stewart Brand, een van oorsprong terug-naar-het-platteland-ecoloog die nu een belangrijke pleitbezorger is voor genetische modificatie en kernenergie.Uiteindelijk leidde het tot de oprichting van de nieuwe groene beweging, het ecomodernisme, waarin ze hun ideeën hebben gekanaliseerd om zo meer invloed uit te kunnen oefenen op het klimaat- en energiebeleid over wat willen de ecomodernisten?De ideeën van het ecomodernisme zijn eigenlijk te vatten in één woord: intensivering. Ecomodernisten stellen dat hoe meer de mensheid haar activiteiten samenbalt, hoe meer ruimte er vrijkomt voor de natuur. Bovendien denken ze dat intensivering de sleutel is tot de duurzame economische groei die nodig is om miljoenen mensen uit de armoede te trekken.Het intensiveringsideaal mondt uit in drie grote ideeën:Intensiveer de landbouw. Want intensieve landbouw heeft de hoogste opbrengst per landeenheid, waardoor er meer ruimte overblijft voor de natuur. Intensieve landbouw maakt bovendien het efficiëntst gebruik van kostbare grondstoffen als water en stikstof (voor kunstmest). Daarnaast bevrijdt intensieve landbouw mensen van de armoedeval die kleinschalige landbouw in ontwikkelingslanden is. Door intensivering van de landbouw, krijgen mensen ruimte om andere economische activiteiten te ontplooien, met name in de stad.Intensiveer het wonen. Want de urbanisatietrend die zich op dit moment voltrekt, met name in ontwikkelingslanden, moet omarmd worden. Hoe meer mensen er in de stad wonen, hoe meer ruimte er is voor de natuur. Steden vormen bovendien de motor voor de broodnodige economische groei, mede doordat er betere toegang is tot onderwijs en gezondheidszorg.

Bovendien is er in de stad meer ruimte voor gezinsplanning: het is niet meer nodig om een grote kinderschare te hebben om te werken op het land of om de toekomst veilig te stellen. Steden en hun economisch potentieel temmen zo de bevolkingsgroei, waardoor de druk op de natuur afneemt.Intensiveer de energiewinning. Want om alle economische groei en intensivering te faciliteren is er veel energie nodig. Die energie moet goedkoop, groen en betrouwbaar zijn. Wind- en zonne-energie zijn essentieel, maar niet afdoende om energievoorziening op korte termijn volledig te vergroenen. Het is daarom zaak om ook flink te investeren in kernenergie. Zelfs gas (inclusief schaliegas) kan helpen om de overgang van steenkool en olie naar echte groene energie te overbruggen. Om de Energiewende voor elkaar te krijgen is sterk overheidsingrijpen nodig.Cruciaal in de gedachtegang van ecomodernisten is bovendien het geloof dat er een kantelpunt is waarop landen zo welvarend worden dat ze de impact van de mens op de natuur juist naar beneden kunnen brengen, ondanks verdere economische groei.Ecomodernisten stellen dat ons denken nog te veel wordt beheerst door publicatiesnatuur: rijke landen worden technisch zo efficiënt en geavanceerd, dat ze in staat zijn om steeds meer te produceren, met minder grondstoffen, waardoor ze steeds minder impact hebben op hun leefomgeving. Als we de hele wereld voorbij het kantelpunt duwen, is het idee, dan piekt nog deze eeuw ergens onze impact op het milieu, om vervolgens af te nemen.

Het klinkt allemaal heerlijk, maar misschien ook wel te mooi om waar te zijn. Als we ons maar verstandig doorontwikkelen, wordt de eenentwintigste eeuw groen en welvarend. Een win-winsituatie voor de hele wereld. Wat mij betreft heeft het ecomodernisme een reeks interessante ideeën die het verdienen om serieus genomen te worden. Op verschillende plekken heb ik mij zelfs uitgesproken als aanhanger van het ecomodernisme. Ik ben vooral blij met het feit dat de beweging gelooft dat het goed kan komen, en dat het dat optimisme stevig lijkt te onderbouwen met feiten en cijfers.Tegelijk knaagt het. Wegen de dode zones in de oceaan en uitgeputte bodems echt op tegen het sparen van areaal bij intensieve landbouw? En de stad mag dan het centrum zijn van de economische groei, tegelijkertijd is de werkloosheid in de sloppenwijken gigantisch. Is het dan niet toch beter dat die handen allemaal aan het werk zijn op het platteland? Ik heb zelfs het gevoel dat het ecomodernisme eenuit de jaren zeventig, zoals The Limits to Growth Lees hier meer over The Limits to Growth.van de Club van Rome en The Population Bomb En hier over The Population Bomb.van de invloedrijke bioloog Paul Ehrlich, die beargumenteren dat economische groei eigenlijk altijd hand in hand gaat met de destructie van het milieu: hoe rijker een land wordt, hoe meer schade er aan het milieu wordt berokkend.Maar volgens de ecomodernisten klopt dat niet meer en is het verband in de meest welvarende landen de laatste paar decennia zelfs aan het omdraaien. Dat komt volgens de ecomodernisten doordat we ons aan het ontkoppelen zijn Het Breakthrough Institute publiceerde recent een uitgebreid rapport over de staat van ontkoppeling.van de beetje voorbijgaat aan menselijke waardes als authenticiteit en saamhorigheid. Het wil iedereen iets te veel drukken in dezelfde culturele mal van het individualisme en de moderniteit.

Kort bericht aan het Vlaams Belang over hun racisme

Wat primeert bij Vlaams Belang? De liefde en de wil voor een vrij Vlaanderen of een blank Vlaanderen? Vlamingen zijn historisch gegroeid uit mensen van overal die zich hier integreerden. Laat dat zo blijven en stop, in het belang van een vrij Vlaanderen, jullie racistische discours! Wij van het Nationaal-Libertarisch Kompas geven toe dat er bepaalde migratieproblemen zijn, maar we zijn geen racisten. We blijven realist!